ไตรภัคกับตะวันทั้งสองพากันออกไปนั่งคุยกันด้านนอก ตะวันเขาแปลกใจในตัวเขาและตัวอาของเขามาก ว่าทำไมเขากับไตรดูสนิทกันทั้งที่เขาพึ่งเจอไตรภัคเป็ครั้งแรก
“อาไตรไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ”ตะวันเอ่ยถาม
“เป็สิ อารักรินมากอารอเวลาที่จะอยู่ด้วยกันแบบนี้มานาน????”ตะวันเอนหน้าหันไปมองไตรภัค เขาเห็นแววตาที่ไตรภัคแสดงออกมาว่ารักรินแค่ไหน
“ไม่เป็ไรนะครับคุณอา????”ตะวันเผยรอยยิ้มทำให้ไตรภัคที่มองแอบอมยิ้มไปด้วย
“เออ...แล้วจำอาได้เหรอไม่ได้เจอนาน”ไตรภัคเอ่ยถาม ก่อนที่ตะวันจะส่านหน้าตอบ
“อ้าวว....แล้วมานั่งร้องไห้เื่ของอา?”
“ผมสงสารอาครับ ผมได้ฟังจากพ่อมาว่าอาทั้งสองพึ่งจะแต่งงานกัน”
“อืม ใช่แล้วทำไมเราไม่มาหล่ะ?”
“คือผมติดเื่สอบอะครับ”
“อ่ออ...”
“ไตรๆ คุณหมอมา”ลดาเดินออกมาตามไตรภัคและตะวัน
“ครับ”หลังจากนั้นทั้งสามพากันเดินเข้าห้องไป ภายในห้องก็มีคุณหมอพยาบาลเต็มไปหมด
“ว่าไงครับ คุณหมอ”ไตรภัคเข้ามาก็ถามหมอทันที
“คือยังงี้ครับ ข้างในของคนไข้มีการบอบช้ำมากเลยทำเป็โรคเ้าหญิงนิทรา...”
“แล้วยังไงต่อครับ”
“คือหมออยากมีทางเลือกให้คนไข้2ทางครับ”
“1 คือจะปล่อยให้เธอเป็เ้าหญิงนิทราจนกว่าจะรอเธอฟื้น”
“2 คือ....”
“คืออะไรครับ”
“ปล่อยเธอไป”
“ไม่!!!!ผมไม่้าทางเลือกอะไรทั้งนั้น!!!ถ้าเกิดหมอรักษาภรรยาผมไม่ได้ผมก็จะพาเธอไปรักษาที่อื่น!!!”
“ลูกใจเย็นๆสิ”
“ไตรใจเย็นๆ”
“พี่วัตรเมียผมทั้งคนนะพี่!!!!”ตอนนี้อารมณ์ของไตรภัคไม่ดีมากนัก
หลังจากทุกคนกลับบ้านไปเหลือแต่ไตรที่นอนเฝ้าริน เขานั่งมองรินด้วยสายตาที่อาลัยอาวร
“รินผมจะไม่มีวันทิ้งคุณ เราต้องสู่ไปด้วยกันนะริน”น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ไตรภัคทุกข์ใจเป็อย่างมากที่ไม่สามารถช่วยอะไรรินได้เลยสักนิด
บ้านตระกูลไรระภา
“หลานย่าเป็ไงบ้าง”วัตรได้ขับรถมาส่งแม่ของเขาที่บ้าน
“สบายดีครับ คุณย่าหละครับ”
“ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แค่กๆ ้าพยาบาลมาดูแล????”จันทร์ทำท่าทางไอก่อนจะหันไปพูดกับตะวัน
“ได้สิครับ ถ้าเป็คุณย่าตะวันพร้อมมาดูแลตลอด”ตะวันพูดก่อนที่จะเข้าไปกอดจันทร์
“5555 เ้าหลานคนนี้ดูพูดสิ”
“เอาเถอะพวกลูกก็กลับกันได้แล้ว”
“ครับ/ค่ะ คุณแม่”
“ผมกลับก่อนนะครับคุณย่า”
“จ้ะหลานรัก”หลังจากบอกลากันครอบครัวของตะวันก็ขึ้นรถกลับบ้านทันที
ตะวันพอเขากลับมาถึงเขาก็รีบขึ้นไปอาบน้ำทันที เขารีบหาข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับโรคนี้เพื่อจะได้ช่วยอารินของเขา แต่พยายามหาเท่าไหร่โอกาสที่มันจะฟื้นน้อยมาก
“เห้อออ....มันต้องมีวิธีสิ”เขาพูดพลางคิดถึงใบหน้าของอาไตรที่มีน้ำตาไหลออกมา
ก๊อกๆ...ลดาเดินมาเค๊าะห้องตะวัน
“ค้าบคุณแม่..”
“ทำอะไรอยู่เหรอ”
“คือผมกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคที่อารินเป็อยู่อะครับ”
“อ่อ...แล้วเป็ไงบ้าง”ตะวันไม่พูดเขากลับส่ายหน้าแทน
“ไม่เป็ไรเนอะ ไม่แน่ปฏิหาริย์จริงอาจจะทำให้อารินฟื้นมาก็ได้นะ”คำพูดของละดาทำให้ตะวันหันไปมองหน้าเธอก่อนจะพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นแม่ไปนอนก่อนนะ ลูกก็อย่านอนดึกหล่ะ พรุ่งนี้ทำงานวันแรกด้วยหนิ”
“ครับ ไม่นอนดึกแน่นอน ฝันดีครับ”หลังจากบอกฝันดีลดาไปตะวันก็หาข้อมูลจนถึงดึก เขาหันไปมองเวลานี่มันก็เที่ยงคืนแล้วเขาต้องรีบไปนอนเพราะพรุ่งนี้เขาเริ่มงานวันแรก
งานของตะวันก็คือเป็พยาบาลในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนึง ซึ่งเขาเคยฝึกงานอยู่ที่นั้นเลยเลือกที่จะกลับไปทำงานที่นั้นเหมือนเดิม
โรงพยาบาลXXX
วันนี้ตะวันเดินเข้ามาในฐานะพยาบาลเต็มตัว สังคมแวดล้อมที่เขาทำงานมีแต่คนดีๆ
“พี่แก้วสวัสดีครับ”
“อ้าวตะวันเริ่มงานวันแรกใช่ไหม”ตะวันพยักหน้าตอบ
“โอเค....เดียวพี่พาเราไปเก็บของก่อนนะ”
“ครับ☺️”
ตะวันทำงานอย่างเต็มที่หลายๆคนรักเขาไม่ว่าจะเป็หมอหรือรุ่นพี่พยาบาลคนอื่นๆ
วันเวลาผ่านไปทำให้ตะวันลืมเื่ของไตรภัคและรินไปเลยด้วยความที่เขาได้ข่าวว่าไตรภัคได้พารินไปรักษาตัวต่อที่เมื่องนอก หลังจากนั้นตะวันก็เลิกสนใจเื่ของไตรภัคและรินทันที
4 ปีผ่านไป.....
288
