[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80

บทที่ 39 ในใจรู้สึกขมขื่น

เฉิงจื่อเฉียนกัดกระพุ้งแก้ม ใช้ความเจ็บปวดปลุกตัวเองให้ตื่น ขณะมองฉือฮวนด้วยดวงตาเศร้าโศกและสิ้นหวัง

“ผมไม่เชื่อ ฮวนฮวน นี่เป็นกลอุบายที่หลอกผมให้ตัดใจจากคุณใช่ไหม”

“คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? คุณป่วยเป็นโรคร้ายแรงและไม่อยากเป็นตัวถ่วงผม เลยหาข้อแก้ตัวแบบนี้ใช่ไหม”

ฉือฮวนหัวเราะครืน

ใครเป็นคนมอบความกล้าให้เขา เหลียงจิ้งหรู*[1]คงทำงานหนักน่าดูเลยมั้ง?

“คุณดูละครน้ำเน่ามากเกินไปจนส่งผลต่อสมองเหรอ? คุณมีดีตรงไหนถึงทำให้ฉันปล่อยคุณไปไม่ได้ ในความคิดฉัน สืออวี่ไป๋ดีกว่าคุณหลายพันหลายหมื่นเท่า แล้วจะให้ฉันทนกับความหลงตัวเองของคุณอีกเหรอ?”

เฉิงจื่อเฉียนส่ายหัว ชี้ไปที่สืออวี่ไป๋แล้วพูดว่า "คุณบอกว่าคุณมีความสัมพันธ์ที่ดี แถมจงใจจับแขนของสืออวี่ไป๋ต่อหน้าผม แต่คุณเคยมองใบหน้าของสืออวี่ไป๋ไหม เขาแผ่ความเย็นชาทั่วร่าง ผู้ชายแบบนี้มีอะไรดีเหรอ?”

“เขาไม่ได้ชอบคุณเลย!”

เฉิงจื่อเฉียนอดไม่ได้ที่จะใส่ร้ายและทำให้พวกเขาแตกคอกัน

หัวใจของฉือฮวนเต้นรัว อดมองหน้าสืออวี่ไป๋ไม่ได้

เมื่อเฝ้าดูระยะประชิด ใบหน้าด้านข้างของเขาดูสง่าและหล่อเหลา แต่ตอนนี้มันเหมือนกับดาบที่หลุดออกมาจากฝักซึ่งแผ่มวลอากาศเย็นออกมา

ริมฝีปากโค้งสวยงามถูกเม้มเป็นเส้นตรง ในเวลานี้ เขาเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่ยังคงควบคุมกระแสอารมณ์ไว้ได้

เขาดูสงบและโกรธในเวลาเดียวกัน

ใจเธอสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

เธอใช้เวลานานในการเยียวยาความสัมพันธ์ของเธอกับสืออวี่ไป๋ จะสูญเปล่าไหมนะ?

ฉือฮวนอดรู้สึกเศร้าไม่ได้

ในขณะนี้ เสียงเย็นชาดังผ่านแก้วหู

“อยากกำจัดเขาไหม?”

ฉือฮวนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ จมจ่อมอยู่ใต้สระน้ำที่ลึกและมืดมิดของชายหนุ่ม

“อยาก!” เธอตอบโดยไม่ต้องคิด

"งั้นก็ร่วมมือกับผม"

พอสืออวี่ไป๋พูดจบ ฉือฮวนก็รู้สึกว่าเอวของเธอถูกโอบแน่น วินาทีต่อมา บนใบหน้าถูกสัมผัสเบา ๆ จนผิวแนบชิดกัน ความรู้สึกวาบหวามพลันแล่นจากริมฝีปากไปทั่วปลายประสาท

เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

สืออวี่ไป๋ยิ้มจนมุมปากโค้ง ดูเหลือเชื่อจนอาจจะแหลกสลายได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

"ชอบไหม?"

เมื่อถูกถามต่อหน้าคนนอกว่าชอบจูบนี้หรือไม่ ความเขินอายของฉือฮวนก็เอ่อล้นออกมา นิ้วเท้าในรองเท้าจิกแน่น

เธอระงับความแดงของใบหูและพยักหน้า

จากนั้นสืออวี่ไป๋ก็มองไปที่เฉิงจื่อเฉียน

"ผมไม่ชอบเธออย่างนั้นเหรอ?"

สืออวี่ไป๋เม้มริมฝีปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เราจำเป็นต้องอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของเรากับคุณซึ่งเป็นคนนอกหรือยังไง?"

“เฉิงจื่อเฉียน ถ้าคุณตามผมมาอีก ผมก็ไม่รังเกียจที่จะให้คุณกินสักหมัด”

ฉือฮวนเหวี่ยงหมัดอย่างดุเดือด "ได้ยินแล้วใช่ไหม?"

“ฉันก็จะไม่ปรานีคุณเหมือนกัน”

“คนน่ารังเกียจอย่างคุณคู่ควรกับหนูในรางน้ำเท่านั้น” เช่น เย่หมิงจู

ตอนนี้ ฉือฮวนหวังว่าความสัมพันธ์ผิดศีลธรรมของทั้งสองจะถูกเปิดเผยโดยเร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้ไม่มาพัวพันกับเธออีก

เฉิงจื่อเฉียนรู้สึกขมขื่นใจเมื่อเห็นฉือฮวนและสืออวี่ไป๋รักกันในฐานะสามีภรรยา

ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่เขาชอบเย่หมิงจูมากกว่า แต่เมื่อเห็นฉือฮวนหลุดมือไป กลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา

"ไม่จริง!"

“นี่มันเป็นเรื่องเสแสร้งทั้งหมดเลยใช่ไหม?”

เฉิงจื่อเฉียนหลอกตัวเองและคนอื่น อาศัยฤทธิ์เหล้าเพื่ออาละวาดอีกครั้ง

“ฮวนฮวน คุณจูบสืออวี่ไป๋ได้ยังไง? คุณรังเกียจการสัมผัสจากเขามากที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

คราวนี้ เมื่อเขาไม่เข้ามาใกล้ สืออวี่ไป๋ก็ยกขายาวขึ้นเตะไปที่อีกฝ่ายแทน

โครม!

เขากระเด็นล้มกลิ้งไปตามพื้นถนนด้วยความตื่นตระหนก ทำให้เกิดฝุ่นตลบ

ฉือฮวนโกรธมาก

เธอพูดชัดเจนขนาดนี้ แต่ไอ้สารเลวคนนี้ยังกล้ายุ่งกับเธอ

เธอปล่อยฝ่ามือใหญ่ของสืออวี่ไป๋ ใช้เท้าเหยียบลงบนก้นที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเฉิงจื่อเฉียน

“เพราะคุณมายุ่งกับฉันน่ะสิ!”

“ยังกล้ามาหาฉันอีกไหม?”

“ถ้ายังกล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะทุบตีคุณทุกครั้งที่เจอ!”

เมื่อคิดถึงความคับข้องใจในชาติก่อน ฉือฮวนก็ลงมือไม่ยั้งและต้องการระบายความเกลียดชังทั้งหมดในอดีตและปัจจุบันของเธอใส่อีกฝ่าย

การเตะของสืออวี่ไป๋นั้นรุนแรงมากจนเฉิงจื่อเฉียนนอนอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน พูดไม่ออกด้วยความเจ็บปวด หลายครั้งที่ฉือฮวนทุบตีเขา เขาไม่มีแรงแม้แต่จะต่อสู้ จึงทำได้เพียงร้องเสียงครวญครางอู้อี้ในลำคอ

ฉือฮวนหยุดตี แค่นี้น่าจะพอแล้ว

เมื่อกลับมาหาสืออวี่ไป๋ ก็พบว่าเขากลับมีท่าทางเศร้าซึมอีกครั้ง

ฉือฮวนก็รู้สึกหนักใจ ความรู้สึกผิดเข้าครอบงำ เธอเลือกใช้น้ำเสียงระมัดระวัง

“สืออวี่ไป๋?”

“หืม?”

"พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

“…อืม”

น้ำเสียงของสืออวี่ไป๋ยิ่งพูดก็ยิ่งฟังดูเศร้าหมอง

แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ฉือฮวนก็รู้ว่าเขาโกรธ

พูดให้ถูกก็คือเขาหึง

ผู้ชายคนนี้หึงที่ฉือฮวนกับเฉิงจื่อเฉียนสนิทกัน และยิ่งโกรธที่ฉือฮวนไม่ชอบเขา

ระหว่างทางกลับบ้าน ความเงียบก็ปกคลุมบรรยากาศ

ฉือฮวนอยากพูดอยู่หลายครั้ง แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

สืออวี่ไป๋ดูจะก่อสงครามเย็นกับเธอ ถ้าถามเขาว่าโกรธไหม เขาคงจะปฏิเสธใช่ไหม?

ฉือฮวนพลันรู้สึกไร้ทางออก แม้แต่บรรยากาศก็ยังเต็มไปด้วยความกังวล

ทว่าสืออวี่ไป๋กลับเป็นผู้ทำลายความเงียบเสียก่อน

“คุณเป็นอะไรไป?”

มุมปากเขาเหยียดตรง ยิ่งมองยิ่งดูเย็นชา

ฉือฮวนเหมือนเป็นไก่ชนที่พ่ายแพ้ ก้มหน้ามองเขาอย่างระมัดระวังผ่านแพขนตางอน พลางถามอย่างน่าสงสารว่า "คุณ... โกรธใช่หรือเปล่า?"

ริมฝีปากของสืออวี่ไป๋ยิ่งตึงขึ้น ความเยือกเย็นในดวงตาของเขาก็แข็งกร้าวยิ่งขึ้น

“หืม? จะโกรธทำไม?”

น้ำเสียงของการซักถามนี้ ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหาใหญ่และยากจะเกลี้ยกล่อม

ฉือฮวนรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

เธอเกี่ยวนิ้วข้างหนึ่งของเขาและส่ายไปมาเพื่อเอาใจเขา มองตาที่เปียกชื้นของเขาแล้วพูดว่า "คุณโกรธที่เฉิงจื่อเฉียนกับฉันมีช่วงเวลาดี ๆ ต่อกันหรือเปล่า"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉือฮวนยิ่งรู้สึกละอายใจและรู้สึกเศร้าต่อสืออวี่ไป๋ ราวกับว่าหัวใจจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือเปล่า

สืออวี่ไป๋ถอนนิ้วออก ยืนอยู่ที่นั่นอย่างเย็นชาแล้วถามว่า "งั้นคุณก็มีช่วงเวลาดี ๆ กับเขาใช่ไหม"

หัวใจของฉือฮวนเต้นแรงอีกครั้ง

นี่เป็นคำถามที่ตอบไม่ง่ายเลย

เธอจึงเลือกที่จะเงียบ

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงัน ราวกับว่ามีมือยื่นออกมาบีบคอ ตัดลมหายใจเธอด้วยกรงเล็บ

เธอกลั้นหายใจจนเจ็บหน้าอก

หญิงสาวเหม่อมองดวงตาอันเศร้าหมองและมืดมนของสืออวี่ไป๋ เวลาผ่านไปแต่ละวินาทีในความเงียบ

มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ฉือฮวนรู้สึกว่านานเป็นปี

ไม่รู้ว่านานเท่าไร จนกระทั่งหน้าอกของฉือฮวนหายใจไม่ออก และหัวใจปวดร้าวด้วยความเจ็บปวดจนสั่น เสียงของสืออวี่ไป๋ก็ดังขึ้นข้างหู

“ในเมื่อคุณมีช่วงเวลาที่ดีกับเขาจริง ๆ ผมไม่ควรโกรธเหรอ หรือว่า...ผมไม่มีสิทธิ์จะโกรธ?”

หัวใจราวกับถูกแทงอย่างรุนแรงด้วยคำถามนี้

ฉือฮวนตื่นตระหนกและมองท่าทีของสืออวี่ไป๋โดยไม่รู้ตัว

แต่สืออวี่ไป๋หันหน้าหนี เธอจึงเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างซึ่งคมราวกับมีดของเขา กรามเขาชัดมาก ทำให้เห็นว่าแก้มของเขาขยับสองสามครั้งเพราะแรงกัดฟัน

หัวใจของฉือฮวนแทบระเบิดด้วยความเจ็บปวดแสบร้อนออกมา

เธอคว้ามือของสืออวี่ไป๋อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว!

แม้สืออวี่ไป๋จะหันหลังให้เธอ แต่เขาคล้ายกับมีตาอยู่ที่ด้านหลังศีรษะ พลันชักมือกลับและรีบเดินหนีจากเธอ!

“สืออวี่ไป๋ คุณต้องฟังคำอธิบายของฉัน!”

เธอพูดอย่างกังวลและวิ่งเหยาะ ๆ เพื่อไล่ตามไป

[1] เหลียงจิ้งหรู คือ นักร้องหญิงเชื้อชาติมาเลเซีย-จีน เจ้าของเพลง ‘กล้าหาญ’