ตอนที่ 3
่เวลาที่กลับบ้านเพียงระยะสั้นๆสามารถเยียวยาความรู้สึกของนิได้เพียงเล็กน้อยแต่อย่างไรเธอก็ต้องกลับมาเรียนหนังสือและใช้ชีวิตต่อไป เช่นเดียวกับดาเพื่อนสนิทของเธอ
“กวินไปไหนของเขาน่ะ ฉันติดต่อไม่ได้เลย” หลังจากเลิกเรียน ดาก็ลากนิมาตามหาผู้ชายที่เธอติดต่อไม่ได้มาหลายวันตอนนี้สองสาวกำลังยืนอยู่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อตามหากวิน คนที่นิไม่พร้อมที่จะเจอหน้ามากทุ่ด
สาเหตุที่นิยังไม่พร้อมเจอกับเขาก็เพราะเธออยากจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้ได้เสียก่อน หลายวันที่ผ่านมานิพยายามถามความรู้สึกตัวเองอยู่หลายครั้ง และคำตอบก็ยังเป็เหมือนเดิม เธอยังรู้สึกดีกับกวินอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
เพราะมาหากวินที่คณะอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะหาตัวเขาเจอทำให้ดาต้องไล่ถามหาจากคนในขณะราวกับผู้หญิงมาตามหาผัวหายอย่างไรอย่างนั้น
“ดา ฉันว่าเรากลับกันก่อนดีไหม” นิกระตุกชายเสื้อเพื่อนเบาๆหลังจากเธอคอยเดินตูดดามาพักใหญ่ ในตอนแรกดาคิดจะหันกลับมาโวยวายใส่เพื่อนแต่พอเห็นสายตาจากคนใต้คณะที่จ้องมองมาที่เธอเป็ตาเดียวหญิงสาวจึงยอมล่าถอยกลับโดยง่าย
นิรู้ดีว่าต่อให้ดาจะมาหาตามหากวินที่นี่อีกกี่วัน ก็ไม่มีทางเจอ เพราะจริงๆแล้วกวินไม่ได้เรียนอยู่ที่คณะวิศวะอย่างที่เขาบอกผู้ชายเ้าชู้มักจะโกหกข้อมูลของตัวเองไปเรื่อย แต่กลับกัน นิกลับรู้ดีว่าจริงๆแล้ว กวินเรียนคณะอะไร
ระหว่างซ้อนมอเตอร์ไซค์ดาเพื่อเดินทางกลับหอนิก็ต้องฟังดาที่ยังคงโวยวายและด่ากวินตลอดทาง เธอทำท่าราวกับว่ามีเื่บางอย่างต้องเคลียร์กับเขาให้รู้เื่โดยที่ไม่ได้บอกว่าเื่อะไรจนกระทั่งมอเตอร์ไซค์คันสีแดงได้จอดลงที่หน้าร้านขายยาร้านหนึ่ง
ดาไม่รอช้าเดินเข้าไปในร้านโดยไม่พูดอะไรสักคำส่วนนินั้นก็หัวใจสั่นระริก เธออดไม่ได้ที่จะเดินตามเพื่อนเข้าไปข้างใน
ภายในร้าน ตอนนี้ดากำลังจ่ายเงินสำหรับอุปกรณ์ตรวจครรภ์สองชิ้นเห็นเพียงแค่นั้นท่วงทำนองความรักและเสียงครางของชายหญิงก็แล่นกลับเข้ามาในความทรงจำของนิทันทีเธอเกือบลืมไปแล้วว่านอกจากเธอที่ต้องพะวงเื่ท้อง ก็ยังมีดาอีกคน
แม้เพื่อนสาวจะเดินออกไปจากร้านแล้วนิก็ยังคงยืนตัวแข็งทื่อ แต่พอตั้งสติได้เธอก็รีบหันไปบอกกับคุณลุงเภสัชกรบ้าง
“ที่ตรวจครรภ์เพิ่มอีกหนึ่งอันค่ะ”
คุณลุงคนขายมองเด็กสาววัยแรกรุ่นด้วยสายตาแห่งความผิดหวังหนุ่มสาวสมัยนี้ได้เสียกันเร็วแล้วยังไม่รู้จักป้องกันอีกน่าเป็ห่วงแทนคนเป็พ่อเป็แม่เสียจริง
นิรับของแล้วยัดใส่กระเป๋ากางโปรงอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบจ่ายเงินโดยไม่รอเงินทอนเพราะกลัวคนที่รออยู่หน้าร้านจะสงสัย
ตอนนี้เป็เวลาทุ่มกว่าแล้วนินั่งมองแท่งยาวสีขาวที่เพิ่งซื้อมาจากร้านขายยาเมื่อตอนเย็นอย่างใจจดใจจ่อ
เื่ราวร้ายๆที่กวินมอบให้ผ่านมาร่วมเดือนหากว่าดากำลังจะตรวจครรภ์ก็คงเป็เวลาเดียวกับที่เธอควรตรวจเช่นกัน
คิดได้อย่างนั้นนิก็ตัดสินใจคว้าที่ตรวจครรภ์เข้าไปในห้องน้ำด้วยความที่รู้สึกหนักหน่วงในใจผ่านไปไม่กี่นาทีเธอก็กลับมานั่งลงที่เตียงเหมือนเดิมเพื่อรอเวลาว่าผลจะออกมาเป็อย่างไร ระหว่าง 1 ขีด หรือ 2 ขีด
ข้างกล่องบรรจุแท่งตรวจครรภ์แนะนำรอผลเพียง5 นาที แต่สำหรับนิแล้ว มันรู้สึกยาวนานเหมือนกินเวลาไปถึง 5 ชั่วโมง ถึงกระนั้นพอครบเวลาที่กำหนดจริงๆ เธอกลับไม่กล้าหยิบมันขึ้นมาดู
การตัดสินใจตรวจการตั้งครรภ์ในครั้งนี้ว่ายากแล้วแต่การยอมรับกับผลที่ออกมานั้นยากกว่าความรู้สึกของนิระหว่างรอผลนั้นตีกันจนเธอรู้สึกมวลท้อง
ถ้าหากท้องนั่นหมายความว่าเธอกำลังอุ้มลูกให้คนที่เธอรักแต่หากถ้าไม่ เธอก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตนักศึกษาที่มีปมอยู่ในใจตามเดิม
“ไม่ว่าผลจะเป็ยังไง แกต้องรับมันให้ได้สินิ” ชนิกาภรณ์ พูดกับตัวเองย้ำไปย้ำมาอยู่หลายรอบจนกระทั่งยอมกลั้นใจก้มหน้าลงไปดูผล ปรากฏว่าสิ่งที่เธอสะกดจิตกับตัวเองก่อนหน้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย
หัวใจที่เต้นแรงทำให้มือบางสั่นจนแท่งพลาสติกหล่นออกจากมือนิกุลีกุจอหยิบมันขึ้นมาดูอีกรอบอย่างไร้สติ เมื่อพบว่ามีสองขีดปรากฏขึ้นบนแผ่นแสดงผลสีขาวแต่เส้นหนึ่งกลับจางจนแทบมองไม่เห็น
นิไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์เพื่อสืบค้นข้อมูลเพิ่มเติม ก่อนจะได้ใจความสำคัญที่ว่าแม้เส้นหนึ่งจะจางแต่ก็มีโอกาสท้องสูง
ชนิกาภรณ์มือสั่นหนักกว่าเดิมเธออยากจะฝ่าความมืดออกไปซื้อแท่งตรวจครรภ์จากเภสัชมาลองตรวจอีกครั้งแต่เพราะมันดึกมากไปที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะออกไปข้างนอกตามพังนิจึงได้แต่รีบสงบสติอารมณ์ตัวเองและข่มตาหลับให้ไวที่สุด
เพราะความคิดที่ตัวเองจะต้องเป็แม่คนวนเวียนอยู่ในสมองทั้งคืนทำให้คืนนั้นนิฝันร้ายและน้ำตาไหลราวกับคนเป็ไข้ และสิ่งที่เธอกลัวไปมากกว่านั้นคือการที่พ่อของลูกในท้อง ไม่ใช่กวิน
ขณะนั่งรถเมล์เพื่อไปเรียนนิพยายามระวังร่างกายของตัวเองมากที่สุดเธอโอบประคองท้องที่ราบแบนของตัวเองราวกับงูห่วงไข่
การกระทำของเธอช่างน่าแปลกประหลาดสำหรับผู้พบเจอหญิงสาวในชุดนักศึกษาเรียบร้อยทำท่าทางราวกับว่าตัวเองท้องใกล้คลอด
วันนี้ดาไม่มาเรียนด้วยเหตุผลบางอย่างเธอฝากให้นิเช็คชื่อแทน ซึ่งนิก็ทำให้อย่างไม่ขัดใจ และการเรียนการสอนของวันนั้นก็ผ่านไปโดยทีเด็กเรียนอย่างนิแทบจะไม่รู้เื่อะไรเลย
“หนูมาซื้อที่ตรวจครรภ์สองอันค่ะคุณลุง” หลังจากที่ยืนอยู่หน้าร้านจนไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่นิก็รีบวิ่งเข้าไปในร้านขายยาร้านเดิมอย่างรุกลี้รุกลน
การที่นักศึกษาวัยใสมาซื้ออะไรแบบนี้ถ้ามีคนอื่นเห็น คงลือกันไปทั่วมหาวิทยาลัย
“ถ้าหนูท้อง ต้องกินยาบำรุงอะไรเบื้องต้นหรอคะ” ทั้งที่รู้สึกอายแต่นิก็อดไม่ได้ที่จะสอบถามคุณลุงเภสัชกรต่อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนพยายามสอดส่องไปในร้านอย่างน้อยยาบำรุงเืเล็กๆ น้อยๆ นิก็อยากจะซื้อไปกินไว้เพื่อความอุ่นใจ
“วิตามินตัวนี้ กินพร้อมอาหาร เอาไหมล่ะ” คุณลุงคนขายเอียงหน้ามองสาวน้อยผ่านกรอบแว่นหนาคนที่มีประสบการณ์การเป็เภสัชกรขายของหน้ามหาวิทยาลัยมาเกินสิบปีรู้สึกแปลกใจกับกริยาท่าทางของลูกค้าตัวเล็กไม่น้อย
“เอาค่ะคุณลุงใส่ถุงเดียวกับที่ตรวจครรภ์ให้หนูเลยนะคะ”
แม้ว่าแววตาของนิจะดูกังวลแต่สาวน้อยกลับกระตือรือร้นอยากจะรักษาชีวิตที่กำลังจะเกิดมา ซึ่งต้องยอมรับว่าเป็ท่าทีที่แตกต่างจากเด็กรุ่นราวคราวคนอื่นๆอย่างสิ้นเชิง
“นี่ เอาอันนี้ไป ไม่คิดเงินมันเป็โปรโมชันของร้านลุง” พอคิดอย่างงั้น เ้าของร้านก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูและแถมวิตามินสำหรับคนตั้งครรภ์ไปให้อีกหนึ่งกระปุก
“ขอบคุณนะคะ”
นิแสกนจ่ายเงินอย่างไม่รู้สึกเสียดายทั้งที่ยอดเงินคงเหลือในปัญชีกำลังะโบอกให้เธอประหยัดเงินเพื่อจะได้อยู่ในถึงสิ้นเดือน
พอกลับมาถึงห้องพักนิก็ไม่รอช้าที่จะตรวจครรภ์อีกครั้งโดยครานี้เธอใช้ที่ตรวจถึงสองอันเพื่อยืนยันผลให้ชัดเจนที่สุด แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างก็ไม่ได้เป็เหมือนที่เธอเตรียมใจเอาไว้
521
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
