หลังจากที่ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสับสนลงในจิตใจของอาจารย์หลินแล้ว อาจารย์เฒ่าจ้าวก็ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาเริ่มดำเนินการขั้นต่อไปอย่างแเี นั่นคือการ "ทดสอบ" และ "ฝึกฝน" ให้อาจารย์หลินคุ้นชินกับการทำตามคำสั่งของเขา
ใน่สัปดาห์ที่ผ่านมา อาจารย์เฒ่าจ้าวได้สังเกตอาจารย์หลินอย่างใกล้ชิด เขาเห็นว่านางเริ่มมีความสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างหลิวหยางและเซี่ยหนิง ดวงตาของนางมักจะติดตามทั้งคู่เมื่อพวกเขาเดินผ่าน และเขาสังเกตเห็นแววอิจฉาที่เริ่มก่อตัวขึ้นในสายตาของนาง นั่นคือสัญญาณที่ดีว่าคำพูดของเขาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
อาจารย์เฒ่าจ้าวรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงจิตใจคนนั้นต้องทำอย่างค่อยเป็ค่อยไป หากเขารีบร้อนเกินไป อาจารย์หลินอาจจะตื่นตัวและหลบหนีไปได้ แต่หากเขาทำอย่างช้าๆ และแสดงความเข้าใจ ความเมตตา นางจะค่อยๆ เชื่อใจและพึ่งพาเขามากขึ้น จนในที่สุดจะกลายเป็เครื่องมือในมือของเขา
เขาเริ่มต้นด้วยการสร้างโอกาสในการพบปะอาจารย์หลินบ่อยขึ้น ไม่ว่าจะเป็การเดินผ่านห้องเรียนของนางใน่พักการสอน การแวะมาที่ห้องพักครูเพื่อ "ปรึกษาเื่งาน" หรือการเชิญนางมาดื่มชาที่ห้องทำงานของเขา ทุกครั้งที่พบกัน เขาจะแสดงความเป็มิตรและความเข้าใจ ทำให้อาจารย์หลินรู้สึกสบายใจและเริ่มเปิดใจกับเขามากขึ้น
ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่อาจารย์หลินกำลังจัดเตรียมเอกสารการสอนอยู่ในห้องพักครูเพียงลำพัง อาจารย์เฒ่าจ้าวก็เดินเข้ามาพร้อมกับม้วนกระดาษในมือ ใบหน้าของเขาดูจริงจังกว่าปกติ และมีแววตาที่ลึกลับ
ห้องพักครูใน่บ่ายนั้นเงียบสงบ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ทำให้เกิดเงาที่ยาวเหยียดบนพื้นไม้ กลิ่นหมึกและกระดาษเก่าลอยอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่เหมาะสำหรับการสนทนาที่เป็ความลับ
"อาจารย์หลิน ข้ามีเื่อยากไหว้วานเ้าสักหน่อย" น้ำเสียงของเขาดูเป็ปกติ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ มือของเขาบีบม้วนกระดาษแน่นขึ้น เผยให้เห็นความสำคัญของเื่ที่เขากำลังจะขอ
"มีเื่อันใดให้ข้ารับใช้หรือเ้าคะ อาจารย์เฒ่าจ้าว?" อาจารย์หลินรีบวางมือจากงานและลุกขึ้นยืนด้วยความเคารพ นางสังเกตเห็นความจริงจังในดวงตาของเขา และรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย
อาจารย์เฒ่าจ้าวมองรอบๆ ห้องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ แล้วจึงเดินเข้าไปใกล้อาจารย์หลินมากขึ้น เขายื่นม้วนกระดาษส่งให้ด้วยท่าทางระมัดระวัง "นี่คือรายชื่อศิษย์ที่จะได้รับทุนการศึกษาพิเศษในเดือนนี้ ข้าอยากให้เ้าช่วยสลับชื่อของ 'หวังเหล่ย' ออก แล้วใส่ชื่อของ 'จ้าวิ' หลานชายของข้าเข้าไปแทน"
อาจารย์หลินเบิกตากว้างด้วยความใ มือที่กำลังจะรับม้วนกระดาษหยุดชะงักไปกลางอากาศ "แต่... แต่หวังเหล่ยเป็ศิษย์ที่เรียนดีและยากจนมากนะเ้าคะ ส่วนจ้าวิ... เขาไม่ได้ขัดสนเื่เงินทอง การทำเช่นนี้มันผิดกฎของสถานศึกษาและผิดจรรยาบรรณนะเ้าคะ"
นางนึกถึงหวังเหล่ย เด็กชายตัวเล็กๆ ที่มักจะมาโรงเรียนด้วยเสื้อผ้าที่ปะแปะ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายในการเรียนรู้ เขาเป็นักเรียนที่ขยันและฉลาด แต่ครอบครัวยากจนมาก บิดาของเขาเป็ชาวนาที่ต้องทำงานหนักเพื่อส่งลูกเรียน ทุนการศึกษานี้จะช่วยให้เขาสามารถเรียนต่อได้โดยไม่ต้องเป็ภาระกับครอบครัว
ส่วนจ้าวิ หลานชายของอาจารย์เฒ่าจ้าว เป็เด็กที่มาจากครอบครัวมั่งคั่ง เขาไม่ขาดแคลนอะไร และแม้จะเรียนได้ปานกลาง แต่ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมเหมือนหวังเหล่ย การให้ทุนแก่เขาจึงดูไม่ยุติธรรมเลย
อาจารย์เฒ่าจ้าวถอนหายใจเบาๆ แสร้งทำสีหน้าหนักใจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกที่ดูเหมือนจริง "ข้ารู้ว่ามันไม่ถูกต้องนัก แต่จ้าวิกำลังมีปัญหาบางอย่างที่ข้าไม่อาจบอกใครได้ ทุนนี้จะช่วยต่อลมหายใจให้เขาได้ เ้าถือว่าช่วยข้าสักครั้งเถิด ถือเสียว่าเป็การตอบแทนที่ข้าคอยให้คำปรึกษาเ้ามาตลอด"
เขาหยุดพักสักครู่ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "นอกจากนี้ หากเ้าช่วยข้าในเื่นี้ ข้าจะพิจารณาให้เ้าได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็หัวหน้าแผนกในปีหน้า ตำแหน่งนั้นจะทำให้เ้าได้รับเงินเดือนที่สูงขึ้น และมีอำนาจในการตัดสินใจเื่ต่างๆ มากขึ้น"
คำพูดของอาจารย์เฒ่าจ้าวทำให้อาจารย์หลินรู้สึกลังเล นางรู้ดีว่าสิ่งที่เขาขอให้ทำนั้นผิด แต่บุญคุณและความรู้สึกผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้นทำให้นางไม่อาจปฏิเสธได้ลงคอ นอกจากนี้ ตำแหน่งหัวหน้าแผนกก็เป็สิ่งที่นางใฝ่ฝันมานาน มันจะทำให้นางมีฐานะที่ดีขึ้น และอาจจะทำให้หลิวหยางสนใจนางมากขึ้นก็เป็ได้
นางมองไปที่ม้วนกระดาษในมือของอาจารย์เฒ่าจ้าว ใจของนางเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ส่วนหนึ่งของนางรู้ว่าการทำเช่นนี้ผิด แต่อีกส่วนหนึ่งก็คิดว่ามันเป็เพียงเื่เล็กน้อย และหากมันจะช่วยให้นางได้รับสิ่งที่้า ก็อาจจะคุ้มค่า
"แค่เื่เล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีใครรู้หรอก" อาจารย์เฒ่าจ้าวเอื้อมมือมาตบไหล่อาจารย์หลินเบาๆ การัันั้นทำให้นางรู้สึกทั้งอบอุ่นและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน "เ้าทำเพื่อข้าได้หรือไม่? ข้าสัญญาว่าจะไม่ลืมบุญคุณของเ้า"
ในที่สุด อาจารย์หลินก็พยักหน้าช้าๆ ด้วยความจำยอม มือของนางสั่นเล็กน้อยขณะรับม้วนกระดาษมา "ข้า... ข้าจะช่วยเ้า แต่ขอให้เ้าสัญญาว่าจะไม่มีใครรู้เื่นี้"
"แน่นอน" อาจารย์เฒ่าจ้าวยิ้มอย่างพึงพอใจ "นี่เป็ความลับระหว่างเราสองคนเท่านั้น"
อาจารย์หลินเปิดม้วนกระดาษออกด้วยมือที่ยังคงสั่น นางมองไปที่รายชื่อ เห็นชื่อของหวังเหล่ยเขียนด้วยลายมือที่เรียบร้อย นางหยิบปากกาขึ้นมา แต่มือกลับหยุดนิ่งอยู่เหนือกระดาษ
"เ้าไม่ต้องกังวล" อาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบโยน "หวังเหล่ยจะได้รับทุนในโอกาสต่อไป ส่วนจ้าวิก็้าความช่วยเหลือจริงๆ แค่ว่าเขาไม่อยากให้ใครรู้เื่ปัญหาของเขา"
อาจารย์หลินพยายามปลอบใจตัวเองด้วยคำพูดของอาจารย์เฒ่าจ้าว นางขีดชื่อหวังเหล่ยออกอย่างระมัดระวัง แล้วเขียนชื่อจ้าวิลงไปแทน แม้ในใจจะรู้สึกผิดและละอายใจ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของอาจารย์เฒ่าจ้าว นางก็พยายามปลอบใจตัวเองว่ามันเป็เพียงเื่เล็กน้อยเท่านั้น
"ดีมาก" อาจารย์เฒ่าจ้าวรับม้วนกระดาษคืนมาด้วยความพึงพอใจ "เ้าเป็คนใจดีจริงๆ อาจารย์หลิน ข้าจะไม่ลืมบุญคุณนี้"
นี่คือจุดเริ่มต้นของการทดสอบ หลังจากนั้น อาจารย์เฒ่าจ้าวก็เริ่มสั่งให้อาจารย์หลินทำเื่ที่ผิดจรรยาบรรณเล็กๆ น้อยๆ อีกหลายครั้ง ทุกครั้งที่เขามาหานาง เขาจะมีเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผล และมักจะแฝงด้วยสิ่งตอบแทนที่ล่อใจ
สัปดาห์ต่อมา เขาขอให้นางแอบนำข้อสอบเก่ามาให้หลานชายของเขาดู โดยอ้างว่าเด็กคนนั้นกำลังป่วยและพลาดการเรียนไป นางลังเลอยู่นาน แต่เมื่ออาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยถึงตำแหน่งหัวหน้าแผนกอีกครั้ง และบอกว่าการตัดสินใจจะประกาศในเร็วๆ นี้ นางก็ยอมทำตามคำขอของเขา
ครั้งต่อไปเขาขอให้นางให้คะแนนพิเศษแก่ศิษย์บางคนที่เป็ลูกของเพื่อนสนิทของเขา โดยอ้างว่าพวกเขากำลังมีปัญหาครอบครัวและ้ากำลังใจ นางรู้ว่าการให้คะแนนไม่ตรงตามความเป็จริงนั้นผิด แต่ความคุ้นชินกับการทำตามคำสั่งของเขาทำให้นางยอมทำโดยไม่ค่อยลังเลเหมือนครั้งแรก
แต่ละครั้งที่อาจารย์หลินทำตามคำขอของอาจารย์เฒ่าจ้าว นางจะรู้สึกผิดและขัดแย้งในใจ แต่ความเกรงใจ ความหวังที่จะได้รับตำแหน่งที่ดีกว่า และความรู้สึกว่าตนเองเป็หนี้บุญคุณเขา ทำให้นางไม่สามารถปฏิเสธได้ นางเริ่มเข้าใจว่าทำไมคนอื่นถึงไม่กล้าต่อต้านอาจารย์เฒ่าจ้าว เขามีวิธีการที่แยบยลในการทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตนเองเป็หนี้บุญคุณเขา
ทุกครั้งหลังจากทำสิ่งที่ผิดเสร็จแล้ว อาจารย์หลินจะกลับไปที่ห้องพักของตนเองและรู้สึกเศร้าใจ นางจะนั่งมองตัวเองในกระจก และเห็นหญิงสาวที่เธอไม่รู้จัก หญิงสาวที่ยอมทำสิ่งผิดเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว นางจะถามตัวเองว่าเมื่อไหร่ที่นางเปลี่ยนไปจากหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่เคยเป็
แต่ทุกครั้งที่นางเห็นหลิวหยางและเซี่ยหนิงอยู่ด้วยกัน ความอิจฉาและความเ็ปก็จะกลับมาทำให้นางจำได้ว่าทำไมนางถึงต้องทำสิ่งเหล่านี้ นางบอกตัวเองว่าทุกอย่างที่นางทำคือเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก และหากนางสามารถได้หลิวหยางมาได้ ทุกสิ่งที่นางเสียสละไปจะคุ้มค่า
เมื่อเห็นว่าอาจารย์หลินเริ่มอยู่ในโอวาทแล้ว อาจารย์เฒ่าจ้าวก็เริ่มวางแผนการที่ซับซ้อนขึ้น เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะเปิดเผยแผนการที่แท้จริงของเขา และใช้อาจารย์หลินเป็เครื่องมือสำคัญในการบรรลุเป้าหมายสูงสุด
อาจารย์เฒ่าจ้าวจิบชาช้าๆ ดวงตาของเขาสังเกตอาจารย์หลินอย่างละเอียด เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวนาง เห็นว่านางไม่ใสซื่อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และนั่นทำให้เขาพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ข้าเห็นความตั้งใจของเ้า และข้าก็รู้ดีว่าเ้าปรารถนาสิ่งใด... หลิวหยางใช่หรือไม่?"
อาจารย์หลินเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์เฒ่าจ้าวด้วยความตกตะลึง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เชื่อ "ท่านหมายความว่าอย่างไรเ้าคะ?"
"ข้ามีวิธีที่จะทำให้หลิวหยางหันมาสนใจเ้า ทำให้เขาหลงใหลในตัวเ้าจนไม่อาจถอนตัวได้" อาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาหยุดพักสักครู่ เพื่อให้คำพูดของเขาซึมซับลงไปในจิตใจของอาจารย์หลิน "แต่... เ้าต้องร่วมมือกับข้า"
"ร่วมมือ? ร่วมมือทำอะไรเ้าคะ?" อาจารย์หลินถามด้วยความสับสนและหวาดระแวง หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น เพราะรู้สึกว่ากำลังจะได้ยินสิ่งที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของนาง
อาจารย์เฒ่าจ้าวลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปสู่สวนที่มืดมิดภายนอก "เ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีอิทธิพลมากแค่ไหนในสถานศึกษาแห่งนี้? ข้าสามารถจัดการให้หลิวหยางได้รับโอกาสพิเศษ หรือเสียโอกาสสำคัญได้ ข้าสามารถทำให้เขาต้องพึ่งพาเ้า หรือ้าความช่วยเหลือจากเ้าได้"
เขาหันกลับมามองอาจารย์หลิน "ข้ามีเื่ที่อยากให้เ้าช่วยเช่นกัน" อาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไว้ด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "เมื่อถึงเวลาที่ข้า้าความช่วยเหลือจากเ้า เ้าจะต้องไม่ปฏิเสธ และนั่นจะเป็สิ่งตอบแทนที่ข้าจะช่วยให้เ้าได้ใกล้ชิดหลิวหยางมากขึ้น... เป็ข้อตกลงที่ยุติธรรมดีใช่หรือไม่?"
อาจารย์หลินเบิกตากว้างด้วยความใและสับสน "แต่... ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไรเ้าคะ? และท่าน้าให้ข้าช่วยเื่อะไร?" นางรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง แต่ความปรารถนาที่จะได้หลิวหยางทำให้นางไม่สามารถคิดได้อย่างชัดเจน
"เมื่อถึงเวลา เ้าจะรู้เอง" อาจารย์เฒ่าจ้าวตอบด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา "สิ่งที่สำคัญคือความร่วมมือของเ้า หากเ้า้าหลิวหยาง เ้าก็ต้องกล้าที่จะไขว่คว้ามันมา ความรักไม่ใช่สิ่งที่จะมาเองโดยไม่ต้องทำอะไร เ้าต้องต่อสู้เพื่อมัน"
คำพูดของอาจารย์เฒ่าจ้าวราวกับยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง มันหอมหวานและเย้ายวนจนยากจะปฏิเสธ ภาพของหลิวหยางที่นางเฝ้าฝันถึงมาตลอด ผุดขึ้นมาในหัวของอาจารย์หลินอีกครั้ง นางจินตนาการถึงวันที่หลิวหยางจะมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก วันที่เขาจะจับมือนางและบอกว่าเขารักนาง
ความปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้เริ่มปะทุขึ้นมาต่อสู้กับมโนธรรมในใจ นางรู้ว่าสิ่งที่อาจารย์เฒ่าจ้าวเสนออาจจะไม่ถูกต้อง แต่ความหวังที่จะได้หลิวหยางทำให้นางไม่อยากปฏิเสธ
"ข้า... ข้าขอเวลาคิดดูก่อนได้หรือไม่เ้าคะ?" อาจารย์หลินเอ่ยเสียงสั่น นางรู้สึกสับสนและหวาดกลัวกับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจของตนเอง นาง้าเวลาในการคิดและชั่งน้ำหนัก
"ได้สิ ข้าจะให้เวลาเ้าคิด" อาจารย์เฒ่าจ้าวยิ้มอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความปรารถนาได้หยั่งรากลึกลงในใจของอาจารย์หลินแล้ว และอีกไม่นาน นางจะต้องยอมจำนนต่อข้อเสนอของเขาอย่างแน่นอน เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานและหยิบกล่องเล็กๆ ขึ้นมา
"นี่คือของขวัญเล็กน้อยสำหรับเ้า" เขายื่นกล่องให้อาจารย์หลิน "เป็สร้อยคอที่ทำจากหยกแท้ มีค่ามาก เ้าสวมไว้แล้วจะดูสวยงามยิ่งขึ้น"
อาจารย์หลินลังเลที่จะรับ "ข้ารับไม่ได้เ้าค่ะ มันมีค่าเกินไป"
"รับไว้เถิด ถือว่าเป็ของขวัญจากพี่ชายให้น้องสาว" อาจารย์เฒ่าจ้าวยืนกรานให้นางรับ "ข้าอยากเห็นเ้าสวมมัน"
ในที่สุดอาจารย์หลินก็รับกล่องมา เมื่อเปิดออกก็เห็นสร้อยคอหยกสีเขียวอ่อนที่สวยงามมาก แสงโคมไฟส่องใส่ทำให้หยกเปล่งประกายระยิบระยับ
"แต่จงจำไว้..." อาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็จริงจังและมีอำนาจ "โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ หากเ้าปฏิเสธ เ้าอาจจะต้องอยู่กับความผิดหวังไปตลอดกาล และดูหลิวหยางรักใครคนอื่นต่อไป"
คำขู่ทิ้งท้ายของอาจารย์เฒ่าจ้าวดังก้องอยู่ในหัวของอาจารย์หลินขณะที่นางเดินออกจากห้องทำงานของเขา นางกอดกล่องสร้อยคอไว้แน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่มืดมิด เบื้องล่างคือห้วงแห่งตัณหาและความผิดบาปที่รอคอยให้นางตกลงไป
ระหว่างทางกลับห้องพัก นางผ่านสวนเล็กๆ ที่มีดอกไม้บานสะพรั่ง แต่ความงดงามของดอกไม้กลับไม่สามารถทำให้จิตใจของนางสงบได้ นางนึกถึงคำพูดของอาจารย์เฒ่าจ้าว นึกถึงหลิวหยาง และนึกถึงอนาคตที่อาจจะเป็ไปได้
เมื่อกลับถึงห้องพัก นางนั่งลงบนเตียงและเปิดกล่องสร้อยคอออกอีกครั้ง แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างทำให้หยกเปล่งแสงนุ่มนวล นางหยิบสร้อยขึ้นมาดู และเห็นตัวเองในกระจกเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ
ในกระจก นางเห็นหญิงสาวที่ดูเหนื่อยล้าและสับสน หญิงสาวที่ไม่ใช่อาจารย์หลินผู้บริสุทธิ์ที่เคยเป็ แต่เป็หญิงสาวที่กำลังต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับความปรารถนา
นางรู้ดีว่า นางอาจจะไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต้านทานแรงดึงดูดนั้นได้อีกต่อไป ความรักที่นางมีต่อหลิวหยางกำลังกลายเป็ความหลงใหลที่อันตราย และนางกำลังจะก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม เพื่อสิ่งที่นางเรียกว่า "ความรัก" แต่ที่จริงแล้วอาจจะเป็เพียงความ้าเท่านั้น
260
