*(ฉาก: ค่ำคืนแห่งเปลวเพลิงและเสียงกรีดร้อง เมื่อสำนักกระเรียนขาวถูกโจมตี เืแดงฉานทั่วลานประลอง ไป่เหยียน วัยสิบสามปี วิ่งหนีฝ่ากองเพลิงและศพของศิษย์ร่วมสำนัก ขณะเดียวกัน เงาของกลุ่มนักฆ่าพรรคอสรพิษดำไล่ล่าเขามาติด ๆ...)*
---
**ไป่เหยียน (หอบหายใจ ร่างเต็มไปด้วยาแ):** อาจารย์... ศิษย์พี่... ทุกคน... (น้ำตาคลอ มองร่างไร้ิญญาของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก) ทำไม… ทำไมต้องเป็แบบนี้!?
**มือสังหารอสรพิษดำ:** หึ! เด็กคนนี้ยังไม่ตาย รีบฆ่ามันซะ!
**(มือสังหารพุ่งเข้าหาไป่เหยียน ดาบในมือวาววับด้วยแสงจันทร์)**
**ไป่เหยียน (กัดฟัน คว้าดาบสั้นของศิษย์พี่ที่สิ้นใจ):** ข้า… ข้าไม่อยากตาย!
**(เขาฟันออกไปสุดแรง แม้กระบวนท่าจะยังไม่สมบูรณ์ แต่ความสิ้นหวังทำให้เขาต่อสู้สุดชีวิต มือสังหารชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงพอให้เงาอีกเงาหนึ่งปรากฏตัว)**
**??? (เสียงเ็า):** พวกเ้าคิดว่าฆ่าเด็กคนหนึ่งง่ายนักหรือ?
**(เงาหนึ่งพุ่งลงจากหลังคาดุจสายฟ้า กระบี่ของมือสังหารกระเด็นไปจากมือ เืสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น)**
**ไป่เหยียน (ตะลึง):** ท่าน… เป็ใคร?
**??? (ยิ้มเย็น):** หากยังอยากมีชีวิตรอด อย่าถามมาก ตามข้ามา!
**(ไป่เหยียนลังเลเพียงชั่วขณะ ก่อนกัดฟันกระโจนตามชายปริศนา หายลับไปในม่านราตรี ท่ามกลางซากปรักหักพังของสำนักกระเรียนขาวที่มอดไหม้เหลือเพียงเถ้าถ่าน….)**
---
*ฉากนี้เป็จุดเริ่มต้นของโชคชะตาไป่เหยียน ทำให้เขาต้องเร่ร่อน และกลายเป็จอมยุทธ์พเนจรในยุทธภพ!*
11K
