ณ ตลาดไทรเองเกิ้ล
“ อะไรนะ นี่แกคิดจะให้ฉันคืนหุ้นคืน ให้ ซ้อจางอย่างนั้นรึ?”
“ ใช่แล้ว จางเทียนมันกลับมาคราวนี้ มันไม่เหมือนเดิม มันน่ากลัวมาก ฉันเองกับลูกเกือบเอาชีวิตไม่รอด ดีที่ถิงถิง ขอชีวิตฉันกับลูกไว้ ฉันเตือน แกด้วยความหวังดีหากคืนหุ้นของจางเฉินทั้งหมด พร้อมผลกำไร ให้พวกเขาไป ทุกอย่างก็จบ แต่หากแกไม่ยอมคืนให้มันละก็ มันได้ฆ่าแกทิ้งแน่”
“ แค่เด็กเมื่อวานซืน เหตุใดถึงทำให้แกกลัวมันจนลนลานขนาดนี้”
“ แกไม่ได้เห็นมัน ตอนฆ่าคน ดวงตาของมันเหมือนพญามัจจุราช ฉันไม่เคยเห็นใครฆ่าคนพร้อมกันทีเดียว สิบคน ได้อย่างง่ายดาย และโเี้เช่นนี้มาก่อนเลย”
“ ฉันจะยกหุ้นคืนให้มันได้อย่างไรเล่า แกก็รู้ นายท่านหลินเจี้ยนผิง ได้ซื้อหุ้นของพวกเราไป 80%แล้ว พวกเราเหลือแค่ คนละ 10% เท่านั้น”
“ หุ้นที่ฉันเอามาเพียง 10% ขายแล้วได้เงินมา 100 ล้านเหรียญ ฉันจะเอาเงินจำนวนนี้คืนมันไป ส่วนของแก 40 % ต้องคืนมันไป 400 ล้านเหรียญ รวมผลกำไรสามปี อีก150 ล้านเหรียญ พวกเราต้องคืนเงินให้มัน 650 ล้านเหรียญ”
“ บ้าไปแล้ว แกอยากคืนก็คืนไปเถอะ ฉันไม่คืน ฉันไม่กลัวมัน หากมันอยากได้หุ้นของพ่อมันคืน ก็ให้มันมาทวงกับฉันที่นี่ ก็แล้วกัน”
“ เหลียงจง ฉันเตือนแกแล้วนะ” ฉวนซื่อ เอ่ยจบ ก็เดินออกไปจาก ออฟฟิตในทันที
บ้านของหยางเทียน
“ นี่คือเงินสองล้านที่ค้างเมื่อวาน แล้วก็ หุ้นของพ่อเธอ10% ฉันขายไปแล้วร้อยล้านเหรียญสามปีมีกำไร สามสิบล้าน นี่คือ เช็คธนาคาร เธอไปขึ้นเงินได้เลย ส่วนที่เหลือ 40% นั้น เหลียงจง เอ่อ.. มันบอกว่า ให้เธอ..ไปทวงเอากับมันเอง..”
หยางเทียน มองเงินและเช็คธนาคาร 130 ล้านเหรียญก็ใ ไม่คิดว่า กิจการของพ่อตน ทำไมมีมูลค่ามากขนาดนี้
“ เหตุใดมีคนให้ราคาหุ้นตลาดธรรมดามากขนาดนี้”
“ คือว่า ที่ดินตรงนั้นเป็พื้นที่สีน้ำตาล เพียงจุดเดียวที่ทางการอนุญาตให้สร้างโรงแรมใหญ่ได้ ดังนั้นจึงมีนายทุนสนใจ ที่จะซื้อหรือเช่าเพื่อทำเป็ คาสิโนกันเป็จำนวนมาก แล้วก็ให้ราคาสูงมากด้วย”
“ บอกมาตามตรง แผนหลอกฮุบหุ้นของพ่อผม พวกนายทุนที่ซื้อไป มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า”
“ ไม่ ไม่รู้ ตอนนั้นฉันกับ เหลียงจง เกิดความโลภเข้าครอบงำ พวกนายทุนไม่รู้เื่ด้วย”
“ แม่ครับ พอใจไหม กับเงินที่ขายหุ้นได้เท่านี้”
“ พอ..แล้ว เท่านี้ก็ พอ..แล้วอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกันอีกเลย”
“ ใช่แล้วพี่ใหญ่ เท่านี้ฉันกับแม่ ก็พอใช้ไปตลอดชีวิตแล้ว”
“ ไม่พอหรอก ของที่เป็ของครอบครัวเรา ใครก็ไม่มีสิทธิมาแย่งเอาไปได้ ลุงฉวนพาผมไปหา ลุงเหลียงหน่อย”
“ ได้ ได้”
“ ลูกแม่”
“ พี่ใหญ่”
“ ไม่ต้องห่วง ไม่นานหรอก”
หยางเทียนนั่งรถลุงฉวนมาถึง ตลาดไทรแองเกิ้ล พบว่า กำลังสร้างโรงแรมขนาดใหญ่ ด้านหลัง แต่ด้านหน้า ยังคงเป็ตลาดติดแอร์ที่ทันสมัย
หยางเทียนเดินเข้าไปที่อาคารสามชั้น ส่วนลุงฉวนไม่ขอเข้าไป ไม่อยากเห็นภาพอันน่ากลัวเหมือนที่เคยเจอมาแล้ว หยางเทียนก็ไม่ว่า แต่ขอให้รอเขาสิบนาทีห้ามไปไหน
หยางเทียนเห็นด้านหน้ามี คนถืออาวุธ ยืนเฝ้าหน้าประตู สิบคน ด้านในมีอีกชั้นละ สิบคน มีสี่ชั้นรวมแล้วมี ทั้งหมด ห้าสิบคน หยางเทียนเดินเข้าไปด้านหน้ากำลังจะเข้าไป
“ หยุด ห้ามเข้า” หยางเทียนใช้มือกระแทกเข้าปลายคาง จนร่างคนพูดหลับไปกลางอากาศ ส่วนที่เหลือ ก็ชักปืนออกมา หยางเทียน เหวี่ยง เข็มปลิดิญญาออกไป เข้าเจาะเข้าที่หน้าผาก หงายหลังไปห้าคนนอนแน่นิ่งไป ที่เหลือลั่นไกปืนใส่หยางเทียนทันที เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ หยางเทียนก้มลงไปกับพื้น แล้วใช้ปืนยิงสวนกลับไป เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ที่เหลือห้าคน ถูกะุเจาะเข้าหน้าผาก กระเด็นหงายหลังกระแทกพื้น หยางเทียนลากศพ ผู้คุ้มกันมาบังกาย แล้วถีบประตูเข้าไป
ะุปืนกลยิงฝ่าออกมา เป็ร้อยๆ นัด ถูกศพที่มาขวางเอาไว้ ะุบางเม็ดถึงกับทะลุร่างศพออกมา แต่ไม่เข้าเสื้อกันะุที่หยางเทียนใส่มา หยางเทียนยิงปืนสวนกลับไป รวดเดียวหมดแม็ค มือปืนสิบคนก็ร่วงเป็ใบไม้ร่วง ทุกคนล้วนถูกยิงจุดตายด้วยกันทั้งหมด หยางเทียน โยนศพไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง ก็มีปืนกลยิงใส่ไม่ยั้ง หยางเทียนวิ่งไปตามผนัง แล้วใช้ปืนกล ยิงสาดเข้าไป พวกมือปืนทั้งหมดล้วนถูกคมะุ เข้าบริเวณใบหน้า แหลกเหลวตายไปจนหมด ยังไม่ทันขึ้นชั้นสาม ก็มีะเิโยนลงมาอีกสามสี่ลูก หยางเทียนต้องพุ่งหนีออกจากตัวตึกไปทันที
ตูม ๆ ๆ ๆ !! หยางเทียนะโขึ้นไปชั้นที่สี่ แล้วกราดยิงใส่ พวกมือปืนรับจ้างจนพวกมันทั้งสิบ ตายเกลี้ยง เห็นชายกลางคน นั่งตัวสั่นอยู่ ก็เลยใช้พานท้ายปืนฟาดไปที่หน้า1 ที โครม ร่างของลุงเหลียงสลบเหมือด พวกมือปืนรับจ้างที่รอชั้นสามวิ่งขึ้นมา หยางเทียนยิงสวนกลับไป เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ !!
สิบคนที่เหลือไม่ตายด้วยะุปืน ก็ตายด้วยแรงะเิของตนเอง ตึกสำนักงานพักเสียหายยับเยิน ซากศพนอนกันเกลื่อนไปหมด หยางเทียนเอาน้ำราด เหลียงจง ให้ฟื้นขึ้นมา
“ สวัสดีลุงเหลียง ผมมาทวงหุ้นของพ่อผมคืน ตามที่ลุงบอกให้มานี่ไง ผมมาแล้วไง ไหนล่ะ หุ้นอีก 40% ของพ่อผม”
“ ใจเย็น ๆ หลานชาย แค่เป็เื่เข้าใจผิดกัน ลุงได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว” เหลียงจงเอ่ยด้วยเสียงที่หวาดกลัว งมองสภาพคนที่ตายเกลื่อนอย่างอนาจ ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก มีแต่ยอมสิโรราบอย่างเดียว หยางเทียนโทรบอก ผอ. ช่วยส่งเ้าหน้าที่เก็บกวาดมาที่ตลาดไทรเองเกิ้ลด่วน
เหลียงจงรีบเขียนเช็ค 520 ล้านเหรียญ มอบให้หยางเทียน อย่างรวดเร็ว หยางเทียนยังคงนั่งนิ่งไมเอ่ยอะไร รอให้คนเก็บกวาดมา สร้างความเครียดให้กับ เหลียงจงยิ่งนัก ที่ทำไมหยางเทียนไม่ไปเสียที ไม่นานหน่วยเก็บกวาดก็มา แล้วจัดการศพทั้งห้าสิบจนหมด ไม่มีเหลืออะไรให้เห็นอีกเลย คงเหลือแต่ซากปูนหัก ะุที่เจาะผนังพรุนไปหมด เหลียงจง อ้าปาตาค้าง ไม่คิดว่า จะมีคนที่เก็บกวาดซากศพได้หมดจด แบบนี้ นี่หากเขาไม่ยอมคืนเงินให้ เขามิต้องกลายเป็อากาศไปแบบ มือปืนรับจ้างพวกนี้หรือนี่
“ ใช้ชีวิตให้ดี อย่าคิดโกงใครอีก ดีที่แม่กับถิงถิง ให้อภัย ไม่งั้นลุงได้เป็แบบพวกมันแน่” หยางเทียนเอ่ยจบก็เดินจากไป เหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น ลุงฉวนรอที่รถ พอเห็นหยางเทียนมา กำลังจะเอ่ยถาม แต่ หยางเทียนโชว์เช็คให้ดู
“ มันจบแล้ว กลับบ้านได้”
หยางเทียนกลับมาบ้าน ก็มอบเช็ค ให้กับ ถิงถิง ไปจัดการ เวลานี้ที่บ้านมี มีความเป็อยู่ดีขึ้นแล้ว เงินที่พ่อทิ้งไว้ให้ สามารถให้ความสุขกับแม่และน้องได้ แต่ว่าหยางเทียนยังคงเห็นแม่ที่ยังคงป่วย น้องที่ยังขาเป๋ แล้วไม่มีความสุขเลย
“ ถิงถิง พาแม่ไปโรงพยาบาล หาหมอที่ดีที่สุดกันดีกว่า เผื่อว่า หมอจะสามารถช่วยให้อาการแม่ดีขึ้นกว่านี้”
“ ก็ดี ตอนนี้เรามีเงินแล้ว แม่จะได้หายเสียที”
พอไปถึงโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุด ชื่อว่า เดอะเอมเพอเรอร์ ได้เจอหมอเฉพาะทาง คุณหมอก็ทำการตรวจแม่อย่างละเอียด ทั้งทำการเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์ ตรวจคลื่นหัวใจ ตรวจภายใน ตรวจเื ตรวจฉี่ จนกระทั่งผลออกมาทั้งหมด
หมอบอกว่า
“ คุณแม่ของคุณมีอาการหลอดเืในสมองตีบแต่ยังไม่แตก แล้วบังเอิญมันไปพาดอยู่ตรงเซลล์สมองส่วนหน้าแล้วมีเส้นประสาทส่วนกลางกดทับ ทำให้หลอดเืจุดนั้นไม่สามารถขยายตัวได้ตามปกติ และการให้ยาขยายหลอดเืไม่สามารถช่วยได้เต็มที่ มีทางเดียวตรงผ่าตัดเปิกกระโหลกศรีษะ แล้วใส่ท่อเคลือบหลอดเื
ซึ่งมันก็มีอัตราเสี่ยงสูงที่จะทำได้ โอกาสรอดมีเพียง 20 % เท่านั้น เวลานี้คนป่วยเริ่มมีอาการปากเบี้ยวมากขึ้น ไม่สามารถปิดกั้นน้ำลายได้แล้ว และอีกทั้ง่นี้คนไข้มีอาการปวดหัว บ่อยๆ หมอเป็ห่วงว่า ท่านจะทนได้อีกไม่นาน พวกคุณต้องตัดสินใจกันดูนะครับ ว่าจะเสี่ยง ผ่าตัดหรือไม่”
ถิงถิง ถึงกับหน้าซีดเมื่อรู้รายละเอียด ที่ผ่านมาไปหาหมอ ก็ให้ยาขยายหลอดเืมาให้กิน และให้ทำกายภาพบำบัด ไม่รู้เลยว่าแม่จะมีอาการหนักแบบนี้
“ แล้วตอนนี้ ถ้ายังไม่ผ่าตัด แม่ผมจะมีอาการอะไรอีกหรือเปล่าครับ”
“ ก็คงมีอาการปวดหัว เพราะเืไม่สามารถไปเลี้ยงสมองได้เต็มที่ บางครั้งอาจหายใจไม่สะดวก แต่ถ้าอยู่โรงพยาบาล เราจะได้ใช้เครื่องช่วยหายใจได้ แต่เื่อาการปวดหัว ที่มีอยู่บ่อยๆ คงต้องให้ยาแก้ปวดไปตามขั้น ตอนนี้ท่านน่าจะปวดระดับกลางแล้ว ยาแก้ปวดธรรมดาคงเอาไม่อยู่ เดี๋ยวหมอจะปรับยาแก้ปวดให้ใหม่ หมอแนะนำว่า ่นี้ให้อยู่โรงพยาบาลไปก่อน หมอจะลองปรับยา ทั้งหมดให้ใหม่ ยาที่ใช้อยู่นั้น เป็ยาทั่วไป ไม่ได้ผลกับอาการของคุณแม่ และยังมีผลข้างเคียงกับไตด้วย”
“ ได้ครับ ต้องฝากคุณหมอด้วยครับ"
หยางเทียนเดินออกมานอกห้องหมดแล้วเอ่ยต่อว่า
" ่นี้บ้านก็ให้คนมาตบแต่งใหม่จะได้ไม่เสียเวลา” ถิงถิง ก็พยักหน้าเห็นด้วย
หยางเทียนบอกให้หลิงๆ ซื้อรถตู้คันใหญ่ๆ สักคัน แล้วจ้างคนขับรถอีกคน เวลาไปไหนมาไหนก็จะได้สดวกสบายขึ้น
“ ถ้าพี่ใหญ่ไม่กลับมา ฉันเองก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี โรงพยาบาลใหญ่ขนาดนี้ ค่ารักษาคงแพงมากเลยใช่ไหม?”
“ จะห่วงไปทำไม เงินที่มีอยู่ เพียงพอจะรักษาแม่เราให้หายได้ พี่จะพยายามหาทางรักษาแม่ให้หายดีเอง แล้ว เธอก็ควรตรวจร่างกายบ้างนะ ไหนๆ ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว”
“ ค่ะ” ทันใดนั้นเอง หยางเทียนก็เห็น พยาบาลเข็นรถนั่งพาคนไข้คนหนึ่งผ่านมา ปิดตาด้านซ้าย ข้อมือพันแผลเอาไว้ ที่ขารู้บิดเบี้ยวผิดรูป มี บอดี้การ์ดคุ้มกัน สี่ห้าคน มีชายหญิง เหมือนเป็พ่อแม่ กำลังเดินตามกันไป ที่ห้องแพทย์
“ ตายยากจริงๆ ฉีอู่ คราวนี้แกไม่รอดแน่” หยางเทียนกำลังจะเดินไป จัดการกับ ฉีอู่ แต่ว่า ถิงถิง จับแขนเอาไว้ไม่ให้ไป
“ อย่าพี่ใหญ่ นี่โรงพยาบาลนะ หากพี่โดนตำรวจจับไปอีก แล้วฉันกับแม่จะอยู่กับใครเล่า”
“ พี่ไม่ได้ไปฆ่ามันสักหน่อย แต่ว่ามันต้องชดใช้หนี้สินที่มันทำกับพี่ และน้องของพี่” หยางเทียนพา ถิงถิง ขึ้นห้องพิเศษ ที่เ้าหน้าที่โรงพยาบาลจัดเอาไว้ให้ อยู่กับแม่ เป็ห้องนอนที่ใหญ่หรูหรา พร้อมกับมีเตียงสำหรับคนเฝ้าไข้อีก เสี่ยวหลานวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน โดยมีป้าเช็ง คอยเป็พี่เลี้ยงตลอด 24 ชั่วโมง โดยที่หยางเทียนให้ค่าจ้าง ป้าเช็งเดือนละห้าพันเหรียญ ป้าเช็งกว่าจะห้าพันเหรียญต้องไปทำความสะอาดบ้านลูกค้าทั้งปี กว่าจะได้เท่านี้ เลยไม่ยอมไปทำที่ไหนอีกเลย
“ พี่ใหญ่ระวังตัวนะ”
“ อย่าห่วงเลย”
หยางเทียนลงมาข้างล่าง แล้วเดินไปหา ฉีอู่ ที่อยู่ในห้องหมอ
“ แขนที่เราต่อให้ สามารถยกของเบาๆ ได้เท่านั้น ไม่สามารถยกของหนักได้ หรือทำเหมือนมือคนปกติได้เลย ส่วนดวงตา ที่ถูกเจาะด้วยเข็มทะลุเส้นประสาทตา ไม่สามารถรักษาได้ เช่นเดียวกับตรงนั้น คงไม่อาจมีเพศสัมพันธ์ได้อีกแล้ว”
“ แม่ พาหนูไปหาโรงพยาบาลอื่นที่เก่งกว่านี้ได้ไหม หนูไม่อยากพิการแบบนี้ไปตลอดชีวิตนะ”
“ ที่นี่ดีที่สุดในประเทศแล้ว แกคิดว่าที่ไหนเขาจะรักษาได้ดีกว่านี้อีกรึ” ฉีเซียน ผู้เป็พ่อ เอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ เอาน่า เดี๋ยวให้ คุณหมอตรวจสอบดูอีกทีก็ได้ ว่ามีประเทศไหนที่สามารถ รักษาลูกได้ ไม่ว่าจะเสียเงินเท่าไร แม่ก็ยอม ได้ไหมคะคุณหมอ”
“ เดี๋ยวผมจะให้ทาง เ้าหน้าที่ลองตรวจสอบดูให้นะครับ” หมอก็ยิ้มทำตามอย่างเต็มที่ แล้วทันใดนั้นเอง หยางเทียน ก็เดินเข้ามา ยืนอยู่ในห้อง โดยที่พยาบาลที่เฝ้าหน้าห้องไม่สามารถหยุดได้ ส่วนบอดี้การ์ดทั้งสี่ ถูกหยางเทียนจี้จุดจนหลับไปแล้ว
“ ไง ฉีอู่”
“ แก.. แกมาได้อย่างไง”
“ คุณเป็ใคร?” พ่อกับแม่เอ่ยด้วยความสงสัย
“ ผมเป็คนตัดมือของลูกชายพวกคุณ แล้วเอาเข็มยัดในตาของคุณชายฉีอู่ แล้วก็กระทืบตรงนั้นมันด้วย”
“ แม่ ไอ้บ้านี่มันเป็คนทำหนู แม่ช่วยหนูด้วย” หยางเทียนฟังมันเรียกตัวเองว่าหนู กับแม่มัน รู้สึกขนลุกแปลกๆ ส่วนแม่ก็เข้ามากอดฉีอู่เอาไว้ เหมือนป้องกันหยางเทียนจะทำร้ายฉีอู่อีก ส่วนพ่อ ก็ใ ที่บอดี้การ์ด ที่เฝ้าอยู่ กับนอนนิ่ง หลับไปแล้ว
“ ทำไมทำกับลูกผมเช่นนี้” ฉีเซียนเอ่ยด้วยเสียงแข็งกระด้าง
“ โอ๊ะโอ่ ฉีอู่ นี่แกไม่ได้บอกพ่อกับแม่แก หรือไง ว่าทำไมฉันถึงได้ทำแกแบบนี้”
“ อย่าไปเชื่อมัน มันโกหก”
“ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย” เพี๊ยะ !! หยางเทียนยกมือตบหัวมันต่อหน้า ทุกๆ คน สร้างความใให้กับพ่อและแม่ ฉีอู่ยิ่งนัก พยาบาลกำลังจะออกไป เพื่อไปตามรปภ. มาช่วย
“ ถ้าอยากให้เป็เื่ใหญ่ก็ไปตามมา” หยางเทียนเปิดเสื้อ โชว์ปืนพกให้พยาบาลดู ทุกคนได้แต่นิ่งเงียบ ไม่กล้าขยับตัว
“ ผมมาเรียกร้องค่าเสียหายที่ลูกของคุณทำกับผมและครอบครัว ข้อแรก มันเป็คนยิงผม จนเกือบตาย ทำให้ผมไม่ได้เป็หมด ต้องติดคุก แทบเอาชีวิตไม่รอด
ข้อสอง มันกับพวกรุมข่มขืนน้องสาวของผม ตลอดสองปีที่ผ่านมา ดังนั้นผมคิดว่า
คุณทั้งสอง ต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำให้ผมกับน้อง”
“ คุณ้าเท่าไร ผมจะจ่ายให้เดี่ยวนี้เลย” ฉีเซียนหยิบเช็คออกมาทันที
“ คุณถามตัวคุณเองดีกว่า ว่าคุณชายฉีอี้นั้นมีค่าเท่าไรสำหรับคุณ”…….
1K
