เมฆาสืบล่าผี (ฉบัยร่ายเวท) ภาค ในเขตสนธยา

        ตอนที่ 2 – กฎ 7 นาที

        วันที่ 13 มกราคม 2570  

        เวลา 22:30 น. หน้าปากทางเข้าโนนสูงใต้

        เมฆากลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีคนเดินเคียงข้าง

        ร.ต.อ.หญิง วิริยา สุคนธรักษ์  

        ชุดลำลองสีดำทั้งชุด เป้สะพายหลังใส่อุปกรณ์วัดคลื่นแม่เหล็ก, กล้องอินฟราเรด, นาฬิกาอะตอม 3 ตัว, GPS แบบทหาร, และเครื่องบันทึกสัญญาณทุกชนิดที่ DSI หามาได้

        เ๽้าฮูกเกาะไหล่เมฆา  

        เ๯้าพรายลอยวนรอบวิริยาอย่างสงสัย

        “ท่านครับ… ผู้หญิงคนนี้จะทน 7 นาทีนั้นได้จริงเหรอ”

        เมฆาตอบเบา ๆ  

        “ถ้าเธอทนไม่ได้ คืนนี้เราจะได้รู้กัน”

        วิริยาหันมามองเขา  

        “ฉันไม่เชื่อเ๹ื่๪๫มิติคู่ขนาน  

        แต่ฉันเชื่อข้อมูล  

        และข้อมูลบอกว่าเมื่อคืนคุณหายไปจริง ๆ 7 นาที  

        แต่กล้องวงจรปิดภายนอกบันทึกได้แค่ 3 วินาที”

        เธอยกนาฬิกาอะตอมให้เมฆาดู  

        “คืนนี้เราจะพิสูจน์ว่าเวลาในนั้นเดินช้าจริงหรือไม่”

        เมฆาพยักหน้า  

        แล้วยกมือขวาขึ้นแตะกำไลสองวง

        แสงเงินของกำไลเรืองแสงชั่ววูบ

        เ๯้าฮูกบินขึ้นฟ้าเพื่อส่งภาพมุมสูง

        23:47 น.

        หมอกสีเทาเริ่มก่อตัวเป็๞รูปหกเหลี่ยมอีกครั้ง

        วิริยาเปิดเครื่องวัดคลื่นแม่เหล็ก  

        เข็มหมุนติ้วอย่างบ้า

        “สนามแม่เหล็กแรงเกิน 500 มิลลิเกาส์  

        สูงกว่าปกติ 100 เท่า”

        เมฆาพูดโดยไม่หัน  

        “อีก 6 นาที  

        เขตจะเปิด”

        วิริยาหยิบเชือกไนล่อนสีแดงยาว 50 เมตร  

        ผูกปลายหนึ่งไว้กับเสาไฟฟ้าข้างนอก  

        อีกปลายผูกเข้ากับเอวตัวเองและเมฆา

        “ถ้าเราหายไปพร้อมกัน  

        เชือกจะเป็๲หลักฐานว่าเราไม่ได้ย้ายถิ่นฐาน”

        เมฆายิ้มมุมปากเล็กน้อย  

        “ดี  

        แต่ถ้าเชือกขาด… เธอจะรู้ว่าเราไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว”

        23:53 น.

        หมอกหกเหลี่ยมหุบเข้ามาเต็มรูปแบบ

        เ๽้าฮูกส่งภาพสุดท้ายก่อนหายวับเข้าไปในหมอก  

        ภาพของเมฆากับวิริยาที่เริ่มจางลงจากพื้น

        23:53:53  

        ทั้งสองก้าวเข้าไปในหมอกพร้อมกัน

        โลกภายนอก  

        กล้องวงจรปิดจับภาพได้แค่ 3 วินาที  

        แล้วภาพกลายเป็๲สโนว์ขาวโพลน

        แต่ข้างในเขตสนธยา

        เมฆาและวิริยาพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางหมู่บ้านเดิม  

        แต่ทุกอย่างเป็๞สีเทา  

        ไม่มีเงาคน  

        ไม่มีเสียง

        นาฬิกาอะตอมของวิริยาเดินช้าลงทันที  

        จาก 1 วินาทีจริง กลายเป็๲ 1 วินาทีในนั้น = 1 นาทีข้างนอก

        วิริยามองนาฬิกาแล้วหน้าซีด  

        “เวลาเดินช้า 60 เท่า  

        7 นาทีข้างนอก… คือ 7 ชั่วโมงข้างในนี้”

        เมฆาพยักหน้า  

        “และคนที่หายไป 43 คน  

        ยังอยู่ที่นี่”

        เขาชี้ไปที่บ้านหลังแรก

        ประตูเปิดอ้า  

        มีเด็กชายคนเดิมยืนอยู่  

        นาฬิกาข้อมือยังค้างที่ 23:53

        เด็กชายพูดเสียงสั่น  

        “พี่… หนูรอพี่มาหลายรอบแล้ว  

        ทุกครั้งที่เขตเปิด หนูจะได้ย้อนกลับไป 7 นาทีก่อน  

        แต่หนูออกไม่ได้”

        วิริยาถามทันที  

        “ทำไมถึงออกไม่ได้”

        เด็กชายชี้ไปที่พื้นบ้าน  

        มีวงกลมเ๧ื๪๨แห้งวาดเป็๞รูปหกเหลี่ยม  

        ตรงกลางมีกระดูกนิ้วมนุษย์ 6 นิ้ว

        “คนที่ทำพิธี… ใช้กระดูกของคนที่หายไป  

        เพื่อขังเราไว้ในลูป 7 นาที  

        ถ้าอยากออก… ต้องหาคนที่เหลืออีก 37 คน  

        แล้วทำลายวงกลมทั้งหมดพร้อมกัน”

        เมฆาขมวดคิ้ว  

        “มีกี่วง”

        เด็กชายยกมือขึ้นชี้รอบหมู่บ้าน  

        “43 วง  

        กระจายทุกบ้าน”

        วิริยามองนาฬิกา  

        “เรามีเวลา 7 ชั่วโมงข้างใน  

        แต่ต้องหา 43 วงกลมในความมืดแบบนี้?”

        เมฆาหันไปมองเ๽้าฮูกที่บินวนอยู่  

        เ๯้าฮูกส่งภาพให้ทันที

        ภาพความร้อนจากฟ้า  

        แสดงจุดสีแดง 43 จุดกระจายทั่วหมู่บ้าน

        เมฆาพูดเบา ๆ  

        “เริ่มจากบ้านแรก  

        แล้ววิ่งให้ทัน 7 ชั่วโมง”

        เขาวิ่งไปที่วงกลมแรก  

        ใช้กำไลสองวงตัดเ๧ื๪๨แห้ง

        วงกลมแตก  

        เด็กชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นทันที

        วิริยาถาม  

        “ทำไมต้อง 43 คน?”

        เด็กชายตอบ  

        “เพราะพิธีต้องใช้เ๣ื๵๪ 43 คน  

        เพื่อเปิดเขตสนธยาครั้งต่อไป  

        ในคืนพระจันทร์เต็มดวงหน้า…  

        เขาจะดึงทั้งจังหวัดเข้าไป”

        เมฆาและวิริยามองหน้ากัน

        วิริยา  

        “คืนพระจันทร์เต็มดวงหน้า… คืออีก 17 วัน”

        เมฆา  

        “ถ้าเราไม่หยุด  

        ครั้งหน้ามันจะไม่ใช่แค่หมู่บ้าน”

        ทั้งสองวิ่งต่อไปที่วงกลมที่สอง

        แต่ในบ้านหลังที่สาม  

        พวกเขาเจอวงกลมที่ยังมีคนนอนอยู่ข้างใน  

        เป็๲ผู้ชายวัย 40  

        ยังมีชีพจร

        วิริยาตรวจชีพจรทันที  

        “ยังไม่ตาย  

        แต่สมองตายแล้ว”

        เมฆามองวงกลม  

        แล้วเห็นข้อความเขียนด้วยเ๣ื๵๪ข้างวง

        “คนที่ 44 ต้องเต็มใจ  

        ถึงจะเปิดเขตใหญ่ได้”

        เขาหันไปมองวิริยา

        “คนที่ทำพิธี… ยังขาดคนที่ 44  

        และเขากำลังรอคนที่เต็มใจเดินเข้าไปเอง”

        วิริยามองนาฬิกา  

        เหลือเวลาในเขตอีก 6 ชั่วโมง 42 นาที

        เธอพูดเสียงสั่น  

        “ถ้าเราทำลายวงกลมทั้ง 43  

        เราจะออกไปได้  

        แต่คนที่หายไป 43 คน… จะตายจริง”

        เมฆานิ่งไป

        เ๽้าพรายกระซิบ  

        “ท่าน… เลือกสิครับ  

        ช่วย 43 คนนี้  

        หรือหยุดพิธีที่กำลังจะฆ่าทั้งจังหวัด”

        เมฆามองเด็กชายคนแรก  

        แล้วพูดเบา ๆ

        “ฉันมีทางที่สาม”

        เขาปล่อยกำไลสองวงออกจากข้อมือ กำไลลอยสูงขึ้น  

        แสงเงินขยายใหญ่จนครอบคลุมทั้งหมู่บ้าน

        “ฉันจะดึงเขตสนธยานี้… เข้ามาในกำไล”

        วิริยาตาโต  

        “คุณจะขังตัวเองไว้ในนั้นตลอดกาล?”

        เมฆาพยักหน้า

        “ถ้าฉันขังเขตนี้ไว้  

        พิธีจะไม่มีวันสมบูรณ์  

        และคนที่หายไป… จะได้กลับมา”

        เขาหันไปมองวิริยา

        “แต่ฉันจะออกมาไม่ได้อีก”

        วิริยาจับแขนเขาแน่น

        “มีทางอื่น”

        เมฆายิ้มมุมปาก

        “ไม่มี  

        นี่คือทางเดียว”

        เขาเริ่มร่ายคาถา

        กำไลสองวงขยายใหญ่จนกลายเป็๞วงแหวนเงินขนาดมหึมา

        เขตสนธยาทั้งหมดเริ่มถูกดูดเข้าไป

        เด็กชายคนแรกวิ่งมาจับมือเมฆา

        “พี่… ขอบคุณ”

        เมฆาพยักหน้า

        แล้วหันไปพูดกับวิริยาครั้งสุดท้าย

        “บอกเ๯้าพรายกับเ๯้าฮูกว่า  

        ฉันไปแล้ว”

        วงแหวนเงินหุบลง

        เขตสนธยาหายวับ

        เมฆาหายไปพร้อมกับมัน

        วิริยาพบว่าตัวเองยืนอยู่นอกหมอก  

        เวลา 00:00:03

        คนที่หายไป 43 คน  

        ปรากฏตัวขึ้นกลางหมู่บ้าน  

        ทุกคนร้องไห้

        เ๯้าฮูกบินลงมาพร้อมเ๯้าพรายที่ตัวสั่น

        เ๯้าพรายมองไปรอบ ๆ

        “ท่าน… หายไปแล้วเหรอครับ”

        วิริยาพยักหน้า

        แล้วยกมือขึ้นแตะกำไลสองวงที่หล่นลงพื้น

        มันเย็นเฉียบ

        แต่ข้างใน… ยังมีแสงเงินวูบวาบเบา ๆ

        เหมือนมีคนกำลังรออยู่...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*