ภายในเขตป่าดิบชื้นที่แสงอาทิตย์ยากที่จะส่องถึงผืนดิน เนื่องจากเต็มไปด้วยต้นไม้ที่หน้าแน่น ทำให้ใบของพวกมันปกคลุมทั่วทั้งดินแดนแห่งนี้ พืชพันธุ์มีหลายชนิดและหลากสีสัน แต่ส่วนใหญ่แล้วล้วนแล้วแต่มีพิษและมีกลไกในการป้องกันตนเองเมื่อมีสิ่งมีชีวิตเข้ามาใกล้ พืชในป่าแห่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็พืชที่กินสิ่งมีชีวิต
เขตแดนนี้นั้นถูกเรียกว่าบึงมรณะซึ่งเป็ชื่อไม่เป็ทางการซึ่งถูกเรียกในหมู่นักเดินทางและชาวบ้านที่ชอบออกมาเก็บของป่า โดยปกติแล้วป่าเขตนี้นั้นจะเต็มไปด้วยสัตว์มีพิษหลายชนิด และที่สำคัญยังเป็ที่อยู่ของงูพิษที่เชื่อกันว่ามีขนาดลำตัวใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่มนุษย์เคยค้นพบมา มันมีชื่อว่าคิงคอบร้า (King cobra)
ขนาดที่ยาวที่สุดที่เคยค้นพบคือยี่สิบเก้าเมตร มันถูกนับว่าเป็ราชันแห่งบึงมรณะแห่งนี้ อย่างไรก็ตามพิษของมันไม่ได้ร้ายแรงที่สุดในป่าแห่งนี้ แต่ด้วยการที่เมื่อถูกมันกัดครั้งหนึ่งปริมาณพิษที่มันปล่อยออกมาใส่สิ่งมีชีวิตตัวที่มันจู่โจมนั้นจะมีปริมาณที่มาก ทำให้เมื่อถูกมันกัดจะสลัดมันหลุดได้ยากและจะถูกพิษปริมาณมากฆ่าตายทันที
บริเวณข้างๆ บึงขนาดใหญ่ซึ่งเป็จุดที่เชื่อกันว่าเป็แหล่งกำเนิดของสัตว์มีพิษต่างๆ ภายในป่าแห่งนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ กำลังนั่งอยู่บนขอนไม้ที่เต็มไปด้วยแมลงมีพิษ และแน่นอนว่าชายคนนี้ย่อมถูกแมลงมีพิษเ่าั้โจมตีเมื่อนั่งลงบนขอนไม้นั้น อย่างไรก็ตามแมลงพวกนั้นก็ต้องยอมแพ้เพราะคมเขี้ยวและอาวุธโดยธรรมชาติของพวกมันไม่แม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วนให้กับมนุษย์คนนั้นได้เลย
“อืม…อร่อยใช้ได้เลยจริงๆ เป็ครั้งแรกที่เคยได้กินเนื้องู”
เซนกล่าวขึ้นในขณะที่กำลังแทะเนื้องูจากกระดูกชิ้นสุดท้ายและกลืนลงคอไป ในขณะเดียวกันสายตาก็มองอย่างเหม่อลอยไปที่โครงกระดูกขนาดใหญ่จำนวนมากที่กองอยู่เบื้องหน้า ซึ่งกระดูกพวกนั้นล้วนแล้วแต่ไม่มีเนื้องูอยู่แล้ว หากลองนำกระดูกทั้งหมดมาประกอบกันเป็โครงเดิมจะรู้ว่างูตัวนี้นั้นมีความยาวมากว่าสิบเก้าเมตร มันคือคิงคอบร้าที่เลื่องลือกันนั่นเอง
【ท่านได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารคิงคอบร้าระดับ ??? เป็จำนวน 30000 หน่วย】
【ท่านไม่สามารถเลื่อนระดับได้ จำเป็ต้องรับคำอวยพรที่วิหารเทพเ้าก่อน…ดังนั้นค่าประสบการณ์ทั้งหมดจะถูกดึงไปเพิ่มให้มุก์อนันตกาล】
เสียงในหัวดังขึ้นแบบนี้มาสักพักแล้วหลังจากที่เซนได้บุกรุกเข้ามาในป่าแห่งนี้ มีจำนวนของสัตว์ร้ายมากมายที่พยายามจะทำร้ายชายหนุ่มและต้องตกตายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เซนไม่รู้ขีดจำกัดแน่ชัดนักแต่สัตว์ป่าที่เขาสังหารไปนั้นล้วนแล้วแต่ไม่สามารถเห็นระดับที่แท้จริงของมันได้เหมือนกับคิงคอบร้า ซึ่งจากการคาดเดาของเซนอาจจะเป็เพราะระดับของเขายังต่ำเกินไป
“ให้ตายเถอะ! ยังต้องไปที่วิหารบ้าบอนี่อีกถึงจะเพิ่มระดับได้ แบบนี้มันไม่ยุ่งยากไปหน่อยเหรอ”
เซนกล่าวขึ้นมาอย่างหงุดหงิด และเผลอใช้มือตบไปที่ขอนไม้ที่ตนเองนั่งอยู่เนื่องด้วยความรำคาญพวกแมลงพิษที่ตอแยไม่เลิก
“ตูม! ”
ขอนไม้นั้นพังทันทีไม่ใช่แค่นั้นพื้นดินและพื้นหญ้าบริเวณนั้นถูกทำลายจนเกิดเป็รอยแยกขนาดใหญ่ ด้วยการที่อยู่ใกล้กับบึงพิษนั้นการสั่นะเือย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหวเมื่อครู่ส่งผลให้สัตว์ใต้บึงตกตายเป็บางส่วน บางส่วนถึงขนาดที่ทิ้งบึงและหนีออกมา มีคิงคอบร้าหลายตัวอยู่ในบึงพิษแห่งนี้ แต่พวกมันไม่ได้ขยับตัวเลย อาจจะเป็เพราะเป็เวลาจำศีลก็ได้
เซนมองไปที่ผลงานของตนเองที่สร้างมันขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ การปรับสภาพร่างกายของตนให้คุ้นชินกับแรงโน้มถ่วงบนผืนดินนั้นนับว่าสามารถทำได้อย่างราบรื่น แต่ถ้าหากชายหนุ่มเผลอใช้อารมณ์เมื่อไหร่ผลของมันอาจจะร้ายแรงเกินที่จะคาดเดาได้
ในเวลาที่เซนกำลังลุกขึ้นและเตรียมตัวจะออกเดินทางออกจากป่าแห่งนี้ เพื่อเข้าไปในเมืองที่ชื่อว่าวอเตอร์ฟอร์ดนั้นหูของชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าจากระยะไกล มีความเป็ไปได้หลายส่วนที่จะเป็มนุษย์
โดยไม่มีสิ่งใดต้องลังเลเซนรีบออกตัวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มะโเหมือนจรวดพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าข้ามบึงพิษที่มีความยาวและกว้างประมาณด้านละร้อยเมตร
“ตูมมมมมมม! ”
ร่างของเซนลงพื้นอย่างรุนแรงส่งผลให้พื้นนั้นยุบไป แต่ชายหนุ่มไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้นเขายังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ในทิศทางที่เขาได้ยินเสียง และเสียงก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
“บ้าจริง! ทำไมแมลงพิษกับพวกสัตว์ถึงมีจำนวนเยอะขนาดนี้เนี่ย เรายังไม่ได้เฉียดไปใกล้บึงเลยไม่ใช่เหรอ? ”
เสียงหวานใสของหญิงสาวได้ดังขึ้น หญิงสาวคนนี้กำลังถือไม้บางอย่างที่มีขนาดสูงพอๆ กับความสูงของเธอ ในขณะเดียวกันบาง่เธอก็ได้โบกมันไปมาสร้างประกายไฟราวกับเป็นักเวทย์อย่างไรอย่างนั้น เมื่อสัตว์และแมลงพวกนั้นถูกไฟเข้าไปก็ไหม้เกรียมในทันที
“ไม่ต้องห่วง มีฉันคนนี้อยู่ต่อให้พวกมันมีจำนวนเพิ่มอีกสิบเท่าก็ไหว ฮ่าๆๆๆๆ”
ชายคนหนึ่งสวมเกราะขนาดใหญ่ทั้งตัวมีหน้าตาที่ดุดันและดูชั่วร้ายกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจ ในขณะเดียวกันเมื่อชายสวมเกราะคนนี้กล่าวจบชายอีกคนที่ดูผอมแห้งแต่ปราดเปลี่ยวและว่องไว ใช้มีดสองด้ามถือด้วยมือด้ามละข้างก็มองมาที่มันเมื่อทั้งสองสบตากันก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างราวกับรู้ความคิดของกันและกัน
กลุ่มนักสู้ที่สู้กับสัตว์ร้ายทั้งสามคนนี้นั้นคือนักผจญภัย ซึ่งเป็อาชีพที่หาเงินได้เร็วมาก แต่ต้องแลกมากับการเสี่ยงอันตราย อย่างไรก็ตามนักผจญภัยทั้งสามคนนี้ล้วนแล้วแต่เป็ผู้เชี่ยวชาญ และอยู่ในวงการต่อสู้นานหลายปี จนได้รับตราเกียรติยศระดับเงิน ซึ่งเป็เกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองวอเตอร์ฟอร์ด
ทั่วทั้งโลกนั้นมีสมาคมนักผจญภัยอยู่มากมาย สามารถกล่าวได้เลยว่าเมืองมนุษย์แทบทุกเมืองล้วนแล้วแต่ต้องมีสมาคมนักผจญภัยตั้งอยู่ และยังเป็ศูนย์รวมความแข็งแกร่งที่นอกเหนือจากกองกำลังของประเทศนั้นๆ หรือเมืองนั้นๆ ด้วย
นักผจญภัยทั้งสามเป็นักผจญภัยที่มีชื่อเสียงอย่างมากในเมืองวอเตอร์ฟอร์ด หญิงสาวเป็จอมเวทมีชื่อว่าลัก เธอมีใบหน้าที่สวยงามและดูอ่อนวัย แต่รูปร่างของเธอในฐานะผู้หญิงแล้วนับว่าอยู่ในจุดสูงสุดเลยทีเดียว
ชายที่สวมเกราะนั้นเป็คลาสนักรบชื่อว่ากิลดอร์ มีเอกลักษณ์ในการต่อสู้และระยะประชิดและการพลังป้องกันที่สูงมากจนน่ากลัว ชายอีกคนที่ไม่ได้ดูโดดเด่นนักชื่อว่าจินคลาสของเขาคือนักฆ่า มีความสามารถในการลอบสังหารสูงและการโจมตีที่ถึงตายได้ในเวลาอันรวดเร็ว
เซนมาถึงก็พบกับกลุ่มคนทั้งสามที่กำลังประสบกับความยากลำบากอยู่ อย่างไรก็ตามชายหนุ่มเพียงเฝ้ามองการต่อสู้ของอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้นเท่านั้นไม่ได้คิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือแต่อย่างใด เพราะเห็นว่าทั้งสามนั้นล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งพอแล้ว
ในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งที่เซนสามารถมองเห็นระดับของเวกเตอร์ได้ แต่ระดับของสามคนนี้เซนกลับไม่สามารถเห็นได้แสดงว่าทั้งสามล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งกว่ามาก
“สุดยอดเลยอย่างกับหลุดเข้าไปในโลกเวทมนตร์! ”
เซนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาในขณะที่สายตาจ้องมองไปที่จอมเวทหญิงที่ชื่อว่าลัก การโบกสะบัดคาถาของเธอนั้นชักนำไปสู่การทำลายล้างทุกหนแห่ง มันดูเหมือนกับมายากลที่คนมักจะจ่ายเงินในราคาแพงเพื่อเข้าชม
อย่างไรก็ตามแม้ทั้งสามจะแข็งแกร่งกว่าพวกสัตว์ในป่าเขตนี้ แต่การที่พวกมันมีจำนวนมากทำให้เกิดการเหนื่อยล้าขึ้นมาเพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็มนุษย์หากออกแรงเยอะๆ แรงมันก็จะหมดลงในที่สุด
“บ้าจริงๆ แบบนี้มันจะจำนวนเยอะเกินไปแล้ว ต้องมีอะไรไปรบกวนพวกสัตว์พวกนี้แน่ๆ มันเลยแตกตื่นกันขนาดนี้! ”
กิลดอร์เหวี่ยงดดาบของเขาฟันไปที่งูตัวเล็กตัวหนึ่ง พร้อมกับกล่าวออกมาไม่เหลือร่องรอยความอวดเก่งก่อนหน้านี้อยู่เลย ด้วยการที่สวมเกราะขนาดใหญ่ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาจำเป็ต้องใช้แรงมากกว่าคนอื่นๆ หลายเท่า
“ลักใช้เวทย์ใหญ่ลงรอบๆ ที ขืนเป็แบบนี้จะเป็ฉันนี่แหละที่จะตายก่อนคนแรก”
จินที่เป็คลาสโจรยิ้มออกมาอย่างขมขื่น พร้อมกับกล่าวขึ้นลักดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อยกับคำขอของจิน เพราะการที่เธอใช้เวทย์ใหญ่บทหนึ่งนั้นจะทำให้พลังิญญาซึ่งเป็ค่าพลังพื้นฐานในการใช้เวทย์ทุกบทหมดลงทันที และเธอจะเสี่ยงอันตรายมากขึ้น อย่างไรก็ตามในสถานการณ์ที่พวกเธอถูกล้อมเช่นนี้ไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงตัดสินใจทำมัน
“ช่วยคุ้มกันฉันด้วย ฉัน้าเวลาสิบวินาทีในการร่าย! ”
ลักกล่าวขึ้นทำให้ชายทั้งสองพยักหน้ารับ ก่อนที่พวกมันจะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ลักได้วางคาถาไม้ขนาดใหญ่ลงพร้อมกับวาดอะไรบางอย่างบนพื้น ดูเหมือนจะเป็วงเวทย์ จากนั้นเธอก็หลับตาลงพร้อมกับกล่าวบทพูดซึ่งเป็ภาษาที่เซนไม่เคยได้ยินมาก่อน วงแหวนที่เธอวาดเอาไว้บนพื้นค่อยๆ เปล่งแสงออกมาพร้อมกับแผ่ความร้อนออกไปรอบๆ
“สุดยอด! ”
เซนที่เฝ้ามองทุกรายละเอียดได้กล่าวขึ้น ในขณะที่เงยหัวขึ้นไปมองบนฟ้าที่ตอนนี้ยังว่างเปล่าอยู่ แต่ไม่นานหลังจากนั้นก็ปรากฏลูกไฟราวกับเป็ลูกอุกกาบาตขนาดใหญ่พุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง ขนาดของลูกอุกกาบาตนั้นนับว่าใหญ่พอๆ กับฟันซี่หนึ่งของอาร์เจนโต้เลยทีเดียว
“รีบถอยเร็ว! ”
ลักส่งสัญญาณให้พรรคพวกของเธอทั้งสองคนเมื่อเวทย์ของเธอกำลังแสดงผล ใบหน้าของเธอที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อครู่ตอนนี้กลับกลายเป็ซีดเซียว และดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสามรีบแถวออกมาจากบริเวณที่อุกกาบาตตกลงมา
“ตูมมมมมมมมมมมมม! ”
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที อุกกาบาตได้ตกลงมาที่พื้นดินและแผ่รังสีความร้อนไปทั่วทำให้ต้นไม่บริเวณนั้นติดไฟลามไปทั่ว สัตว์มีพิษต่างๆ ตกเป็เป้าหมายและถูกเพลิงแผดเผาตายกันไปตามๆ กัน อย่างไรก็ตามเซนนั้นดูเหมือนจะไม่ได้สนใจความร้อนหรือเปลวเพลิงเ่าั้เลย ชายหนุ่มรีบวิ่งตามกลุ่มนักผจญภัยทั้งสามไปด้วยความเร็วที่เร็วยิ่งกว่าเสียง
“กรี๊ดดดดดดดดดดด! ”
เสียงกรีดร้องของหญิงสาวได้ดังไปทั่วป่า ซึ่งเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของใครอื่นเลยแต่เป็เสียงของลักนั่นเอง
“อยู่นิ่งๆ ซะ ถ้าไม่อยากจะเจ็บตัว หึๆ”
กิลดอร์ได้กล่าวขึ้นในขณะที่ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าที่ชั่วร้าย กับเพื่อนของมันจินพวกมันได้วางแผนการนี้มานานแล้ว มัน้าที่จะทำให้ลักนั้นกลายเป็ผู้หญิงของพวกมัน
1K
