หวังอี้ฉือและไฉ่เจี๋ยหันมาพยักหน้าให้กัน ก่อนที่จะถอยหลังเดินออกไปจากบริเวณนั้นอย่างช้าๆ พวกเขาเดินไปโดยไม่พูดอะไรจนถึงบ้านของไฉ่เจี๋ย
“เป็คนบ้านหวังจริงๆ ด้วย พวกเขาคิดว่าพวกเขาเป็ใคร คิดจะมาแย่งเงินของคนอื่นไปง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ” ไฉ่เจี๋ยพูดด้วยความโมโห
“คงเป็เพราะการพนันน่ะครับ ผมคิดว่าเขาคงเป็หนี้ในบ่อนไม่น้อยเลย” หวังอี้ฉือตอบพร้อมกับใช้มือจับไปที่กระเป๋าสะพายที่อยู่ติดตัว
“นายคิดว่าจะจัดการกับเื่นี้ยังไง”
“พี่เจี๋ย พรุ่งนี้ผมรบกวนพี่ ช่วยเอาเื่นี้ไปเล่าให้คุณลุงหัวหน้าหมู่บ้านฟังด้วยนะครับ แต่ยังไม่ต้องบอกคนอื่นอีก เอาไว้ผมกลับมาแล้ว ผมจะไปพบคุณลุงด้วยตัวเองอีกที”
“ตกลง ทางลุงหัวหน้าหมู่บ้านเดี๋ยวพี่จัดการให้ แต่ถึงพวกเขาจะยังไม่ลงมือตอนนี้ นายก็ยังต้องระวังตัวเองไว้บ้างนะ”
“ขอบคุณครับพี่เจี๋ย” พูดจบหวังอี้ฉือก็เดินกลับบ้าน
“คุณลุงคะ” หลินถิงถิงส่งกล่องใส่อาหารให้ชายชรา “เต้าหู้ตุ๋นเห็ดหอมกับหมั่นโถวค่ะ”
“ทำไมมันมากมายอย่างนี้ล่ะ สิ้นเปลืองพวกเธอเปล่าๆ นะ” ชายชรารับกล่องอาหารมาอย่างลังเล
“เต้าหู้ราคาไม่แพง ส่วนเห็ดหอมพวกหนูเก็บมาจากบนเขาแล้วตากแห้งเก็บไว้น่ะค่ะ” หลินถิงถิงบอกชายชรา
“ถึงเห็ดหอมเธอจะไม่ได้ซื้อมา แต่ของอย่างอื่นพวกเธอก็ยังต้องใช้เงินซื้อ”
“คุณปู่รีบกินสิคะ อาหารที่แม่หนูทำอร่อยมากเลยนะคะ” หวังอิงอิงบอกกับชายชรา หลังจากเห็นเขาปฏิเสธ
ชายชรายื่นมือไปลูบผมเด็กหญิงตัวเล็กก่อนที่จะหาเก้าอี้มานั่งกินอาหารข้างๆ โต๊ะของพวกเขา
“หลิ่นหอมและรสชาติก็อร่อยมาก ทั้งๆ ที่ไม่มีเนื้อสัตว์เลย แต่ทำไมน้ำซุปยังอร่อยได้ขนาดนี้” ชายชรายิ้มพอใจ
“แม่ผมทำอาหารเก่งมากเลยนะครับ”
“แม่หนูทำอาหารเก่งทุกอย่างเลยค่ะ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปู่เชื่อแล้วๆ แม่ของพวกเธอทำอาหารเก่งมากจริงๆ แต่ตอนนี้ปู่กินต่อไม่ไหวแล้วล่ะ ปู่ขอเอาอาหารที่เหลือกลับบ้านได้ไหม”
หวังอี้เฉินและหวังอิงอิงมองไปทางแม่ของพวกเขาพร้อมกัน
“ได้สิคะคุณลุง หนูตั้งใจทำทั้งหมดนี้ให้คุณลุงอยู่แล้วค่ะ” หลินถิงถิงตอบ
“ฝีมือดีขนาดนี้ เธอคิดที่จะเปิดร้านเป็ของตัวเองบ้างไหม”
“หนูก็อยากมีร้านเล็กๆ ของตัวเองสักร้านเหมือนกันนะคะ แต่เงินเก็บของพวกเรามีน้อย จะซื้อร้านค้าสักร้านคงต้องใช้เงินมากเลยทีเดียว” หลินถิงถิงพูดอย่างเสียดาย
“ไม่เห็นจะยากอะไร เธอก็แค่เช่าร้านทำไปก่อน พอมีเงินก็ค่อยหาซื้อร้านดีๆ สักที่ก็ได้”
“ไม่กี่วันที่ผ่านมาหนูก็ลองเดินดูรอบๆ เมืองเหมือนกันนะคะ แต่ยังไม่เจอร้านที่ถูกใจสักร้านเลยค่ะ”
“เธอสนใจที่จะไปเปิดร้านในตัวมณฑลไหมล่ะ” ชายชราพูดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่ว่าวันนี้ทำไมลุงไม่เห็นสามีของเธอเลยล่ะ”
“พี่อี้ฉือบอกแต่ว่าจะไปทำธุระน่ะค่ะ ไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน แต่นี่ก็ไปนานมากแล้ว ไม่รู้ว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้นหรือเปล่า”
“คงไม่มีอะไรหรอก เธอรอเขาอีกสักหน่อย หากสายแล้วเขายังไม่กลับมา ให้เธอไปหาลุงที่บ้านหลังคาสีฟ้า ซอยข้างหน้าโน่นนะ” ชายชราพูดพลางชี้มือ
“ขอบคุณค่ะคุณลุง ส่วนเื่เปิดร้านที่มณฑล หนูจะลองปรึกษากับพี่อี้ฉือดูก่อนนะคะ”
“คุณพูดว่าอะไรนะคะ! ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไงว่าเื่ที่คุณพูดมาเป็ความจริง” สาวน้อยหน้าตาน่ารักพูดขึ้น
“หวังหลิงเป็ลูกชายคนที่สามของบ้านตระกูลหวัง เขาแต่งงานมีภรรยาแล้ว และตอนนี้ภรรยาของเขาก็กำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ ผมคิดว่าคุณคงถูกเขาหลอกแล้วล่ะ แต่ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณจะไปบ้านเขาตามที่อยู่นี้ก็ได้นะครับ” หวังอี้ฉือตอบ พร้อมกับยื่นกระดาษที่เขียนที่อยู่บ้านหวังส่งให้
หญิงสาวรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว “ฉันรู้จักหมู่บ้านนี้ค่ะ พ่อฉันทำธุรกิจอยู่หมู่บ้านแถวนั้น แล้วคุณรู้จักฉันมาก่อนหรือเปล่าคะ ทำไมคุณถึงอยากช่วยฉัน”
“ผมไม่รู้จักคุณมาก่อน แต่บังเอิญว่ามีอยู่วันหนึ่งผมเห็นคุณกับหวังหลิงเดินอยู่ด้วยกัน และเขาก็มาส่งคุณที่บ้านหลังนี้ เดิมทีผมก็ไม่อยากจะยุ่งเื่ของพวกคุณ แต่ผมเป็พี่ชายของเขา ผมไม่อยากให้เขามาหลอกลวงคุณน่ะครับ”
“คุณเป็พี่ชายของเขาหรือคะ? ขอบคุณมากเลยนะคะ เอาไว้วันหลังฉันจะไปดูที่บ้านของเขาด้วยตัวเองค่ะ” หญิงสาวเริ่มชั่งใจเมื่อรู้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เป็พี่ชายของคนรัก
“ผมคิดว่าคุณควรไปวันพรุ่งนี้ดีกว่านะครับ และผมฝากเตือนคุณพ่อของคุณให้ระวังอันธพาลไว้หน่อยก็จะดี เพราะพี่ชายคนโตของเรา เขาชื่อหวังป๋อครับ เขาเป็อันธพาลทำงานอยู่ในบ่อนนั้น เขาคอยรีดไถเพื่อนบ้านเพื่อเก็บค่าคุ้มครอง และมีข่าวลือว่าพรุ่งนี้เขาจะเข้าไปขโมยเงินที่บ้านหลังหนึ่ง ได้ยินว่าเป็คำสั่งของเ้าของบ่อนน่ะครับ ตอนนี้เพื่อนบ้านหวาดกลัวกันมาก อยากจะไปแจ้งทางการเหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าจะถูกเ้าของบ่อนส่งคนมาเล่นงาน”
“เ้าของบ่อนสั่งให้ไปปล้นบ้านและรีดไถเก็บค่าคุ้มครองอย่างนั้นหรือคะ” สาวน้อยพูดเสียงเข้มขึ้น
“ได้ยินมาว่าอย่างนั้นน่ะครับ”
“พรุ่งนี้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปที่หมู่บ้านนั้นแน่นอน ถ้าหวังหลิงมีภรรยาอยู่แล้ว ฉันกับเขาจะต้องสะสางเื่นี้กัน และเื่ที่เ้าของบ่อนจะส่งหวังป๋อไปขโมยเงินเพื่อนบ้าน คุณมั่นใจว่าเป็พรุ่งนี้ใช่ไหมคะ”
“เป็บ้านของลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านครับ” หวังอี้ฉือไม่ตอบว่าบ้านหลังนั้นเขาเป็คนอาศัยอยู่
ความจริงแล้ววันนี้หวังอี้ฉือตั้งใจมาพบกับหญิงสาวคนนี้ เพราะคิดจะก่อความวุ่นวายให้กับบ้านหวังสักเื่ก่อนที่จะหาวิธีจัดการกับหวังป๋อ เขายังนึกหาวิธีจัดการกับหวังป๋อไม่ได้ แต่ไม่นึกว่าหญิงสาวคนนี้จะเป็ลูกสาวเ้าของบ่อน เขาจึงใช้วิธียืมมือหญิงสาวจัดการหวังหลิงกับหวังป๋อไปพร้อมกันเสียเลย หวังอี้ฉือคิดในใจว่าเขาจะไม่มีวันใจอ่อนให้กับคนที่คิดร้ายกับครอบครัวของเขาอย่างแน่นอน
260
