นานแสนนานมาแล้วจักรวาลเป็เพียงความว่างเปล่ามีเพียงความมืดอันเป็นิรันดร์ ธาตุแห่งจักรวาลผสมปนเปกันนับล้านๆปีกำเนิดเป็ธาตุชนิดหนึ่ง นั่นคือธาตุแสงแบ่งออกเป็เจ็ดกลุ่มก้อนพลังแสงได้แก่ สุริยะ ออร่า สายฟ้า ดวงดาว ผลึก มิติ ชีวิต
สุริยะ กลายเป็ความอบอุ่นให้จักรวาลอันหนาวเหน็บ
ออร่า ได้มอบเส้นทางและเป็แสงนำทางของจักรวาล
สายฟ้า ผู้ให้กำเนิดธาตุใหม่ๆเมื่อตนวิ่งผ่าน
ดวงดาว ผู้ประดับแสงของจักรวาลนี้ให้สวยงาม
ผลึก ผู้ดูดซับแสงต่างๆ เป็ผู้มอบพลังหรืออาจจะะเิทำลาย
มิติ มอบความพิศวงและปริศนาแห่งจักรวาล
และสุดท้ายแสงแห่งชีวิต ผู้ที่ยืมพลังจากแสงทั้งหกเพื่อกำเนิดชีวิตให้จักรวาล
แสงทั้งเจ็ดได้ทำหน้าที่สรรสร้างจักรวาลอันว่างเปล่าให้มีชีวิต กําเนิดดวงดาวนับไม่ถ้วน ให้กำเนิดเผ่าพันธุ์หลายล้านเผ่าพันธุ์ เฝ้ามองดูผลผลิตของตนเองอย่างเงียบเชียบและยาวนาน
ไกลออกไปไกลจนแสงไม่อาจไปถึง ความมืดแต่ครั้งเดิมเฝ้ารอเวลาที่จะกลืนกินจักรวาลนี้ซึ่งเดิมเป็ของตนเอง ความมืดอันนิรันดร์ตอนนี้ได้เพียงหลบซ่อนกลายเป็เงาในส่วนที่แสงส่องไม่ถึง รอวันที่แสงดับสิ้นด้วยน้ำมือของสินที่ตนเองสร้าง เผ่าพันธุ์ต่างๆที่กระหายการทำลาย เมื่อดวงดาวได้ตายลงทีละดวง ความมืดค่อยๆกลืนกินเข้ามาเรื่อยๆ
แสงแห่งชีวิตค่อยๆตายลงตามกาลเวลาเหลือเพียงหก ต่อไปนี้ไม่มีแล้วผู้สร้าง
โลกในปัจจุบัน หนึ่งในดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เป็ยุคที่ยังคงมีา อำนาจและพลังคือทุกสิ่ง ด้วยความเป็มนุษย์ต่างจากสัตว์ป่า ามีผลเสียมากกว่าได้ เหล่าผู้มีอำนาจได้ทำสนธิสัญญาต่อกันเพื่อยุติาอันยาวนาน แต่ก็ยังมีบางกลุ่มที่ยังคงทำาเรื่อยมาเพื่อแก้แค้นและความเกลียดชังเกินกว่าจะให้อภัย
โบลค์ หมู่บ้านทางตะวันออกของอาณาจักรซาเลี่ยน
เป็หมู่บ้านเล็กๆล้อมรอบไปด้วยป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านส่วนใหญ่ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และเก็บสมุนไพรในป่าเพื่อนำไปขายในเมือง วันนี้เป็วันที่อากาศแจ่มใสเช่นทุกวัน ท้ายหมู่บ้านเป็ลำธารใสสะอาด มีบ้านหลังเล็กๆหนึ่งหลังซึ่งห่างจากหลังอื่นพอสมควร เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังใช้ดาบไม้ฟันไปที่หุ่นฟางที่ตั้งเป็เป้านิ่งอย่างเอาเป็เอาตาย
ย๊าก ย่ะ ฮึบ ฮึ่ย
"อเลน มากินข้าวได้แล้วลูก"
เสียงเรียกจากหญิงวัยกลางคนด้านในบ้านดังออกมาด้านนอก
ย๊าก ย๊าก ย๊าก
เสียงเด็กหนุ่มยังคนดังจากด้านนอกเข้าไปด้านในบ้านโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หลังจากที่แม่ของเขาได้เรียกซ้ำอีกสองรอบ
ย๊าก หมับ
ดาบไม้ถูกเหวี่ยงออกไป แต่ก่อนที่จะได้ปะทะกับหุ่นฟางมันได้หยุดลงโดยการใช้มือคว้าเอาไว้อย่างแม่นยำ
ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็แม่ของอเลนที่กำลังแผ่ออร่ากดดันออกมาพร้อมทั้งเสียงระดับที่ทำให้สัตว์ป่าได้ยินต่างก็ต้องวิ่งหนี
"แม่บอกว่าให้มากินข้าวใช่ไหม ไม่ได้ยินหรือยังไง"
อเลนตอนนี้ปล่อยดาบออกจากมือและอยู่ในท่าเอามือทั้งสองข้างมาปิดที่หูและหลับตาปี๋ทันที
นกที่อยู่บนต้นไม้ต่างแตกออกจากรังคล้ายมีภัยมาเยือน
"ทะท่านแม่ ข้าไม่ได้ยินเสียงของท่านจริงๆ"
"เสียงของแม่ต่อให้ยามอยู่หน้าหมู่บ้านยังได้ยินแน่นอน มีเพียงเ้าที่ไม่ได้สนใจที่จะฟัง"
แม่ของอเลนพูดด้วยความอ่อนโยนต่างจากเมื่อครู่
"เ้าควรที่จะเอาดีทางด้านตำราสมุนไพรในการรักษามากกว่านะลูกรัก เ้านั้นทั้งหัวดีและความจำแม่นยำ แต่เ้านั้นไม่สามารถเป็นักรบได้หลอกลูก"
แม่ของอเลนพูดด้วยความเป็ห่วง
ทันใดนั้นแววตาของอเลนกลับดูเศร้าสร้อยขึ้นมาทันที เพราะคำพูดที่แม่ของเขาพูดนั้นเป็จริงทุกประการ อเลนเกิดมาด้วยโรคประจำตัว กล้ามเนื้อของเขาอ่อนแรงง่ายกว่าคนทั่วไปและหากใช้กำลังมากไปเขาจะหายใจไม่ออกทันที
เพียงแต่เขายังคงตั้งมั่นจะเป็นักรบแบบพ่อของเขาที่ตายไปในา
การจะเป็นักรบนั้นจะต้องได้รับการทดสอบจากสมาคมนักรบที่เมืองหลวงเพื่อออกใบประกาศอย่างเป็ทางการ จะต้องมีร่างกายที่แข็งแรงและใช้อาวุธได้อย่างชำนาญ ส่วนการเป็จอมเวทย์ยิ่งแล้วใหญ่ การจะเป็จอมเวทย์ต้องเกิดมาพร้อมกับััมานา พวกนี้จะสามารถดึงเอาพลังมานาจากธรรมชาติมาแปลสภาพเป็พลังงานเพื่อใช้โจมตี ป้องกัน หรือรักษา มีเพียงหนึ่งในพันคนเท่านั้นจึงจะสามารถเกิดมาพร้อมกับพลังััมานา หากครอบครัวไหนมีผู้ที่เป็จอมเวทย์ครอบครัวนั้นจะได้รับเกียรติอย่างสูงสุดและเป็ตระกูลสำคัญทันที
เด็กจากทุกหมู่บ้านเมื่ออายุได้แปดปีจะได้สิทธิ์ในการทดสอบวัดพลังกายภาพและััมานา โดยจะมีคนจากเมืองหลวงมาทำการทดสอบ หากพบเจอผู้ที่มีััมานา ครอบครัวนั้นจะได้ย้ายเข้าสู่เมืองหลวงและได้รับการรับรองอย่างดีทันที และในอีกสองสัปดาห์ จะมีการทดสอบนี้ซึ่งอเลนตอนนี้เขาได้อายุครบแปดปีพอดี
ในความคิดของเขาไม่เคยนึกถึงคำว่าจอมเวทย์เลยแม้แต่นักรบอย่างพ่อเขา ตัวเขาในตอนนี้ก็มิอาจอาบเอื่อม
พ่อของอเลนตายในาในขณะที่แม่ของเขายังตั้งท้อง พ่อของเขาเป็นักรบของหมู่บ้านและตายในการปะทะกับเผ่าเวน่อม (ตัวคล้ายคนมีเกร็ดงูทั่วตัว หางของมันมีเข็มพิษในการทำให้เหยื่อเป็อัมพาต) ในตอนที่หมู่บ้านถูกโจมตี แม่ของอเลนพลาดโดนพิษของเวน่อมในขณะตั้งท้องทำให้อเลนเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่สมบูรณ์
อเลนชอบศึกษาตำราสมุนไพรและการแพทย์ แต่เขาได้สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะเอาดีทางนักรบให้ได้เพื่อที่จะดำเนินตามรอยพ่อของเขา
เมื่อกินข้าวเสร็จอเลนจึงวิ่งเข้าไปในป่าหลังหมู่บ้านเช่นเคยเพื่อที่จะหาสมุนไพรมาปรุงยาเพื่อที่จะให้แม่เขานำไปขายในเมือง นี่เป็อาชีพหลักของครอบครัวของอเลนโดยแท้ เพราะเขาสามารถสร้างยาสมุนไพรที่มีคุณภาพดีและถูกมาขาย จึงทำให้ยาสมุนไพรของอเลนมีเ้าประจำในการซื้อขายมากพอสมควร
พื้นที่หลังหมู่บ้านไม่ต่างจากสวนหลังบ้านของเขา อเลนสามารถหลับตาเดินก็ยังสามารถกลับมาถึงบ้านได้ถูก และบริเวณนี้ยังไม่มีอสูรมาป้วนเปี้ยนอีกด้วย เขาจึงสามารถหาสมุนไพรได้อย่างหายห่วง
"หากวันนี้ข้าสามารถทำยาระงับเืคุณภาพดีๆได้สิบชุด ข้าก็จะมีเงินเก็บพอที่จะซื้อตำรายาขั้นกลางได้แล้วสินะ ฮิฮิ"
อเลนยิ้มอย่างมีความสุขและเดินหาสมุนไพรต่อไป
"เอ.. ตรงนี้มันควรมีต้นน้ำตาทากอยู่นี่นา เมื่ออาทิตย์ก่อนข้าเห็นมัันอยู่สิบกว่าต้นแต่ไม่ได้เก็บมาเพราะมันยังโตไม่เต็มที่ หรือความจำข้าจะไม่ได้เื่แล้ว ข้านี่นะความจำไม่ได้เื่"
กรร.. เสียงขู่ของสัตว์ร้ายในลำคอดังมาจากด้านหลัง ทำให้อเลนหน้าถอดสีทันทีโดยที่ยังไม่ได้หันหลังไปมอง
อเลนค่อยๆหันหน้าไปมองเ้าของเสียงขู่อย่างช้าๆ เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาอเลนถึงกับเข่าอ่อนล้มลงทันที
"เ้ามนุษย์เอ๋ย โปรดช่วยเผ่าพันธุ์ของข้าตนสุดท้ายให้เหลือรอด แล้วเผ่าพันธุ์ของข้าจะเป็พลังให้เ้า"
ที่อยู่เบื้องหน้าอเลนตอนนี้เป็สัตว์อสูรคล้ายม้าแต่มีขนาดใหญ่กว่าเป็เท่าตัว ตัวของมันสีขาวส่องสว่าง ขนตรงหลังคอ หาง และขาทั้งสี่ข้างคล้ายเปลวไฟสีฟ้าสว่างปลิวไสวตลอดเวลา ดวงตาสีดำสนิท ส่วนหัวมีเขาคล้ายคลิสตัลสีรุ้งสองข้างโค้งไปด้านหลัง
เมื่ออเลนได้สติกลับคืนจึงพบว่าตามร่างกายของสัตว์อสูรตนนี้มีาแฉกรรจ์ทั้งตัวและอาบไปด้วยเืสีเงิน
"อย่ามัวแต่ใ จงรับเผ่าพันธุ์ของข้าตนสุดท้ายไว้และปกป้องให้อยู่รอดจงได้"
ตอนนี้อสูรตนนี้หายใจโรนริน ร่างของมันใกล้จะยืนไม่ไหวเต็มที
"ท่านสามารถพูดภาษาเราได้ อสูรไม่สามารถพูดภาษาหรือเข้าใจสือสารกันได้"
อเลนพูดพร้อมขยับไปด้านหลัง
"อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับอสูรชั้นต่ำ ข้าคือเผ่าพันธุ์อาชาอีรอฟ สายพันธุ์าา เื่นี้เ้าจะได้รู้ในตอนหลัง ตอนนี้เ้าจงปกป้องสายพันธุ์ข้าตนสุดท้ายให้คงอยู่"
อาชาอีรอฟขยับไปด้านข้างเพื่อให้เห็นอาชาอีรอฟตัวน้อยที่คล้ายพึ่งจะเกิด หน้าตาของมันดูหน้ารักไม่ต่างจากลูกม้าที่จ้ำม่ำแต่ดูตัวเล็กกว่ามาปกติ
ตึ้ม ตึ้ม เสียงสั่นะเืในป่าลึกดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
"ข้าได้กลิ่นเ้า กรร!"
เสียงดังลั่นออกมาจากป่าอีกครั้ง ครั้งนี้เป็เสียงคำรามดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
"จะไม่ทันการแล้ว จงรับไปและเลี้ยงดูเขา ข้าให้สัญญาด้วยพันธะสายเื เผ่าพันธุ์ข้าจะรับใช้เ้าเป็นาย"
อีรอฟขยับเข้ามาใกล้อเลน
"ส่งมือเ้ามา จงไว้ใจข้าเถิด"
อเลนยื่นมือข้างหนึ่งออกไป จากนั้นอีรอฟใช้เขาจองมันปาดไปที่ฝ่ามือของอเลนอย่างไม่ทันตั้งตัว อเลนชะงักมือกลับอย่างใพร้อมกัยเืที่กำลังไหลออกมา
"ไว้ใจข้า นำมือเ้ามาวางทาบกับแผลของข้า เร็วเข้าก่อนที่เ้าสิ่งนั้นจะมา"
เมื่ออเลนได้ยินเสียงข้างในป่าอีกครั้ง มันทำให้เขาไม่มีทางเลือกและทำตามที่อาชาอีรอฟบอก
แสงประกายสีเงินเกิดขึ้นห่อหุ้มร่างทั้งสองไว้
"ข้าาาแห่งเผ่าพันธุ์อาชาอีรอฟ ขอทำสัญญาพันธะเืกับมนุษย์ผู้นี้ เผ่าพันธุ์ข้าจะขอรับมนุษย์ผู้นี้เป็นายนับจากนี้ต่อไป"
เมื่อจบคำพูดเืสีเงินและสีแดงของทั้งคู่ต่างผสมกันและวิ่งผ่านมาที่นิ้วโป้งของอเลน มันตกผลึกอย่างรวดเร็วกลายเป็แหวนคลิสตัลสีชมพูอ่อนทันที
ตู้ม เสียงดังสนั่นลำแสงสายหนึ่งทำให้พื้นดินตรงนั้นะเิออกเป็หลุมกว้าง ต้นไม้ที่โดนลำแสงขาดกระจุยทันที
เ้าของเสียงคำรามในป่าได้มาถึงแล้ว
16K
