Episode 4: ภายใต้ใบหน้าขี้ผึ้ง (Beneath the Waxen Mask)
สายฝนจางลงเหลือเพียงละอองบางๆ เมื่อรถจี๊ปของไอริณเลี้ยวเข้ามาในเขตบ้านเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยต้นพิกุลหนาทึบ กลิ่นดอกพิกุลร่วงหล่นบนพื้นดินแฉะๆ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกประหลาดในใจไอริณ
“พี่ครับ... ตราพิกุลทองบนรั้วบ้านนั่น ตรงกับที่พี่เจอในโรงงานร้างเลย” พิธากระซิบพลางเช็คปืนข้างเอวด้วยความระมัดระวัง
“เก็บปืนซะพิธา เรามาสอบปากคำ ไม่ได้มาจับกุม” ไอริณสั่งเสียงเรียบ แม้ในหัวจะยังคงหมุนติ้วจากฤทธิ์ยาที่ยังตกค้าง
ภายในห้องโถงกว้างที่ดัดแปลงเป็สตูดิโอปั้นหุ่น แสงไฟวอร์มไวท์ส่องให้เห็นหุ่นขี้ผึ้งนับสิบตัวที่วางเรียงราย บางตัวดูเหมือนคนจริงๆ จนพิธาเผลอสะดุ้ง ดร.ณัฐ ชายวัย 55 ปี ผมดอกเลาในชุดเสื้อกุยเฮงสีขาว กำลังใช้เครื่องมือเล็กๆ แต่งแต้มรอยย่นบนใบหน้าหุ่นอย่างใจเย็น
“ผมทราบเื่ที่พิพิธภัณฑ์แล้ว... ะเืใจเหลือเกิน” ดร.ณัฐ พูดโดยไม่หันมามอง มือของเขาสั่นน้อยๆ จนสังเกตได้
ไอริณเดินเข้าไปใกล้ จ้องมองใบหน้าของ ดร.ณัฐ ผ่านเงาสะท้อนในกระจก “คุณหลวงวิชิตวาทการ... คุณเป็คนปั้นหุ่นตัวนั้นเองกับมือใช่ไหมคะ ดอกเตอร์?”
“ใช่... มันคืองานชิ้นเอกที่ผมภูมิใจที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็ฝันร้าย” ดร.ณัฐ วางเครื่องมือลงแล้วหันมา ประสาทััของไอริณบอกว่าชายคนนี้กำลัง ‘หวาดกลัว’ อะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ตำรวจ
ไอริณเริ่มรุกคืบ “เราพบตราสัญลักษณ์พิกุลทองในโรงงานร้างที่ใช้ผลิตสารหลอนประสาท และเราพบเศษขี้ผึ้งสูตรพิเศษที่ละลายอยู่บนตัวเหยื่อ ซึ่งมันตรงกับเทคนิคการปั้นของคุณ”
ดร.ณัฐ หน้าซีดเผือด เขาถอยหลังไปจนติดแท่นวางหุ่น “โรงงานร้างนั่น... ผมขายต่อไปนานแล้ว ส่วนสูตรขี้ผึ้ง... ผมถูกขโมยไป! มีคนบุกเข้ามาในสตูดิโอเมื่อสามเดือนก่อน พวกมันไม่ได้เอาเงินไป แต่มันเอาบันทึกสูตรน้ำมันหอมระเหยสกัดและแม่พิมพ์หน้าใบหน้าของคุณหลวงไป”
“พวกมันคือใคร?” ไอริณถามเสียงต่ำ
“ผมไม่เห็นหน้า... พวกมันใส่ชุดดำ และหนึ่งในนั้น... มันใส่หน้ากากขี้ผึ้งที่ดูเหมือนหน้าผมเอง!” ดร.ณัฐ ทรุดตัวลงนั่ง “พวกมันขู่ว่าถ้าผมแจ้งความ มันจะฆ่าลูกสาวผมที่เรียนอยู่ต่างประเทศ... ผมถูกบังคับให้ส่งมอบ ‘วัตถุดิบ’ บางอย่างให้พวกมันทุกเดือนผ่านชาญชัย”
ไอริณเดินสำรวจรอบๆ ห้องทำงานของดร.ณัฐ จนสายตาไปสะดุดกับภาพถ่ายเก่าใบบนโต๊ะ เป็ภาพ ดร.ณัฐ ถ่ายคู่กับชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด
“คนนี้ใครคะ?”
“อดีตหุ้นส่วนของผมเอง... เขาเป็ศัลยแพทย์ตกแต่งที่หลงใหลในการผสมผสานซิลิโคนกับขี้ผึ้ง แต่เขาหายสาบสูญไปหลังจากมีคดีอื้อฉาวเื่การทดลองยากับคนไข้”
ทันใดนั้น พิธาที่เดินสำรวจอยู่อีกด้านก็ะโขึ้น “พี่ไอริณ! มาดูนี่!”
หลังม่านทึบในมุมมืด มีหุ่นตัวหนึ่งที่ยังปั้นไม่เสร็จ แต่มันไม่ใช่หุ่นขุนนางอยุธยา มันคือหุ่นที่มีรูปร่างและส่วนสูง เท่ากับตัวไอริณเป๊ะ! แม้จะยังไม่มีใบหน้า แต่ชุดที่หุ่นตัวนั้นสวมอยู่คือ... แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลและกางเกงยีนส์
หัวใจของไอริณกระตุกวูบ นี่ไม่ใช่แค่การแก้แค้นคนในอดีต แต่มันคือการ “ล่า” และเป้าหมายคนต่อไปคือเธอ
“ดร.ณัฐ... ใครสั่งให้คุณปั้นหุ่นตัวนี้?” ไอริณถาม เสียงของเธอเย็นเยียบจนพิธาััได้
ดร.ณัฐ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสั่นระริก “ผม... ผมไม่ได้ปั้นหุ่นตัวนี้... ผมไม่เคยเห็นมันอยู่ในห้องนี้มาก่อนเลย!”
กลิ่นดอกพิกุลแห้งเริ่มรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ไอริณรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเธอผ่านรูเล็กๆ บนผนังไม้เรือนไทย เธอรีบชักปืนออกมาแต่จู่ๆ ไฟทั้งบ้านก็ดับวูบ!
[To be continued in Episode 5...]