ข้อความทักทายถูกส่งไปทางข้อความเฟสบุ้คซึ่งเป็สื่อสังคมออนไลน์ที่นิยมในยุคนี้พันดาวและธาราตามค้นหารายชื่อศิษย์เก่าโรงเรียนเดียวกัน ใน่ที่พฤกษ์เกิดปัญหาเื่รักฉาวโฉ่
“เจอแล้ว!” ธาราร้องดังลั่น
“ไหน? ใคร?”พันดาวแทบจะกระโจนไปดูคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของเพื่อนรัก
“พี่นันท์บอกว่าแกรู้ แต่ตอนนั้นไม่กล้าพูด นี่ไงแกว่า ่นั้นเื่มันดังมากทีแรกแกคิดว่าไม่เกี่ยวกับแก เลยไม่ได้สนใจ” หมอสาวชี้ให้ดูข้อความที่พี่นันท์ของเธอส่งกลับมา“แกเป็เพื่อนรุ่นเดียวกันกับพี่พฤกษ์ อยู่คนละห้อง”
“ในที่สุดเราก็หาความจริงเจอล่ะ” พันดาวยิ้มกว้างธาราถูกหมอปวีร์สั่งให้มาเฝ้าเธอที่รีสอร์ตเจ็ดวันเธอสองคนจึงใช้เวลานี้ในการเขียนรายชื่อค้นหารุ่นพี่และเพื่อนใน่ของการเกิดเหตุ
“สามวันของเรา สำเร็จแล้วจะได้นอนสบายสักที” หมอสาวนอนแผ่ลงบนเตียง
พันดาวโล่งใจเธอเห็นแป้งทุกข์ใจเื่นี้มายาวนาน แม้เพื่อนจะไม่เคยระบายความเ็ปใดๆ ั้แ่เกิดเื่จนกระทั่งพี่พฤกษ์เรียนจบจากโรงเรียนไปแต่ทุกครั้งที่พูดถึงเื่นี้ สายตาของแป้งทำให้รู้ว่าเื่ราวเ่าั้รบกวนจิตใจเพื่อนของเธอไม่น้อย
“เื่พี่พฤกษ์กับยายแป้งจะได้ชัดเจนซะทีฉันสงสารเพื่อน”
“ดาว เล่ามาสิว่าเื่นี้มีซัมติงอะไร?”หมอสาวรู้สึกตะหงิดๆ กับการเอาจริงเอาจังของพันดาว ั้แ่ลากกระเป๋ามาถึงห้องนี้ ก่อนนอนทุกวันดาวก็เอาแต่เร่งเธอยิกๆ ให้ช่วยถามทุกคนที่อยู่ในรายชื่อ ทำเอามือเธอแทบหงิก
พันดาวสาธยายเื่ราวความสัมพันธ์ระหว่างพฤกษ์กับแป้งให้ธาราฟัง
“มิน่า!พี่พฤกษ์โม้ว่าจะแต่งงานสายฟ้าแลบ ฮ่าๆ เพราะเื่นี้นี่เองซุ่มนานจริงนะพี่ชายฉัน”
“นี่ฉันทำเพื่อครอบครัวของเธอเลยนะพี่ชายของเธอจะได้มีแฟนกับเขาซะที เข้าใจหรือยังว่า ทำไมต้องลากเธอมาช่วยเื่นี้?” พันดาวยืดตัวขึ้นกอดอกทำหน้าเหนือกว่าเพื่อนรัก
“เราจะนัดพี่นันท์มาคุยได้ไหมล่ะ?”
“นัดได้พี่นันท์กลับบ้านทุกวันเสาร์อาทิตย์ ฉันจะนัดเสาร์นี้เลยเราต้องให้พี่พฤกษ์กับยายแป้งมาด้วย คุยกันต่อหน้า จะได้มีความชัดเจน”
“อืม! ตกลงตามนี้ ฉันจะขอเปลี่ยนเวรกับพี่วีจะได้ว่างทั้งวัน” ธาราตัดสินใจลุยเพื่อพี่ชาย “ฉันค่อยโล่งใจหน่อย แอบระแวงว่าพี่จะชอบเพศเดียวกันอยู่ตั้งนาน”
“ทำไมล่ะ? เธอรับไม่ได้เหรอถ้าเขาชอบเพศเดียวกัน”
“นี่มันยุคไหนแล้วฉันจะรังเกียจได้ไง?แค่กลัวพ่อกับแม่จะเสียใจที่ไม่มีหลานต่างหากล่ะ”
“เธอก็มีหลานให้พ่อแม่ได้นี่?”
“ดูฉันหน่อยเถอะจนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววจะมีแฟนเลย บางทีก็อาจจะไปอยู่บนคานทองก็ได้นะ”หมอสาวกล่าวกลั้วหัวเราะ
พันดาวทำหน้าปุเลี่ยนๆ“เธอก็คลั่งไคล้พี่วีมาตั้งนาน ไม่คิดจะจีบเขาเป็แฟนหรอกเหรอ?”
“โอ๊ย! แค่กรี๊ดเถอะ พี่วีน่ะทั้งเนี้ยบทั้งเ้าระเบียบ เดี๋ยวฉันอึดอัดตาย ที่แน่ๆ ฉันไม่เคยอยากมีแฟนอาชีพเดียวกันเลย”
“เอ๋า! ดีออกนะ อยู่โรงบาลเดียวกันเจอกันทุกวัน”
“ไม่เอา....เป็แค่แฟนคลับก็มีความสุขล่ะ”ธารารีบเปิดให้พันดาวดูรูปที่เธอโพสในกลุ่มลับ “ดูนี่สิ รูปคู่ของฉันกับพี่วีมีคนกดไลค์ไปสามพันครั้งแล้วนะ ฮ่าๆ”
แม่สาวหน้ากลมรีบชะโงกหน้ามาดู“ว้าว! สุดยอดอ่ะคราวหน้าฉันจะกอดคอพี่วีถ่ายรูปมั่ง น่าจะได้สักห้าพันไลค์”
“จะตายก่อนน่ะสิไม่ว่าสาวกตามกระทืบแน่นอน” หมอสาวทำหน้าสะพรึงในความคิดของเพื่อน
พันดาวชะงัก“เออ! นั่นสินะ ลืมคิดไปแหะๆ” พลังของแฟนคลับนั้น ยากยิ่งที่ต้านทาน โดยเฉพาะการรบกวนไอดอลสุดที่รักอาจจะพบผลร้ายเกินคาดคิด
ติ๊ด! ติ๊ด! โทรศัพท์มือถือของพันดาวเริ่มเตือน“ตายล่ะ ลืมไปเลย ได้เวลาดูงานกับพี่ฟ้าแล้ว” เธอรีบลุกกระวีกระวาดจากไป
ธาราส่ายหน้าตามอย่างเอือมระอาแล้วบ่นไล่หลังดังๆ “แค่เริ่มต้นก็กลัวแล้ว ต่อไปคงจะต้องรายงานตัวตลอดสินะ”
พันดาวหันไปคว้าตุ๊กตาข้างประตูห้องนอนมาขว้างเพื่อน“หุบปากเลย ฉันต้องทำงานย่ะ เว็บไซต์ใกล้เปิดได้แล้ว”
“จ้าแม่คุณ”
เช้าวันเสาร์ที่รอคอยพันดาวกับธาราในฐานะกองเชียร์อันดับหนึ่ง รีบไปรอที่ร้านกาแฟั้แ่ประตูร้านเพิ่งเปิดทำเอาเ้าของร้านงงหนัก
“เธอสองคนตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า? มาั้แ่ไก่โห่เลยเหรอ?”
พันดาวเดินไปโอบไหล่เพื่อนรัก“แน่สิ! ฉันไม่คิดมาก่อนว่าวันนี้เธอจะพ้นข้อหานั้นสักที นี่ฉันตื่นมาปุ๊บ เตรียมตัวมาที่นี่เลยนะ”
แป้งทำหน้าเหวอ“ร้านเธอล่ะ ไม่เฝ้าแล้วเหรอ ปกติเห็นงกจะตาย เฝ้าร้านไม่เคยห่าง”
ธารายิ้มกว้าง“่นี้เขามีผู้จัดการส่วนตัว คอยดูแลทุกสิ่งอย่าง รวมทั้งหัวใจด้วยเธอลืมแล้วหรือไง?”
“อ้อ! นั่นสินะ ฉันลืมไป ฮ่าๆข่าวโด่งดังทั่วจังหวัด แฟนหนุ่มเศรษฐีที่ทุ่มสินสอดสี่สิบล้านคนนั้น”แป้งยิ้มหวานกับข่าวลือของเพื่อน ทำเอาพันดาวหน้าระบายสีแดงเรื่อ
“บ้าสิเงินขนาดนั้น จะไปมีที่ไหนกัน?”
“เอาน่าไม่มีเงิน ก็มีตัวเ้าบ่าวแหละ จริงไหม? หล่อขนาดนั้น เธอไม่เอา ฉันเอานะ”เ้าของร้านกาแฟกระเซ้า เธอปลื้มที่สายฟ้าหล่อทะลุมาตรฐานมาั้แ่แรกเจอแล้ว
“ไม่ได้ๆเธอน่ะ มีคนจองแล้ว” ธาราเผลอพูดออกมา ทำเอาแป้งงุนงง
พันดาวได้สติรีบตบบ่าเพื่อนทั้งสอง “เอาล่ะๆ เข้าไปนั่งกินขนมกันก่อน เื่อื่นค่อยว่ากัน”
แป้งเดินนำหน้าแล้วเลี้ยวเข้าไปในเคาน์เตอร์“พวกเธอไปเลือกโต๊ะเลย”
พันดาวเดินนำหน้าธาราไปยังโต๊ะด้านในที่มองเห็นสวนด้านข้างถนัดตา
“ธารา เธอเกือบทำเสียเื่แล้วยายแป้งไม่เคยรู้นะว่า พี่ชายเธอคิดอะไร?”
“เออ! โทษที ฉันกลัวยายแป้งแอบชอบพี่ฟ้าน่ะสิใครใช้ให้แฟนเธอ หล่อกอบกู้จักรวาลขนาดนั้น” ธาราทำหน้าแหย
พันดาวอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นเพื่อนใช้คำเปรียบเทียบความหล่อของผู้ชายที่เฝ้าเธออยู่ทุกวี่วันแบบนั้น ‘ใช่นะ หล่อแบบกอบกู้จักรวาลจริงๆ’ นึกถึงหน้าตา รูปร่างและท่าทางของเขา นับได้ว่า เป็ชายหนุ่มสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง
สองสาวสั่งเครื่องดื่มเย็นมาคนละแก้วนั่งคุยกันสัพเพเหระถึงเื่สมัยมัธยม ร้านเปิดตอนสิบโมงเช้า ครั้นคุยกันไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงธาราก็เริ่มโอดครวญ
“ฉันหิวแล้วล่ะสั่งพิซซ่าสักถาดล่ะกันนะ เมื่อเช้ากินน้อยไปหน่อย”
พิซซ่าหมดไปไม่ถึงครึ่งถาดพี่นันท์ก็เดินลิ่วเข้ามา “ดีจ้า สองสาว”
รุ่นน้องทั้งสองยกมือไหว้นันท์พร้อมรอยยิ้มกว้าง
“พี่นันท์ทำไมมาเร็วจัง? นัดกันตั้งสิบโมงครึ่งนี่คะ”
“พี่ก็นึกอยากกินพิซซ่าน่ะสิเลยคิดว่า จะมากินรอสักหน่อย เดี๋ยวตอนคุยธุระจะกินไม่สะดวก”นันท์ก้มลงมองถาดพิซซ่าบนโต๊ะแล้วอมยิ้ม “แต่ไม่ทันทีพวกเธอแฮะ”
“อย่ารอค่ะพี่ มาจัดกันเลย เดี๋ยวน้องจะสั่งอีกถาด”ธาราพอใจนักที่มีคนมาร่วมวงกิน “กินกันหลายคนสนุกดี อร่อยขึ้นด้วย ได้แย่งกัน”
แม้ทั้งสามคนไม่ได้สนิทกันใน่เรียนมัธยมแต่ความเป็รุ่นพี่รุ่นน้องทำให้มิตรภาพก่อเกิดได้ไม่ยาก เมื่อพิซซ่าหมดถาดที่สองก็จวนถึงเวลานัด พฤกษ์เดินเข้าประตูร้าน เขาหันไปสบตาแป้งแล้วยิ้มให้เธอ
“พี่มาแล้ว”นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้พูดอย่างนี้กับเธอ วันนี้รอยยิ้มที่ถูกกลบไว้ด้วยความบึงตึ้งมาหลายปีจะได้เอาออกมาใช้อย่างที่ควรจะเป็อีกครั้ง
แป้งยิ้มตอบพร้อมเดินออกจากเคาน์เตอร์ วันนี้จะเป็วันที่เธอควรจะพูดคุยกับเขาเหมือนอย่างที่เคยทำเมื่อครั้งความรู้สึกระหว่างกันยังสวยงามเธอเดินตามผู้ชายคมเข้มไปยังโต๊ะที่สามสาวรออยู่
“หวัดดีพฤกษ์ มาๆ กินรออยู่นานแล้ว”นันท์โบกมือทักทาย
พฤกษ์เลือกที่นั่งติดกับเพื่อนเก่า“อิ่มหรือยังล่ะ หมดไปเยอะแล้วนี่”
“ยังๆ สั่งขนมเค้กกับชาเขียวอีกนะ น้องดาวบอกว่าเธอเป็คนจ่าย ฉันก็จัดเต็มน่ะสิ ถล่มเศรษฐีสักหน่อย”
“ห่อกลับบ้านด้วยไหม?” ชายหนุ่มแหย่
“เอาๆน้องแป้งพี่ขอพิซซ่าถาดใหญ่กลับบ้าน” แขกรับเชิญไม่ยอมเกรงใจ
พฤกษ์อมยิ้ม“แป้งจัดให้พี่เขาเต็มที่เลยนะ เอาขนมเค้กเพิ่มก็ได้ สั่งเลยนันท์”
“พี่พฤกษ์เขาเป็สายเปย์ตัวจริงค่ะ”ธาราเห็นอาการพี่ชายแล้วมั่นใจว่า อีกไม่นานเธอจะมีพี่สะใภ้อย่างแน่นอน
“เอาล่ะ! ค่าจ้างเป็ที่น่าพอใจฉันจะเริ่มเล่าเื่ที่ฉันรู้ล่ะนะ” นันท์เริ่มเื่ที่เธอเห็นการนัดพบระหว่างพฤกษ์และเพื่อนหญิงคนนั้นเธอดูอยู่เพียงครู่เมื่อเห็นว่า ทั้งสองแค่คุยกัน เธอจึงกลับบ้าน หลังจากมีข่าวออกมาจากห้องปกครองของโรงเรียนว่าได้เชิญผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายมาพบเพื่อคาดโทษที่มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวในโรงเรียน “ใครเป็คนยืนยันว่า น้องแป้งไปฟ้องห้องปกครอง”
พฤกษ์ส่ายหน้า “ตอนนั้นผมก็ไม่รู้นะแต่ฝ่ายนั้นบอกคนไปทั่วโรงเรียนว่า ต้องเป็แป้งแน่ๆเพราะมีคนเดียวที่เห็นพวกเราอยู่ด้วยกัน”
“ตอนเรียนปีสอง ฉันเจอสิทธาห้องแปดเรียนอยู่คณะวิทย์ เรานัดเพื่อนเก่าไปกินข้าวกัน ก็เลยมีคนพูดเื่นี้ขึ้นมา”
แป้งจึงเล่าเื่ในส่วนของเธอบ้างว่าครั้งนั้นเพราะไม่มีพยานบุคคล จึงไม่รู้จะแก้ตัวยังไงในวันที่รุ่นพี่บุกเข้าไปด่าเธอถึงห้องเรียน ด้วยความใจึงเอาแต่ร้องไห้เมื่อมานึกได้ทีหลังว่า เจอรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนกันไป เธอจำไม่ได้ว่าเขาคนนั้นคือใคร? จึงไม่รู้ว่าจะตามหาพี่คนนั้นได้อย่างไร?
“สิทธาบอกว่า เขาเห็นเธอสองคนคุยกันอยู่หลังอาคารเลยเม้าท์ในเพื่อนร่วมห้องฟัง อาจารย์ดันมายินเข้า ก็เรียกเขาไปคุยที่ห้องปกครองจากนั้นเื่ออกมาเป็แบบนั้นได้ไงก็ไม่รู้”นันท์ทำหน้างงในเื่ราวที่กลายเป็เื่ใหญ่
“ผมก็บอกอาจารย์แล้วว่าพวกเราไม่ได้ทำอะไร แต่อาจารย์ก็ไม่เชื่อ ให้ไปหาพยานมายืนยัน ตอนนั้นเราสองคนเห็นแป้งแค่คนเดียวแล้วจะไปหาพยานมาจากไหน?” พฤกษ์ถอนหายใจหนักเมื่อนึกถึงวิกฤตครั้งนั้น “เราเลยยอมให้อาจารย์เรียกผู้ปกครองแล้วไปอธิบายให้พ่อแม่ตัวเองฟังแทน”
“สุดท้ายน้องแป้งก็เป็แพะรับบาปสินะ”นันท์หันไปมองรุ่นน้องที่โดนเพื่อนเธอประณามหลายเดือนกว่าที่รุ่นพี่จะจบการศึกษา“พี่ขอโทษนะแป้ง ที่ไม่ได้ไปบอกครูว่า พี่เองก็เห็นเหมือนกันอย่างน้อยน่าจะช่วยให้แป้งไม่ต้องรับเื่นี้คนเดียว”
แป้งยิ้มเื่ราวหนักใจหลายปีของเธอ ในที่สุดก็คลี่คลายสักที ที่สำคัญพยานคนที่เธอตามหาก็รู้แล้วว่าเป็ใคร
“ขอบคุณนะคะพี่นันท์ที่มาบอกเื่นี้กับเรา แป้งจะได้สบายใจสักที ที่ผ่านมาต่อให้พูดความจริงก็กลายเป็แค่คำแก้ตัว”
พฤกษ์หันมายิ้มปลอบ “พี่เชื่อแป้งนะแต่พี่รู้ว่า แป้งไม่ยอมรับความเห็นใจหรอก จริงไหม?”
แป้งยิ้มหวานให้ทุกคน“ตอนนี้รับทุกความเห็นใจได้เลยค่ะ”
“รับจากพี่เยอะกว่าทุกคนได้ไหม?”
ทุกคนในโต๊ะหันไปมองพฤกษ์เป็จุดเดียว
“ได้ค่ะ”
******************
