ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        ไซพานอันยิ้มพลางกล่าว“ไม่ทำให้แม่นางหนิงเจ็บตัวก็ดีแล้วพวกสุนัขรับใช้พวกนั้นนี่ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลยบังอาจจับแม่นางหนิงมัดได้อย่างไร!”

        หนิงมู่ฉือนวดข้อมือที่ฟกช้ำเนื่องจากถูกมัดพร้อมทั้งส่งเสียงสูดปากไปด้วยก่อนเบนสายตาไปยังไซพานอันที่ยังคงจ้องมองมาที่นางไม่ละสายตานางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยิ้มถามออกไป “ไม่ทราบว่าคุณชายไซมีธุระใดกับข้าหรือ”

        ไซพานอันเอามือลูบศีรษะด้านหลังอย่างเก้อเขินทว่าจู่ๆ ก็คุกเข่าลงกอดขาหนิงมู่ฉือเอาไว้ พลางร้องไห้ออกมา

        หนิงมู่ฉือเห็นดังนั้นมีสีหน้างุนงงก่อนจะก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ใช้มือผลักไซพานอันออกไปน้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ             

        “คุณชายไซมีเรื่องอันใดพูดมาก็พอแล้วไม่เห็นจำเป็นต้องทำกิริยาไม่สำรวมเช่นนี้เลย!”

        ไซพานอันลงไปนั่งกับพื้นเอามือปาดน้ำตา หากน้ำเสียงยังคงเจือแววสะอื้น “แม่นางหนิงคงไม่รู้นับตั้งแต่ข้าได้ทานขาหมูเย็นภายในงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของตำหนักอ๋องตั้งแต่วันนั้นข้าก็เอาแต่อยากกินขาหมูเย็นมาตลอด บนถนนวันนี้ข้าบังเอิญเห็นท่านจึงเกิดความคิดอยากให้ท่านมาทำอาหารให้ข้าหนึ่งอย่าง ด้วยกลัวว่าท่านจะไม่ตกลงถึงได้สั่งให้คนรับใช้ไปลักพาตัวท่านมา”

        หนิงมู่ฉือได้ฟังมุมปากถึงกับกระตุกคราหนึ่ง พูดไม่ออกไปชั่วขณะนางมองไซพานอันที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน“หากท่านอยากทานอาหารพวกนี้ ส่งคนไปหาข้าที่ตำหนักอ๋องก็ได้แล้วไม่เห็นต้องใช้วิธีนี้เลย”

        ไซพานอันร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ“แม่นางหนิงคงไม่รู้ ซื่อจื่อมักจะพูดให้ข้าฟังอยู่บ่อยครั้งว่าฝีมือการทำอาหารของท่านล้ำเลิศปานใด ทำให้ข้าอิจฉายิ่งนัก ซื่อจื่อบอกกับพวกเราว่าหากอยากทานอาหารฝีมือท่าน ต้องนำเงินมามอบให้เขาหนึ่งหมื่นตำลึงเงินเสียก่อน!”

        ทันทีที่หนิงมู่ฉือได้ยินว่าต้องจ่ายเงินถึงหนึ่งหมื่นตำลึงเงินให้รู้สึกตกใจยิ่งในใจกรุ่นโกรธนักที่จ้าวซีเหอเห็นนางเป็นเครื่องมือหาเงิน ใบหน้านางฉายแววไม่พอใจ

        ไซพานอันเห็นหนิงมู่ฉือไม่พูดไม่จาจับชายเสื้อผ้าเอาไว้แน่น จนเกือบทำให้หนิงมู่ฉือล้มลงไปกับพื้นเขาเอ่ยอย่างสะอึกสะอื้นต่อ“คิดว่าแม่นางหนิงคงจะรู้ว่าเงินหนึ่งหมื่นตำลึงหมายความว่าอันใดข้าไม่อาจไม่ลักพาตัวท่านได้ เนื่องจากข้ากำลังป่วย หมอบอกว่าข้าป่วยเป็นโรคคิดถึงโรคคิดถึงขาหมูเย็น!”

        หนิงมู่ฉือเห็นท่าทางจะเป็นจะตายของไซพานอันก็ใจอ่อนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ก็ได้ ข้าจะช่วยท่านรักษาโรคนี้เองนำข้าไปยังห้องครัวเถิด”

        ไซพานอันได้ฟังดีใจยิ่งนักเดินตามหลังด้วยสีหน้ายินดีเป็นอย่างยิ่งสั่งให้เด็กรับใช้พาหนิงมู่ฉือไปยังห้องครัว

        ครั้นมาถึงห้องครัวหนิงมู่ฉือมองไซพานอันที่ยังคงมีสีหน้าลำพองใจไม่หาย ไม่ว่านางจะเดินไปทางใดเขาก็จะเดินตามไปด้วย นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หันไปกล่าวกับอีกฝ่าย“ข้าอยากทำอาหารอย่างสงบ ข้าคือแม่ครัวที่ฝ่าบาทพระราชทานฉายาให้ว่าเทพแม่ครัวจึงมีสูตรลับที่พวกท่านไม่อาจรู้ได้!”

        ไซพานอันมองหนิงมู่ฉืออย่างไม่ค่อยพอใจครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสั่งเด็กรับใช้ด้านหลัง “ได้ยินหรือไม่ รีบออกไปสิอย่ารบกวนแม่นางหนิง!”

        เด็กรับใช้เกรงกลัวไซพานอันยิ่งนักรีบพากันเดินออกไป พร้อมทั้งปิดประตูให้ด้วย

        ไซพานอันหันมายิ้มประจบเอาใจหนิงมู่ฉือทว่าหนิงมู่ฉือยังคงมีสีหน้าไม่พอใจอยู่ดี “หากข้าทำอาหารให้ท่านเสร็จแล้วข้าก็จะสามารถออกไปจากที่นี่ได้ใช่หรือไม่”

        ไซพานอันกลอกตาอย่างใช้ความคิดยิ้มพร้อมกับเอ่ยว่า “แน่นอน แม่นางหนิงมีฐานะสูงส่งข้าจะกล้าล่วงเกินท่านได้อย่างไร”

        หนิงมู่ฉือพยักหน้ารับรู้ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ประตู “ออกไป! ข้าจะลงมือทำอาหารแล้ว!”

        ไซพานอันมองหนิงมู่ฉืออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาใช้นิ้วชี้ชี้ที่ใบหน้าของตัวเอง “ข้าด้วยหรือ”

        หนิงมู่ฉือพยักหน้าอีกครั้งมองไซพานอันที่เดินออกจากห้องครัวไปอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนักนางหยิบขาหมูขึ้นมาจัดการทำความสะอาด แล้วนำไปเคี่ยวกับน้ำแกงที่ปรุงรสแล้ว

        นางนั่งอยู่ในห้องครัวเงียบๆเหม่อมองขาหมูที่อยู่ในหม้อ เมื่อได้กลิ่นหอมโชยออกมานางก็ได้ยินเสียงดังเอะอะจากด้านนอกห้อง

        นางมองไปด้านนอกพบว่าไซพานอันผู้ไม่เอาไหนเจาะกระดาษตรงประตูให้เป็นรู มองเข้ามาด้านในด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        นางเดินเท้าสะเอวตรงไปที่ประตูเปิดประตูออกอย่างแรง กล่าวกับไซพานอันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ท่านมายืนเฝ้าอันใดอยู่ตรงนี้ กลัวข้าหนีไปหรืออย่างไร”

        ไซพานอันรีบยิ้มประจบเอาใจแถออกไปว่า “แหะๆ ข้าแค่กลัวว่าควันในห้องครัวมันจะเยอะเกินไปจนแม่นางหนิงมองไม่ถนัด”

        นางมีสีหน้าทะมึน“ขาหมูในหม้อใช้ได้แล้ว ท่านสามารถทานได้แล้ว”

        ไซพานอันได้ฟังรีบวิ่งตรงไปที่หม้อขาหมู ใช้ช้อนตักขึ้นมาจ่อที่ปาก เป่าลมเพื่อให้คลายร้อน

        หนิงมู่ฉือเห็นท่าทางเช่นนั้นของไซพานอันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเดินไปนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ตัวหนึ่งตรงมุมห้องครัวมองไซพานอันที่มองมาที่นางอย่างนับถือ นางพลันยิ้มออกมา

        ไซพานอันเดินมาคุกเข่าข้างๆนาง นวดขาให้นางอย่างเอาอกเอาใจ แววตามองมาที่นางอย่างนับถือ ก่อนจะกล่าวประจบว่า“หากแม่นางหนิงต้องการของสิ่งใดบอกข้าได้เลย ข้าหามาให้ท่านได้แน่นอน!”

        “หืม ใจดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”นางมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        ไซพานอันพยักหน้ารัวใช้มือต่างพัดพัดให้หนิงมู่ฉือ “ขอแค่แม่นางหนิงรับปากข้าหนึ่งอย่าง”ไซพานอันชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

        หนิงมู่ฉือคิดไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางใจดีกับนางจึงถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “รับปากเรื่องใด”

        “ข้าอยากให้เทพแม่ครัวอย่างท่านมาเป็นแม่ครัวของจวนเสนาบดี”ใบหน้าไซพานอันยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบ

        หนิงมู่ฉือลุกขึ้นยืนโดยพลันเอ่ยอย่างมีน้ำโห “เหลวไหล! ข้าเป็นแม่ครัวของตำหนักอ๋อง!”

        ไซพานอันหัวเราะออกมาสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะตัดสินใจเองได้!”

        ทันใดนั้นชายรูปร่างกำยำต่างพุ่งเข้ามาในห้องครัวจับหนิงมู่ฉือมัด แล้วอุ้มไปยังห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราห้องหนึ่ง

        หนิงมู่ฉือผมเผ้ายุ่งเหยิงด้วยถูกบังคับจับตัวอีกคราสบถพร้อมกับด่า “เจ้าคนไม่ได้ความ!”

        ไซพานอันมองหนิงมู่ฉืออย่างน้อยใจ“คุณชายอย่างข้าอุตส่าห์เตรียมห้องให้ท่าน ท่านยังไม่พอใจอีกหรือท่านดูผ้าห่มผืนนี้สิ ใช้ด้ายทองทำขึ้นมาเชียวนะท่านมีชีวิตที่สุขสบายยิ่งกว่าคุณหนูสกุลใดๆ เสียอีก เหตุใดถึงยังไม่พอใจ!”