เสียงเครื่องยนต์รถหรูของเสี่ยอ้วนค่อยๆ แ่จางหายไปในความเงียบ ทิ้งไว้เพียงความอึมครึมที่ปกคลุมลานจอดรถของม่านรูดแห่งนี้ ชัยกร นั่งนิ่งอยู่ในรถเก๋งคันเก่า สายตาจ้องมองไปยังบานประตูไม้สีซีดของห้องหมายเลข 9 ราวกับนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อตายใจ
เขาแสยะยิ้มออกมามุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาหรือความเห็นอกเห็นใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความโลภและความหื่นกระหายที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้จัดการทีมผู้แสนดี เขาเอื้อมมือไปดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูรถก้าวลงไป
"เสี่ยอิ่มแล้ว... ถึงตาผู้จัดการชิม 'ของเหลือ' บ้างคงไม่ผิดอะไรมั้ง" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนั้น
เมื่อเขาผลักบานประตูเข้าไป กลิ่นคาวคลุ้งของน้ำกามที่เข้มข้นจนแทบสำลักตีเข้าใส่หน้าทันที มันเป็กลิ่นแห่งความอัปยศที่รุนแรงเสียจนคนปกติคงต้องเบือนหน้าหนี แต่สำหรับชัยกร มันกลับเป็กลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมา
ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาลำคอของชัยกรแห้งผาก...
บนเตียงกว้างที่มีผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ ร่างของ ริน นอนแน่นิ่งหมดสภาพอยู่กลางเตียงในท่านอนหงาย แขนทั้งสองข้างกางออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ขาเรียวสวยที่สวมถุงน่องตาข่ายขาดวิ่นยังคงอ้ากว้างค้างไว้อย่างน่าเวทนา เพราะกล้ามเนื้อขาหนีบของเธอล้าจนหุบไม่ลง
ตรงหว่างขาที่เปิดอ้านั้น คือหลักฐานแห่งความพ่ายแพ้ที่ชัดเจนที่สุด กลีบเนื้ออวบอูมสีแดงช้ำบวมเป่งจากการถูกใช้งานอย่างหนัก รูรักที่เคยปิดสนิทบัดนี้ขยายกว้างจนเห็นความกลวงโบ๋ด้านใน น้ำอสุจิสีขาวขุ่นจำนวนมหาศาลจากเสี่ยอ้วนยังคงไหลย้อนทะลักออกมาไม่หยุด หยดลงบนผ้าปูที่นอนจนเปียกชุ่มเป็วงกว้าง ผสมปนเปไปกับน้ำหล่อลื่นที่ใสแจ๋ว
รินนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจหอบถี่กระชั้น หน้าอกคู่โตกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการหายใจ ร่างกายของเธอยังคงกระตุกเกร็งเป็ระยะๆ (Aftershock) จากความสุขสมที่เกินขีดจำกัด ใบหน้าสวยหวานเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและคราบน้ำรักแห้งกรัง ดูเซ็กซี่และเย้ายวนในแบบที่ดิบเถื่อนที่สุด
ชัยกรกลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง เอื้อก เขาค่อยๆ เดินย่องเข้าไปที่ข้างเตียง สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่เขาเฝ้ามองมาตลอด มือหนาเริ่มปลดหัวเข็มขัดกางเกงสแล็คของตัวเองออกช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ในความเงียบ
เสียงนั้นทำให้รินสะดุ้งตื่นขึ้นจากภวังค์อันเลือนราง เธอค่อยๆ ปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ภาพตรงหน้าพร่ามัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
"พะ... พี่กร..." เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เสี่ยไปแล้วเหรอคะ... พากลับ... รินอยากกลับบ้าน..."
รินพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ความร้าวระบมที่สะโพกและเอวทำให้เธอทำได้เพียงแค่ขยับแขนเล็กน้อย ร่างกายท่อนล่างของเธอชาหนึบจนแทบไม่รู้สึกว่ามีขาอยู่
ชัยกรไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ส่งรอยยิ้มเย็นะเืมาให้ ก่อนจะค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียง ฟูกที่นอนยุบยวบลงตามน้ำหนักตัว รินเบิกตากว้างด้วยความใเมื่อเห็นผู้จัดการทีมของเธอกำลังคืบคลานเข้ามาคร่อมร่างเธอไว้
"พี่กร... พี่จะทำอะไร!?" รินร้องถามด้วยความตื่นตระหนก พยายามจะถดตัวหนี แต่เรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดทำให้เธอขยับหนีไปไหนไม่ได้เลย
"ชู่วว์... เบาๆ สิริน เดี๋ยวคนข้างนอกก็ได้ยินหรอก" ชัยกรพูดเสียงกระซิบ เขาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะเลื่อนมือลงมาลูบไล้ที่เนินอกอวบอิ่มอย่างถือวิสาสะ
"ยะ... อย่าค่ะพี่! นี่มันเื่อะไรกัน!" รินพยายามปัดมือเขาออก แต่มือของชัยกรแข็งแรงกว่ามาก เขารวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว
"อย่าดื้อสิริน... พี่ทำเพื่อทีมนะ" ชัยกรอ้างเหตุผลที่เขารู้ดีว่าเป็จุดอ่อนของเธอ "รินเสียสละมาขนาดนี้แล้ว เสียตัวให้เสี่ยอ้วนไปแล้ว... จะเสียให้พี่อีกสักคนเพื่อความมั่นคงของทีม มันจะเป็ไรไป จริงไหม?"
"ไม่เกี่ยวกันค่ะ! ปล่อยรินนะ!" รินดิ้นรน ขาที่ไร้เรี่ยวแรงพยายามถีบไปมา แต่กลับกลายเป็การเปิดทางให้ชัยกรแทรกตัวเข้ามาตรงกลางหว่างขาเธอได้ง่ายขึ้น
"เกี่ยวสิ... เพราะพี่เป็คนดูแลริน เป็คนหางานให้ริน ถ้าพี่ไม่มีความสุข พี่จะทำงานให้เต็มที่ได้ยังไง?" ตรรกะวิบัติถูกพ่นออกมาจากปากชายหนุ่ม "อีกอย่าง... ดูสภาพรินสิ หีเยิ้มขนาดนี้ ตัวสั่นขนาดนี้... รินยังค้างอยู่ใช่ไหมล่ะ? ให้พี่ช่วยสานต่อให้ดีกว่านะ ของดีแบบนี้ปล่อยทิ้งไว้เสียดายแย่"
พูดจบ ชัยกรก็ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของรินอย่างหิวกระหาย จมูกของเขาสูดดมกลิ่นเหงื่อและกลิ่นกายสาวอย่างโรคจิต มืออีกข้างที่ว่างอยู่บีบขยำเต้าทรงโตของรินอย่างแรงจนเนื้อปลิ้นล้นง่ามนิ้ว
"อื๊อ!! ปล่อยนะ... ไอ้เลว!" รินด่าทอทั้งน้ำตา แต่ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกหนักมากลับตอบสนองััของเขาอย่างน่าละอาย ยอดอกสีชมพูแข็งเป็ไตสู้มือทันทีที่ถูกบดขยี้
ชัยกรเงยหน้าขึ้นมามองรินด้วยแววตาพึงพอใจ "ปากดีจังนะแม่คุณ... สมกับเป็ Race Queen เบอร์ต้นๆ ของวงการจริงๆ ของดีอย่างที่เสี่ยอ้วนบอกเลย... มิน่าล่ะมันถึงได้ติดใจนัก"
เขาผละมือออกจากหน้าอกของเธอ แล้วเอื้อมไปปลดตะขอกางเกงตัวเอง รูดซิปลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควัก "อาวุธลับ" ของตัวเองออกมาโชว์ให้รินดูเต็มตา
เด้ง!
แท่งเนื้อสีเข้มดีดตัวออกมาจากกางเกงใน มันผงาดชูชันขึ้นมาด้วยขนาดที่ทำเอารินต้องชะงัก แม้มันจะไม่ได้ใหญ่โตมโหฬารจนผิดมนุษย์เหมือนของเสี่ยอ้วน แต่มันก็ "ใหญ่" กว่ามาตรฐานชายไทยทั่วไปมาก และที่สำคัญคือมันใหญ่และยาวกว่าของกานต์ สามีของเธอเกือบเท่าตัว เส้นเืปูดโปนรอบลำบ่งบอกถึงความแข็งขึงที่พร้อมรบเต็มที่
"โอ้โห... ไม่ยักรู้นะว่ามองใกล้ๆ จะสวยขนาดนี้" ชัยกรก้มลงมองความเป็ชายของตัวเองสลับกับร่องรักที่เปียกแฉะของริน "อาจจะใหญ่ไม่เท่าของเสี่ยอ้วนหรอกนะริน... แต่พี่รับรองว่า 'ลีลา' และความ 'เร้าใจ' ของพี่ ไม่น้อยหน้าไอ้แก่นั่นแน่นอน"
รินมองภาพตรงหน้าด้วยความสิ้นหวัง เธอหนีเสือปะจระเข้ หนีจากปีศาจตัณหากลับมาเจอคนใกล้ตัวที่ไว้ใจหักหลัง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ แต่ลึกๆ ในร่างกาย... ความรู้สึกโหวงเหวงในช่องท้องที่เกิดจาก "รูที่ขยายกว้าง" กลับเริ่มเต้นตุบๆ เมื่อเห็นของใหญ่ตรงหน้า ราวกับมันกำลังเรียกร้องให้เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป
"ถือซะว่าเป็โบนัสให้พี่ก็แล้วกันนะริน..." ชัยกรแสยะยิ้ม จับท่อนเอ็นของตัวเองถูไถไปที่กลีบเนื้อเปียกชื้นของริน "เพื่อทีมของเรา... เพื่อกานต์... จำไว้นะ"
เขาใช้ชื่อสามีของเธอมาเป็เครื่องมือสะกดจิตเธออีกครั้ง ก่อนจะจับปลายหัวบานจ่อเข้าที่ปากทางรักที่เปิดอ้ารออยู่แล้ว รินหลับตาปี๋ น้ำตาไหลพราก เตรียมรับชะตากรรมซ้ำสองที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
"อึก... อื้อ!!"
รินเม้มปากแน่นจนห่อเืเมื่อ ชัยกร ดันสะโพกสอบสวนความเป็ชายของเขาเข้ามาในช่องทางรักของเธอรวดเดียวจนสุดความยาว แม้มันจะไม่ใหญ่โตมโหฬารเท่ากับท่อนเนื้อปีศาจของเสี่ยอ้วนที่เพิ่งจากไป แต่มันก็มีความใหญ่และยาวกว่าของ กานต์ สามีเธออย่างเห็นได้ชัด ความคับแน่นที่แทรกตัวเข้ามาเติมเต็มความกลวงโบ๋ภายใน ทำให้รินต้องเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"อา... ลื่นหัวแตกเลยว่ะริน... ของเสี่ยอ้วนนี่งานดีจริงๆ" ชัยกรครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่าน เขาแช่ตัวตนค้างไว้สักพักเพื่อให้รินปรับตัว รับรู้ถึงแรงตอดรัดที่ยังคงตกค้างจากศึกหนักเมื่อครู่ "เห็นไหม... มันเข้าง่ายกว่าตอนอยู่กับกานต์เยอะเลยใช่ไหมล่ะ?"
คำพูดเปรียบเทียบนั้นเหมือนมีดกรีดใจ รินอยากจะะโด่า อยากจะถีบเขาออกไป แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศอย่างน่าละอาย ช่องทางรักที่บวมช้ำและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำกามผสมน้ำหล่อลื่นกลับโอบรัดท่อนเอ็นของชัยกรไว้อย่างแแ่ ราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังโหยหาการเติมเต็มเพื่อลดทอนความเ็ปจากการถูกฉีกกระชากเมื่อครู่
"ขะ... ขยับออกไปนะพี่กร... อึก... อย่าทำแบบนี้..." รินร้องประท้วงเสียงสั่น มือบางจิกเล็บลงบนไหล่ของเขาเพื่อพยายามดันออก แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับดูเหมือนการโอบกอดเสียมากกว่า
"อย่าปฏิเสธตัวเองเลยริน... ร่างกายเธอมันฟ้อง" ชัยกรกระซิบข้างหู ก่อนจะเริ่มขยับเอวเนิบนาบ แล้วเร่งจังหวะขึ้นทีละน้อย
ตับ... ตับ... ตับ...
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอีกครั้ง ผสมกับเสียงน้ำรักที่เจิ่งนองกระทบกันดังกุจแจ๊ะน่าอาย ทุกจังหวะที่ชัยกรกระแทกเข้ามา มันโดนจุดกระสันภายในของรินอย่างแม่นยำ เขาไม่ได้กระแทกบ้าคลั่งเหมือนเสี่ยอ้วน แต่เน้นจังหวะจะโคน บดคลึง และเน้นย้ำในจุดที่ทำให้เธอเสียวซ่านที่สุด
"อ๊ะ... อ๊า... พะ... พี่... อูยยยย..." เสียงร้องห้ามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็เสียงครางกระเส่า รินส่ายหน้าไปมาบนหมอน ความเสียววาบแล่นปราดจากท้องน้อยขึ้นสู่สมอง
ชัยกรก้มลงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ของรินแล้วยิ้มกริ่ม "แบบนั้นแหละริน... ครางออกมา... ครางให้เหมือนตอนที่อยู่กับผัวเธอ... ไม่สิ ดังกว่านั้น!"
...
ตัดภาพไปที่ Team HQ (ศูนย์ปฏิบัติการทีม Vortex Apex Racing)
บรรยากาศในอู่ยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน กลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงโลหะกระทบกันยังคงดังอย่างต่อเนื่อง กานต์ ในชุดช่างที่เปรอะเปื้อนคราบดำทั้งตัว กำลังง่วนอยู่กับการประกอบชุดเกียร์รถแข่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มใบหน้า แต่แววตามุ่งมั่นอย่างที่สุด
"เฮ้ยกานต์! พักกินข้าวก่อนไหมวะ? นี่มันจะสามทุ่มแล้วนะ" น้าชัย ะโเรียกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อน
กานต์เงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า "ยังก่อนครับน้า... ผมอยากประกอบชุดนี้ให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้เช้า รินเขาอุตส่าห์ไปวิ่งเต้นหาสปอนเซอร์มาให้เราเหนื่อยแทบตาย ผมจะมัวมาพักไม่ได้ครับ ผมต้องทำรถให้ดีที่สุด ให้คุ้มกับที่รินเขาเหนื่อย"
กานต์หยิบประแจเบอร์ 12 ขึ้นมาขันน็อตตัวสุดท้ายแน่น มือที่หยาบกร้านลูบไปที่ตัวถังรถเบาๆ ราวกับกำลังลูบไล้คนรัก ในใจของเขามีแต่ภาพภรรยาแสนดีที่เขารักสุดหัวใจ หารู้ไม่ว่าในวินาทีเดียวกันนั้น... ภรรยาของเขากำลังถูกกระทำย่ำยีโดยคนที่เขาเรียกว่า 'พี่'
...
กลับมาที่ห้องม่านรูด
"อ๊าาาาา! กานต์... ฮึก... กานต์ช่วยด้วย... อื้ออออ!"
รินเผลอหลุดปากเรียกชื่อสามีออกมาทั้งน้ำตาเมื่อความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงจนแตะขีดสุด ชัยกรที่ได้ยินชื่อกานต์ แทนที่จะหยุด เขากลับยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นทวีคูณ ความรู้สึกเหนือกว่าที่ได้แย่งชิงของรักของคนอื่นทำให้เขากระแทกกระทั้นรุนแรงขึ้น
"เรียกชื่อมันทำไม! คนที่เอามึงอยู่ตอนนี้คือกู! คือพี่กรคนนี้!"
ชัยกรจับขารินแยกออกกว้างขึ้น แล้วกระแทกสวนเข้าไปลึกสุดแรงเกิด บดขยี้จุดเสียวที่บวมเป่งภายในจนรินตัวงอ
"กรี๊ดดดดด! เสียว... มันเสียว... พี่กร... อ๊าาาาา!"
รินไม่อาจโกหกความรู้สึกได้อีกต่อไป ความเ็ปจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความซ่านกระสันที่รุนแรงราวกับพายุ เธอลืมความผิดชอบชั่วดี ลืมใบหน้าของกานต์ ลืมศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง สองขาเรียวสวยตวัดรัดรอบเอวสอบของชัยกรแน่นเพื่อดึงรั้งให้เขาเข้ามาลึกขึ้น แอ่นสะโพกรับแรงกระแทกอย่างหน้าไม่อาย
"นั่นแหละ! ร่านแบบนั้นแหละริน! เอากับกูมันดีกว่าเอากับไอ้กานต์ใช่ไหม!?" ชัยกรตะคอกถามพลางซอยสะโพกยิก
"อะ... อื้อ... ดี... มันดี... อ๊าาาา!" รินตอบรับด้วยเสียงครางระโหยโรยแรง สมองของเธอขาวโพลน "แรงอีก... พี่กร... แรงๆ... รินจะเสร็จ... อร๊ายยยย!"
ร่างกายของรินที่ถูกกระตุ้นมาอย่างหนักหน่วงจากเสี่ยอ้วน เปรียบเสมือนะเิเวลาที่รอวันปะทุ และชัยกรก็เป็คนจุดชนวนนั้นอีกครั้ง ผนังช่องคลอดของเธอบีบรัดแก่นกายของเขาแน่นตุบๆ น้ำรักไหลทะลักออกมาหล่อลื่นจนเกิดเสียงเฉาะแฉะลามก
"แตกออกมาเลยริน! แตกออกมาใส่ควยพี่!"
ชัยกรเร่งจังหวะสุดท้าย รัวกระแทกถี่เร็วเหมือนเครื่องจักร รินสะบัดหน้าไปมา ผมเผ้ากระจายเต็มหมอน มือจิกแผ่นหลังชัยกรจนเืซิบ
"จะ... จะไปแล้ว... อ๊าาาา! ไม่ไหว... กรี๊ดดดดดดดดดดด!!"
รินกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงอีกครั้ง ช่องท้องบิดมวนด้วยความสุขสมที่ทะลักทลายออกมา เธอกระตุกเกร็งค้างอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความสุขสมอย่างปิดไม่มิด
ชัยกรยังไม่ยอมหยุด เขาอาศัยจังหวะที่เธอกำลังตอดรัดนี้ กระแทกเน้นๆ เข้าไปอีกหลายครั้งเพื่อรีดเร้นความสุขส่วนตัว ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงเมื่อเห็นรินนอนหอบหายใจรวยริน ตาเหลือกพับขึ้น้า ลิ้นจุกปากเล็กน้อย
เขาก้มลงมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจ รินที่เคยขัดขืน บัดนี้กลายเป็ลูกแมวเชื่องๆ ที่นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างเขา ยอมจำนนต่อรสสวาทที่เขามอบให้อย่างราบคาบ
"เก่งมากริน..." ชัยกรกระซิบ พลางก้มลงเลียเหงื่อที่ข้างขมับของเธอ "แต่นี่ยังแค่เริ่มต้นนะ... น้ำพี่ยังเต็มถังอยู่เลย เธอยังต้องรับผิดชอบทำให้พี่มีความสุขเหมือนที่เธอเพิ่งเสร็จไปเมื่อกี้นะ"
เขาถอนแก่นกายออกมา เสียง บล๊วบ ดังขึ้นพร้อมกับน้ำรักที่ไหลย้อยตามออกมา ชัยกรยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วตบหน้าขาตัวเองเบาๆ
"ลุกขึ้นมาสิริน... มาแสดง 'พร์' ของเธอให้พี่ดูหน่อย... ขึ้นมาขย่มให้พี่ดูซิว่า Race Queen เบอร์หนึ่งเขาเอวดีแค่ไหน
รินที่นอนหมดแรงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง สายตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้มีแววตาแข็งกร้าวเหมือนตอนแรกอีกแล้ว มันเต็มไปด้วยความสับสน ความละอาย แต่ลึกๆ ก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เตรียมเข้าสู่บทเรียนบทต่อไปที่จะเปลี่ยนเธอให้กลายเป็ "นางร่าน" อย่างสมบูรณ์แบบ
6K
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
