แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบปากหุบเหวอสนีบาต เผยให้เห็นการเผชิญหน้าอันน่าสะพรึงกลัว
เย่เฉินยืนหยัดมั่นคงบนพื้นดิน ร่างกายอาบไล้ด้วยไอพลังงานสีทองดำจางๆ จาก "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ซึ่งยังคงหมุนวนอยู่ในเส้นชีพจร
เบื้องหน้า... สูงขึ้นไปเหนือโขดหิน อสูรคลั่งรอยโลหิต ยืนตระหง่าน ร่างกายสีดำทมิฬใหญ่โตจนบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้า ดวงตาสีเืคู่นั้นจ้องเขม็งลงมา ราวรอคอย่เวลาเหมาะสม
ครืด...
เพียงแค่อสูรั์ขยับกรงเล็บเท้าเพียงเล็กน้อย...
ครืนนนนน!
พื้นดินใต้เท้าเย่เฉินพลัน สั่นะเื อย่างรุนแรง! เศษหินและฝุ่นผงลอยคว้างขึ้นสู่อากาศ แรงกดดันมหาศาลมองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่ร่างเด็กหนุ่มราวูเาถล่มลงมาทับ
"อึก!"
เย่เฉินกัดฟันแน่น เข่าทรุดลงเล็กน้อยจากน้ำหนักกดทับ แต่มันมิใช่แรงโน้มถ่วง... มันคือ "จิตสังหาร" ของราชันย์แห่งป่าโลหิต!
อากาศรอบตัวเริ่มอัดแน่นและหนักอึ้งจนหายใจลำบาก
โฮก...
อสูรโบราณส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นยาวนานและก้องกังวาน มันมิได้ข่มขู่เพื่อไล่หนี แต่มันกำลัง "ทดสอบ"
มัน้าดูว่า "เหยื่อ" ผู้เคยอ่อนแอเมื่อวันวาน จะแตกสลายภายใต้แรงกดดันนี้หรือไม่
แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม
ตึกตั่ก! ตึกตั่ก!
หัวใจเย่เฉินเต้นแรง มิใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้นอันอธิบายไม่ได้!
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ชีพจรเทพอสูร ในร่างกายกำลัง "สั่นสะท้านตอบรับ" เสียงคำรามนั้น! เืในกายเดือดพล่านราวได้ยินเสียงเรียกจากพวกพ้อง หรือบางสิ่งอันเกี่ยวพันกันทางสายเื
‘ทำไม... ทำไมพลังของข้าถึงตอบสนองต่อมัน?’
เย่เฉินเงยหน้าขึ้นสู้สายตาอสูร แววตาเปลี่ยนไป... จากความระแวดระวัง กลายเป็ความท้าทาย
‘เ้า้าทดสอบข้าใช่ไหม... ว่าข้าคู่ควรกับพลังนี้หรือไม่?’
เย่เฉินสูดลมหายใจลึก ผ่อนคลายกล้ามเนื้อเกร็งเครียด และโคจรพลังบทลับให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง เตรียมพร้อมรับมือการโจมตีอันกำลังจะมาถึง!
ทันทีที่สิ้นเสียงคำราม อสูรคลั่งรอยโลหิตก็เคลื่อนไหว!
มันไม่ได้วิ่ง... แต่มัน "หายตัว" ไปจากครรลองสายตาเย่เฉินในพริบตา!
มิใช่เพราะเวทมนตร์ แต่เป็เพราะความเร็วทางกายภาพเหนือชั้นจนสายตามนุษย์ไม่อาจจับภาพทัน ร่างั์สีดำทมิฬกลายเป็เพียงเส้นแสงสีดำ พุ่งอ้อมไปด้านข้างด้วยความเร็วเสียง
ฟุ่บ!
สัญชาตญาณเทพอสูรในตัวเย่เฉินกรีดร้องเตือนภัยด้านขวา!
"มาแล้ว!"
เย่เฉินไม่ได้หันไปมอง แต่เขาปลดปล่อย "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ออกมาทันที เส้นชีพจรทั่วร่างขยายตัวออก พลังงานถูกอัดฉีดเข้าสู่กล้ามเนื้อทุกมัดในเสี้ยววินาที
กรงเล็บั์แหลมคมดุจใบมีดสังหาร โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า ตะปบเข้าใส่ลำคอเย่เฉินหมายจะบั่นศีรษะให้หลุดกระเด็น!
แต่ทว่า... ร่างเย่เฉินกลับเคลื่อนไหวในลักษณะผิดธรรมชาติ!
เขาไม่ได้ะโหลบ หรือก้มหัวลงแบบนักสู้ทั่วไป
แต่กระดูกสันหลัง "บิดโค้ง" อย่างน่าเหลือเชื่อราวกับงูไร้กระดูก ร่างกายท่อนบนพับงอไปด้านหลังในองศาอันมนุษย์ทำไม่ได้ หลบคมเล็บมรณะไปได้อย่างเฉียดฉิวเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด!
ควับ!
ลมจากกรงเล็บกรีดผ่านหน้าอกเสื้อจนขาดวิ่น แต่ิักลับไร้รอยขีดข่วน
ตูมมมม!
กรงเล็บพลาดเป้านั้น พุ่งเลยไปกระแทกเข้ากับผนังหินผาด้านหลังเย่เฉินอย่างจัง
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว! ผนังหินแกรนิตแข็งแกร่งถูกพลังทำลายล้างฉีกกระชากจนเกิดรอยร้าวลึกเป็ทางยาวหลายเมตร เศษหินปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ
เย่เฉินอาศัยจังหวะหลบพ้น ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นแล้ว "ดีดตัว" กลับขึ้นมาตั้งหลักด้วยท่าทางของสัตว์ป่า มิใช่ท่ายืนของมนุษย์
เหงื่อกาฬไหลซึมที่ขมับ... ‘ถ้าข้าหลบช้าไปเพียงนิดเดียว... ร่างกายคงแหลกเหลวไปพร้อมกับกำแพงหินนั่นแล้ว!’
อสูรั์หันขวับกลับมามองเย่เฉิน ดวงตาสีเืฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเหยื่อตัวจ้อยสามารถหลบการโจมตีของมันได้ แต่นั่นยิ่งทำให้สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวยิ่งขึ้น!
ในจังหวะที่กรงเล็บอสูรยังฝังลึกอยู่ในผนังหิน... เย่เฉินไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป!
เขาไม่ถอยหนี แต่กลับ "พุ่งสวน" เข้าไปประชิดตัวอสูรั์ด้วยความบ้าบิ่น!
"ลมหายใจอสูรเทวะ... ผนึก!"
เย่เฉินสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ บังคับกระแสพลังงานสีทองดำทั้งหมดในร่างให้ไหลมารวมกันที่จุดเดียว... หมัดขวา!
พลังงานไม่ได้แค่ห่อหุ้มหมัด แต่ถูกบีบอัดจนแ่า เกิดเสียงดัง วี๊ดดดด! แหลมสูงคล้ายเสียงกรีดร้องของโลหะกำลังถูกบดขยี้ผสมกับเสียงคำรามสัตว์ร้าย นี่มิใช่หมัดธรรมดา แต่เป็ "เกราะกระแทก" สร้างจากพลังงานบริสุทธิ์ตามเคล็ดวิชาบทลับ
เย่เฉินง้างหมัดขึ้นจนสุดแขน เล็งเป้าไปที่แผ่นเกล็ดสีดำทมิฬบริเวณหน้าอกอสูร... จุดซึ่งดูแข็งแกร่งที่สุด
"รับไปซะ!"
เปรี้ยง!!!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวระฆังั์ถูกตีด้วยค้อนเหล็ก! ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากการเสียดสีของพลังงานสว่างวาบไปทั่วปากเหว หมัดของเย่เฉินกระแทกเข้ากับเกล็ดอสูรเต็มแรง!
แต่ผลลัพธ์ที่ได้... กลับน่าตกตะลึง
ร่างมหึมาของอสูรคลั่งรอยโลหิต ไม่สั่นะเืแม้แต่น้อย มันยืนหยัดมั่นคงดุจขุนเขา เกล็ดสีดำไม่มีแม้แต่รอยร้าว
ทว่า... แรงสะท้อนกลับมหาศาลกลับพุ่งย้อนคืนสู่ผู้โจมตี!
"อั่ก!"
เย่เฉินร้องออกมาด้วยความเ็ป ร่างถูกแรงสะท้อนดีดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว จนเสียหลักล้มลงเข่ากระแทกพื้น
กร็อบ...
เสียงกระดูกแขนขวาลั่นเบาๆ ความเ็ปร้าวลึกแล่นพล่านขึ้นมาถึงหัวไหล่ แขนข้างที่ชกออกไปสั่นเทาและชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก
‘แข็งแกร่ง... แข็งแกร่งเกินไป!’
เย่เฉินกัดฟันแน่น พยายามประคองแขนขวาตนเอง เขาตระหนักได้ทันทีถึงความต่างชั้นของพลังกายเนื้อ แม้จะมีกายาเทพอสูร แต่เกล็ดอสูรโบราณตัวนี้เปรียบเสมือนเกราะเหล็กไหลพันปี... ไม่มีวันถูกทำลายด้วยหมัดดิบๆ
แต่อย่างน้อย... เขาก็ได้ทำในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ... นั่นคือการ "ชก" ใส่ราชันย์แห่งป่าโลหิตโดยตรง!
เย่เฉินกัดฟันข่มความเ็ปที่แขนขวา ดวงตายังคงจ้องเขม็งไปที่กรงเล็บอสูรั์ซึ่งกำลังง้างขึ้นสูง เตรียมพร้อมที่จะฟาดลงมาซ้ำเติมเพื่อปลิดชีพเขาในครั้งเดียว
‘ข้า... พลาดงั้นรึ?’
แต่ทว่า... กรงเล็บมรณะนั้นกลับ หยุดชะงัก ค้างอยู่กลางอากาศ!
อสูรคลั่งรอยโลหิตไม่ได้ฟาดลงมา มันยืนนิ่งแข็งทื่อราวรูปปั้นหิน ดวงตาสีเือันเคยเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึงระคนสับสน
มันไม่ได้สนใจเย่เฉินผู้นั่งอยู่กับพื้น... แต่มันกำลังก้มลงมอง "หน้าอก" ของตนเอง
ตรงตำแหน่งที่หมัดเย่เฉินเพิ่งกระแทกใส่ แม้จะไม่มีรอยแผล... แต่กลับมี "ไอพลังงานสีทองดำ" จางๆ หลงเหลือติดอยู่บนเกล็ดสีดำทมิฬนั้น
ไอพลังงานนั้นกำลังซึมซาบลงไปในเกล็ดอสูรอย่างช้าๆ...
ฟุดฟิด...
อสูรั์สูดดมกลิ่นอายนั้นเข้าไป มันมิใช่กลิ่นมนุษย์ มิใช่กลิ่นศัตรู... แต่มันคือ "รสชาติ" อันคุ้นเคยอย่างประหลาด รสชาติอันสลักลึกอยู่ในความทรงจำของสายเืามานับพันปี
"กลิ่นอายนี้..."
เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นในลำคอ แต่คราวนี้ปราศจากความเกรี้ยวกราด
เย่เฉินััได้ถึงความเปลี่ยนแปลง บรรยากาศรอบตัวเคยหนักอึ้งด้วยจิตสังหาร พลันเบาบางลงอย่างน่าอัศจรรย์
และในวินาทีนั้นเอง...
ตุบ! ตุบ!
หัวใจเย่เฉินเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เืในกายเคยเดือดพล่านเพราะการต่อสู้ บัดนี้กลับส่งเสียงร้องเรียกหาบางสิ่ง มันมิใช่ความกลัว... แต่มันคือ "เสียงเรียกของสายเื"
อสูรั์ค่อยๆ ลดกรงเล็บลง มันยื่นส่วนหัวขนาดมหึมาเข้ามาใกล้เย่เฉินอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเพื่อพิจารณาร่างเล็กจ้อยตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
มันไม่ได้มองเห็นเย่เฉินเป็ "เหยื่อ" อีกต่อไป...
แต่มันกำลังมองเห็น "เงา" ของใครบางคนซ้อนทับอยู่บนร่างเด็กหนุ่มคนนี้... เงาของผู้เป็นายเหนือหัวแห่งวิถีเทพอสูรในอดีตกาล!
‘เืของข้า... กำลังเรียกหามัน?’
เย่เฉินตระหนักได้ทันที... การโจมตีเมื่อครู่มิใช่ความสูญเปล่า แม้หมัดจะทำลายเกล็ดไม่ได้... แต่มันได้ส่ง "สาส์น" ยืนยันตัวตนไปถึงิญญาของสัตว์ร้ายตนนี้เรียบร้อยแล้ว!
อสูรคลั่งรอยโลหิตยื่นใบหน้าขนาดมหึมาเข้ามาใกล้ จนเขาััได้ถึงไอร้อนและกลิ่นคาวเืพวยพุ่งออกมาจากลมหายใจ
เย่เฉินนั่งนิ่ง ไม่ขยับหนี แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบะเิ แต่เขาก็ยังคงจ้องตาสีอำพันคู่นั้นกลับไปอย่างไม่ลดละ
ทันใดนั้น... อสูรั์ก็ส่ง "จิตสังหาร" เฮือกสุดท้ายออกมา!
วูม!
จิตสังหารนี้ไม่ได้มุ่งหมายจะเอาชีวิต แต่เป็แรงกดดันทางิญญาพุ่งตรงเข้าใส่ หัวใจ ของเย่เฉินอย่างรุนแรง ราวกับค้อนทุบลงบนทั่ง เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของ "ภาชนะ" เป็ครั้งสุดท้าย
ปฏิกิริยาตอบสนองเกิดขึ้นทันที!
ลายอักขระเทพอสูร อันซ่อนอยู่บนหน้าอกเย่เฉิน พลันส่องแสงสว่างวาบทะลุเสื้อผ้าขาดวิ่นออกมา! แสงสีแดงทองสว่างเจิดจ้า ตัดกับความมืดมิดของราตรี สร้างม่านพลังงานบางเบาขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจเย่เฉินไว้เพื่อปกป้องผู้ถือครอง
เมื่อแสงนั้นกระทบเข้ากับั์ตาอสูร... จิตสังหารเคยรุนแรงดุจพายุคลั่ง ก็พลันสลายหายไปในพริบตา!
อสูรั์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่... ลมหายใจพัดผ่านร่างเย่เฉิน ราว้าจดจำกลิ่นอายนี้ไว้ในความทรงจำ
"ถูกต้อง..."
เสียงคลื่นจิตดังแ่เบาในหัวเย่เฉิน น้ำเสียงนั้นปราศจากความดูแคลน แต่เจือไปด้วยความคาดหวังลึกล้ำ
"เ้า... คือผู้สืบทอด... แต่เ้ายังเยาว์วัยนัก..."
มันผงกศีรษะลงเล็กน้อย เป็การแสดงความเคารพเพียงชั่ววูบแทบมองไม่เห็น ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กางปีกมหึมาออกจนบดบังท้องฟ้าอีกครั้ง
ฟุ่บ!
อสูรคลั่งรอยโลหิตกระพือปีกอย่างแรง ส่งร่างั์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี มุ่งหน้ากลับสู่ใจกลางป่าโลหิต ทิ้งไว้เพียงสายลมกรรโชกแรงพัดฝุ่นผงฟุ้งกระจาย
เย่เฉินมองตามร่างทมิฬนั้นไปจนลับสายตา เขาค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นยืน ประคองแขนขวาที่เ็ป รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นมุมปาก
‘มันยอมรับข้าแล้ว...’
เขาเข้าใจความหมายของการจากลาครั้งนี้ดี มันมิใช่การปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ... แต่เป็การ "รอคอย"
ครั้งหน้าเมื่อเจอกัน... มันจะไม่ใช่การทดสอบอีกต่อไป
‘เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้นจนถึงระดับที่คู่ควร... เ้าจะไม่ได้เป็เพียงผู้ทดสอบ... แต่เ้าจะต้องมาเป็พลังของข้า!’
เย่เฉินหันหลังกลับ มองออกไปสู่เส้นทางทอดตัวออกจากเขตหุบเขา... สู่โลกภายนอกอันกว้างใหญ่และโหดร้าย
บัดนี้... เขาพร้อมแล้ว ทั้งร่างกาย จิตใจ และวิชา...
การเดินทางเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่ถูก่ชิงไป... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์!
[จบตอนที่ 17]
11K
![[มี E-book] สวย เริ่ด อย่างฉัน ขอบายสามีเฮงซวย ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743483623_10319527.webp)
