ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]

        ฤดูร้อนฟ้าจะสว่างนานสวี่ไป่สดใสร่าเริงเต็มที่ จนตอนกลางวันไม่อยากจะนอนสุดท้ายก็ถูกสวี่ตี้ขู่ไปรอบหนึ่งถึงได้ตามแม่นมลู่ไปนอนกลางวันด้วยท่าทางน้อยใจ

        สวี่ตี้สอบผ่านถงเซิงระดับอำเภอของเดือนสี่ไปแล้วของเดือนหกจะต้องเข้าร่วมการสอบเซียงซื่อ หลังจากเข้าเดือนหก อากาศก็ร้อนเกินไปในเรือนมีน้ำแข็ง ถึงแม้จะมีน้ำแข็งก็มักจะรู้สึกไม่หายร้อนอยู่ดี

        สวี่ตี้มาปรึกษากับจางจ้าวฉือว่าสามารถไปหนีร้อนที่สวนที่นอกเมืองได้หรือไม่ซึ่งจางจ้าวฉือตอนที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็เคยเห็นแค่ครั้งเดียว ต่อมาผ่านปีใหม่ในครอบครัวมีเรื่องค่อนข้างมาก ทั้งยังยุ่งอยู่กับการสอบของสวี่ตี้แล้วก็ยุ่งกับงานแต่งงานของสวี่เกา หลังจากแต่งงานออกไปแล้วครอบครัวสวี่ผูก็ออกเดินทางไกล วันๆ จึงรู้สึกว่ายุ่งไปหมดตอนนี้เพิ่งจะวางเรื่องในใจลงได้ก็เริ่มรู้สึกเบื่อ

        จางจ้าวฉือจึงไปหาฮูหยินผู้เฒ่าหญิงชราได้ฟังแล้วก็รู้สึกสนใจมาก สวี่ตี้สอบเซียงซื่อตอนปลายเดือนหกตอนนี้เพิ่งจะเข้าเดือนหก ไปอยู่ที่บ้านสวนสักสิบสองวันก็สบายมากไม่ใช่หรือ?

        โหวเย่ได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไปบ้านสวนที่นอกเมืองกับจางจ้าวฉือจึงได้ส่งองครักษ์ในจวนตามไปด้วยวันที่สองเดือนหกจางจ้าวฉือกับฮูหยินผู้เฒ่าก็ออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่อาศัยในช่วงอากาศยังไม่ร้อนมากพาสวี่ตี้สามพี่น้องแล้วก็สาวใช้นั่งรถม้าไปที่บ้านสวน

        หลังจากออกจากเมืองหลวงมาจนถึงใกล้ๆ กับบ้านสวนล้วนปูด้วยพื้นหิน เดินทางได้ง่ายมากใช้เวลาเดินทางครึ่งวันผ่านเส้นทางบนภูเขาที่ใช้หินปูไปยังบ้านสวน

        บ้านสวนอยู่ที่เอวภูเขาเป็นพื้นที่ที่ดินหลายสิบไร่มีขนาดใหญ่ หลังจากเดินทางผ่านถนนเส้นใหญ่เลี้ยวตรงถนนเส้นเล็ก แล้วเดินทางไปอีกไม่กี่ลี้ ก็ถึงบ้านสวน

        ป่าใกล้ๆกับบ้านสวนถูกปลูกมาอย่างดี อีกทั้งเพราะว่าในบ้านสวนมีน้ำพุร้อนตอนหน้าหนาวจึงไม่หนาวมาก และเพราะว่าต้นไม้สีเขียวบนภูเขาที่เป็นร่มเงาทำให้ฤดูร้อนก็ไม่ร้อนมาก ถนนทั้งสองข้างบนภูเขามีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่านมองลำธารเส้นเล็กๆ น้ำเย็นๆ ก็ทำให้รู้สึกสดชื่น

        ลมพัดโชยมาเป็นระยะความร้อนบนตัวถูกลมพัดจนหายไปหมดฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มแล้วพูดกับแม่นมเสิ่นที่ยั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกันว่า“ที่นี่สบายดีจริงๆ ทำให้รู้สึกเย็นสบายมากเลย”

        แม่นมเสิ่นตอบ“ใช่เจ้าค่ะ ข้าได้ยินหัวหน้าผู้ดูแลสวนสกุลหลี่บอกว่าผักในสวนปลูกออกมาได้ดีทีเดียว ธัญพืชก็ปลูกได้ดีพวกเราไปถึงแล้วก็ยังสามารถเก็บผักในสวนมากินได้ด้วยเจ้าค่ะ”

        ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเหอะๆ“จริงสินะ ข้าไม่ได้ทำงานในสวนมากี่ปีแล้วก็เป็นตอนที่ติดตามพวกท่านพ่ออยู่ที่ชายแดน ไปที่นาของครอบครัวพูดไปแล้วนี่ก็ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว”

        ที่บ้านสวนได้รับจดหมายแจ้งแล้วพอมาถึงตอนกลางวัน โรงครัวในจวนก็ได้เตรียมข้าวเที่ยงเอาไว้แล้วหลังจากกลุ่มคนที่ท้องหิวโซลงมาจากรถม้าพอดี หลังจากอาบน้ำกันง่ายๆรอบหนึ่งก็เริ่มมานั่งทานข้าวร่วมกัน

        บ้านสวนได้ขยายใหญ่ขึ้นเดิมทีเป็นบ้านเล็กๆ สองทางเข้า สวี่ตี้ก็ขยายเป็นบ้านขนาดใหญ่ห้าทางเข้ากำไรที่ได้รับจากร้านหม้อไฟเยอะมาก ในมือมีเงินแล้ว แน่นอนว่าจะต้องเอามาใช้ทำตามใจชอบไม่เพียงแต่บ้านที่ขยายใหญ่ขึ้น การตกแต่งภายในก็ทำตามความต้องการของสวี่ตี้ห้องน้ำก็ใช้ท่อน้ำจากดินเผา เดิมทีบ่อน้ำพุร้อนก็คือตาน้ำเล็กๆ ที่เรือนหลังสวี่ตี้ก็สร้างห้องทับเอาไว้ให้มันอยู่ด้านใน อีกทั้งยังขยายตาน้ำพุให้กว้างขึ้นกำแพงห้องสร้างเป็นกำแพงไฟ สร้างช่องทางลมขึ้นโดยเฉพาะ ตอนที่อากาศเย็นมาถึงก็จุดไฟในกำแพง แล้วแช่บ่อน้ำพุร้อนอย่างสบายใจในตอนนี้เข้าไปนอนแช่ก็เป็นอะไรที่สบายมาก

        หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วฮูหยินผู้เฒ่าก็จับมือแม่นมเสิ่นที่พยุงตัว แล้วตามสวี่ตี้เดินไปรอบๆเรือนหนึ่งรอบ ถึงได้กลับมาพักที่ห้องของตนเองในเรือนหลัง

        ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจแล้วพูดกับแม่นมเสิ่น “คุณชายใหญ่ของพวกเราเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆเรียนหนังสือก็ดี เรื่องพวกนี้ลงมือทำก็ทำออกมาได้ดี”

        แม่นมเสิ่นยิ้มแล้วเอ่ย“ใช่เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าออกมากับคุณชายใหญ่แล้วรู้สึกมั่นคงในใจจริงๆ เจ้าค่ะอะไรก็ไม่ต้องกังวล สนใจแค่กินให้ดี ดื่มให้ดีก็พอ”

        ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย“จริงด้วยนะ ใช่แล้วพวกเราหาเวลาไปถามตี้เกอเรื่องภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งงานเข้ามาคนนั้นกันตอนที่พวกจ้าวฉือกลับไปที่เหอซี พวกเราจะต้องเตรียมของขวัญไปให้ถึงจะถูกนี่เป็นเหลนสะใภ้ที่ยังไม่ได้แต่งงานของข้าเชียวนะ”

        แม่นมเสิ่นรีบรับคำครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “ตอนที่คุณหนูใหญ่ของโหวเย่กลับมาเมื่อหลายวันก่อนข้าได้ยินนางปรึกษากับฮูหยินใหญ่ว่าอยากจะคุยเรื่องแต่งงานของคุณชายใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ”

        ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ“พวกนางก็แค่คิด ยังต้องดูว่าเหราเอ๋อร์สองสามีภรรยากับโหวเย่รวมทั้งข้าจะยอมหรือไม่ เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ยังมีคำสั่งของบิดามารดาและคำพูดของแม่สื่ออยู่ ไม่ต้องถึงมือป้าๆอย่างพวกนางที่แต่งงานออกไปแล้วมายุ่งหรอก”

        แม่นมเสิ่นฟังแล้วก็รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไร

        ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย“คุณหนูใหญ่ผู้นี้ของพวกเราหากพูดกันตามจริงแล้ว ก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเท่าไหร่ตอนนั้นนางอยากจะแต่งงานไปที่จวนหย่งผิงโหว ข้าก็บอกนางแล้วว่าจวนหย่งผิงโหวไม่ใช่ที่ที่ดี อย่าเห็นว่าจวนหย่งผิงโหวดูดีมีหน้ามีตาภายในอันตรายแค่ไหนนางมองไม่เห็นอีกอย่างฮูหยินที่ดูแลจวนหย่งผิงโหวก็ไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยง่าย แต่นางก็ไม่ฟังมารดาของนางในใจก็ไม่มีกฎเกณฑ์ห้ามปรามลูก ข้าเองก็ไม่อยากจะไปยุ่งแล้วยุ่งมากไปก็มีแต่ทำให้คนรังเกียจ”

        แม่นมเสินเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มโกรธแล้วจึงเอ่ย“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ พูดขึ้นมาแล้วท่านก็โกรธ เช่นนั้นก็ช่างมันเถิดเจ้าค่ะพวกเราไม่พูดถึงนางแล้ว”

        ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย“ข้าแก่แล้ว ชาตินี้อะไรก็ดี มีแต่เรื่องการแต่งงานของลูกหลานที่ใจแข็งไม่ได้เลยโหวเย่ก็เช่นนี้ คุณหนูใหญ่นางนี้นี่ก็เป็นเช่นนี้ ตอนแรกถ้าหากข้าใจแข็งห้ามปรามพวกเขาจะโกรธข้าก็โกรธไป ดีกว่าวันนี้ที่ทำเรื่องวุ่นวายพวกนี้ออกมา”

        แม่นมเสิ่นสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อยจึงรีบเทชาร้อนๆ ให้ ฮูหยินผู้เฒ่าหยิบขึ้นมาดื่มสองอึก “ช่างเถิด ช่างเถิดข้าเองก็ไม่พูดแล้ว พูดมากไปก็ไม่มีความหมาย พวกเราน่ะไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขาแล้วหากพวกเขาอยากจะเข้ามายุ่งกับเรื่องแต่งงานของเด็กในเรือน ข้าไม่เห็นด้วยเจ้าไปบอกจ้าวฉือนะ ให้พวกนางจับตาไว้ให้ดีฮูหยินซื่อจื่อของจวนหย่งผิงโหวผู้นี้เป็นคนที่ทำอะไรไม่สนวิธีการ”

        แม่นมเสิ่นพยักหน้าหลังจากเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่านอนหลับไปแล้ว ก็ส่งให้สาวใช้เฝ้าฮูหยินผู้เฒ่านอนก่อนจะออกจากห้องไป

        ฮูหยินผู้เฒ่าพักอยู่เรือนหลักที่เรือนหลังจางจ้าวฉือพาสวี่ไป่พักที่เรือนตะวันออก สวี่จือกับแม่นมลู่พักที่เรือนตะวันตกส่วนสวี่ตี้พักอยู่เรือนหน้า ที่นั่นยังมีห้องตำราเขาจำเป็นต้องอ่านหนังสือในห้องตำราเป็นประจำทุกวัน

        แม่นมเสิ่นเห็นแม่นมลู่กับจางจ้าวฉือยังไม่ได้พักผ่อนจึงเดินไปทางห้องของจางจ้าวฉือ

        สวี่ไป่พอเปลี่ยนสถานที่ก็ตื่นเต้นหลังจากทานข้าวก็ไม่ยอมนอนกลางวัน เอาแต่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนตั่งแม่นมลู่เห็นจางจ้าวฉือกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ก็หยิบเข็มปักผ้าออกมาทำไปก็อยู่เป็นเพื่อนจางจ้าวฉือไป

        เห็นแม่นมเสิ่นมาหาทั้งสองคนก็รีบลุกขึ้น แม่นมเสิ่นเห็นสวี่ไป่ที่ง่วงงุนอยากนอนก็ยิ้มแล้วพูดเสียงเบา “ข้าเห็นพวกเจ้าไม่ได้พักผ่อน ก็เลยมาพูดคุยด้วย”

        สวี่ไป่ฟังแล้วก็รู้ว่าจะเล่าเรื่องแล้วจึงรีบหลับตาแกล้งทำเป็นว่าหลับแล้ว แม่นมลู่กลับมองไปที่สวี่ไป่ ก่อนจะห่มผ้าให้เด็กน้อยเรียกแม่นมเสิ่นให้นั่งลงริมตั่ง ส่วนตัวเองไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่หน้าตั่งแทน

        แม่นมเสิ่นพูดเสียงเบา“เมื่อครู่ข้าคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าเรื่องของคุณหนูใหญ่พี่สาวของโหวเย่ของจวนพวกเราข้าได้ยินคนในจวนพูดว่านางอยากจะคุยเรื่องคู่แต่งงานของคุณชายใหญ่ข้าจำได้ว่าคุณชายใหญ่มีคู่หมั้นอยู่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        จางจ้าวฉือพยักหน้า“ข้าเองก็เคยพูดเอาไว้ ว่าครั้งนี้สวี่ตี้อยากจะหนีร้อนมาที่นี่แล้วก็เพราะว่าไม่อยากจะถูกคนรบกวนก่อนสอบ หากไม่ใช่เพราะจะสอบแล้วจะมีค่าพอให้เดินทางมาไกลหรือ?”

        แม่นมเสิ่นเอ่ย“ในเมื่อพวกเจ้ารู้แล้ว เช่นนั้นก็ดี เพื่อเรื่องแต่งงานของลูกคนโตของพวกเขาคุณหนูใหญ่นางร้อนใจมาก แล้วก็เป็นแม่สามีของนางใช้สิทธิ์ในการดูแลเรือนทำให้คุณหนูใหญ่ดำเนินการอะไรไม่ได้เปรียบมากเท่าไหร่นัก”

        แม่นมลู่ยิ้มแล้วเอ่ย“ฮูหยินของจวนหย่งผิงโหวข้ารู้จัก ฮูหยินนางนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เป็นคนชอบยึดอำนาจนิสัยเอาแต่ใจ อยากจะเอาอำนาจในการดูแลเรือนมาจากมือของนาง คาดว่าคงจะยากมาก”

        แม่นมเสิ่นเห็นแม่นมลู่กับจางจ้าวฉือต่างรู้เรื่องพวกนี้ดีจึงไม่ได้ปกปิดอีก“คุณหนูใหญ่อยากจะหาสตรีที่มาจากครอบครัวชนชั้นสูงให้กับลูกคนโตของพวกเขานางอยากจะบีบแม่สามีของนางที่เอาอำนาจเรื่องดูแลจวนของนางไปข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่คิดนั้นดีมาก แต่ทำยาก หลายปีมานี้จวนหย่งผิงโหวไม่ค่อยจะมั่นคงเสียเท่าไหร่ข้าได้ยินจากคนที่ติดตามคุณหนูใหญ่แต่งงานไปพูดว่าคุณหนูใหญ่ใช้สินเดิมหนึ่งแสนตำลึงไปเยอะมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่แน่ว่าจะต้องเริ่มขายร้านค้าแล้ว”

        สวี่สาวคือลูกสาวคนโตของหย่งหนิงโหวเย่เติบโตมาอย่างสูงส่งงดงาม ตอนที่แต่งงานไม่เพียงจะเงินในจวนไปจำนวนมากยังได้ยินมาว่าอู่ซื่อแบ่งเงินสินเดิมสี่ส่วนให้นางเอาไปด้วยซึ่งอู่ซื่อเป็นลูกสาวคนเล็กที่ทางครอบครัวรักมากที่สุดสินเดิมในตอนนั้นจึงทำให้คนถึงกับอิจฉาตาร้อน

        จางจ้าวฉือมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีกับพี่สาวที่เกิดมาก่อนสามีของตนเองสักเท่าไหร่สวี่สาวหน้าตาไม่เหมือนอู่ซื่อ เพราะอู่ซื่อหน้าตาอ่อนโยนนุ่มนวลแล้วก็ไม่เหมือนกับโหวเย่ นางหน้าตางดงาม นิสัยเอาแต่ใจตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานออกไปก็เป็นสตรีงามมีชื่อเสียงในเมืองหลวงต่อมาแต่งงานไปที่จวนหย่งผิงโหว สินเดิมก็พร้อมสรรพเต็มที่จนทำให้คนต่างพากันอิจฉามากมายหลังจากที่สวี่สาวแต่งงานไปแล้ว ก็ยังคงอยู่ในแวดวงสังคมเมืองหลวงเพียงแต่น่าเสียดายที่ช่วงหลายปีมานี้จวนหย่งผิงโหวไม่ได้รับความชอบจากเหลียงเฉิงตี้เพราะว่าทำงานที่ได้รับมอบหมายได้ไม่ดี ทำเอาอำนาจในมือของหย่งผิงโหวเย่ถูกริบไว้พอสมควรคนภายนอกแค่มองก็รู้แล้วว่าเรื่องราวมันเป็นอย่างไรซึ่งสวี่สาวไม่ได้รับจดหมายเทียบเชิญมานานมากแล้ว

        จางจ้าวฉือไม่ชอบสวี่สาวเพราะว่าตั้งแต่เล็กสวี่สาวชอบรังแกสวี่เหราตอนที่จางจ้าวฉือแต่งงานกับสวี่เหราตอนนั้น สวี่สาวก็อาศัยช่วงว่างๆกลับมาที่ครอบครัวมารดามาตำหนิทั้งสองคน ซึ่งสวี่เหราก็ไม่ได้พูดอันใดแต่จางจ้าวฉือไม่ใช่คนที่จะสามารถทนได้จึงเอ่ยสวนกลับไปทำเอาสวี่สาวโกรธแล้วเดินตึงตังจากไปบวกกับจางจ้าวฉือไม่ค่อยจะปฏิสัมพันธ์กับคนในจวนสวี่สาวจึงไม่กล้ามาอยู่ต่อหน้าของสวี่เหรา

        จางจ้าวฉือเอ่ย“คุณหนูใหญ่ของพวกเรานางนี้ สนใจหน้าตาเป็นที่สุดคาดว่าก็คงจะมาหาฮูหยินใหญ่เพื่อสอบถามบ่อยๆ สินะ?”

        แม่นมเสิ่นยิ้มแล้วเอ่ย“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัดจริงๆ เจ้าค่ะ”

        จางจ้าวฉือเอ่ย“ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ใช่มารดาของคุณชายสาม ของของนางพวกเราเองก็ไม่ได้อยากได้อยากจะให้ใครก็ให้ไป หากพวกเขาอยากจะมายุ่งกับเรื่องแต่งงานของตี้เกอข้าไม่ยอมหรอก แม่นมเสิ่น ท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าวางใจได้ตี้เกอของพวกเราทำอะไรย่อมรู้ตัวเองดีส่วนข้าน่ะชอบลูกสะใภ้ที่ยังไม่ได้แต่งเข้ามาของตี้เกอมากพวกเขาจะต้องรู้ว่าเรื่องนี้พวกเขายุ่งไม่ได้แล้วต้องถอยกลับไปนี่คือสิ่งที่ดีที่สุด อยากจะใช้วิธีการอะไรพวกเราก็ไม่กลัวที่จะฉีกหน้าหรอกนะ”

        แม่นมเสิ่นยิ้มแล้วเอ่ย“เช่นนั้นก็ได้ ข้ารับทราบแล้วเจ้าค่ะ นี่ก็เย็นแล้วพวกเจ้ารีบพักผ่อนเถิดข้าจะไปดูทางด้านฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว”

        หลังจากแม่นมเสิ่นจากไปจางจ้าวฉือก็หัวเราะเสียงเย็น “พวกเราถอยออกมาแล้ว ข้าอยากจะดูว่าพวกนางทำอย่างไร”

        สวี่ตี้พักอยู่เรือนหน้าจึงรู้เรื่องราวภายในเรือนมากมาย จางจ้าวฉือเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่เข้าใจอะไรมีคนมาที่เรือนอย่างน้อยที่สุดจะมาสอบถามเรื่องอะไรนางให้ความสนใจที่สุดก็คือสวี่สาวที่กลับมาครอบครัวมารดาแล้วปรึกษาเรื่องอะไรสักอย่างกับโหวฮูหยินซึ่งนางเองก็ไม่ใช่คนใส่ซื่อจนไม่รู้อะไรแม้จะไม่เห็นหมูวิ่งแต่เป็นคนที่เคยกินหมู แล้วก็รู้ดีว่าอายุของสวี่ตี้นั้นเรื่องที่ทำให้คนมายุ่งมากที่สุดนอกจากเรื่องการเรียนก็คือเรื่องแต่งงาน

        สวี่ตี้ไม่ใช่คนที่มีความคิดแบบเด็กวัยรุ่นจริงๆวิญญาณของเขาอายุสามสิบกว่าแล้วจะยังมองไม่ออกอีกหรือว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องอะไร ปกติเวลาออกไปเดินด้านนอกก็ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้มากบางคนก็อยากจะลากเขาไปเปิดหูเปิดตาในสถานที่พิเศษ ซึ่งสวี่ตี้ได้กล่าวพูดอ้อมๆแล้วขอบคุณปฏิเสธไป โดยทั้งหมดล้วนเอาอายุที่ยังน้อยของตัวเองมาเป็นข้ออ้างส่วนเรื่องแต่งงานก็เน้นย้ำว่าจะฟังคำบิดามารดาคนที่สกุลจางส่งมาก็ไม่ได้มากินข้าวให้เสียเปล่า สกุลชนชั้นสูงใหญ่ๆพวกนั้นภายในเมืองหลวงขนาดใหญ่นี้ย่อมรู้จักทั้งหมด

        สวี่ตี้วางแผนเอาไว้ดีแล้วหลังจากการสอบถงเซิงเสร็จ ก็จะมาเตรียมตัวสอบระดับเซียงซื่อที่บ้านสวนการสอบระดับเซียงซื่อเดือนแปดจบลงแล้ว คะแนนจะออกหรือไม่ออกก็จะพาแม่น้องชายและน้องสาวกลับไปยังเหอซีในตอนที่อากาศยังไม่เย็นมาก ขอแค่ตนเองไม่อยู่อีกทั้งตนเองมีคนที่จะแต่งงานด้วยอยู่แล้ว คนอื่นอยากจะมายุ่งก็ยุ่งไม่ได้

        สวี่ตี้พิจารณาอย่างไรนั้นจางจ้าวฉือรู้ดีนางเองก็อยู่ที่เมืองหลวงพอสมควรแล้วเหมือนกัน รู้สึกว่าที่ไหนก็ไม่สบายใจแล้วก็ไม่วางใจที่จะปล่อยให้สวี่เหราอยู่ที่เหอซีเพียงคนเดียวถึงแม้หนึ่งวันอาหารสามมื้อจะมีคนคอยดูแล แยกกันมาหนึ่งปีกว่าแล้ว จะอย่างไรก็ทำให้รู้สึกไม่วางใจอยู่ดี

        ทั้งครอบครัวจึงมาอาศัยอยู่ที่บ้านสวนเช่นนี้ทุกวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่านอกจากเดินไปทั่วแล้วก็ยังไปเดินที่แปลงผักกับสวี่จือและสวี่ไป่มองว่าผักอันไหนที่ตนเองอยากกินก็เด็ดออกมาด้วยตนเองก่อนจะให้คนเอาไปส่งให้โรงครัวทำอาหารออกมา

        ข้าวกล้องที่ฮูหยินผู้เฒ่าปลูกเอาไว้พวกนั้นได้เก็บเกี่ยวแล้วผลผลิตที่ได้ล้นหลาม เก็บเอาไว้ให้ตนเองกินพอแล้ว ที่เหลือก็เอาไปขายให้กับร้านขายข้าวร้านใหญ่ในเมืองหลวงที่ดินไม่กี่สิบไร่กลับขายได้เงินหนึ่งหมื่นกว่าตำลึงฮูหยินผู้เฒ่ามองตั๋วเงินที่สวี่ตี้ส่งให้กับตนเองแล้วรู้สึกตะลึงมากไร่นานั้นไม่เคยหาเงินให้กับตนเองมาก่อน มีแต่นางที่เอาเงินเข้าไปให้กับคนที่ไร่

        ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย“ตี้เกอ เจ้าคงไม่ได้เอาเงินของตนเองมาปลอบให้ข้าดีใจใช่หรือไม่?”

        สวี่ตี้หัวเราะแล้วเอ่ย“ท่านทวดขอรับ ดูท่านพูดสิท่านไม่เชื่อใจตัวเองหรือว่าไม่เชื่อใจพวกท่านลุงท่านน้าที่ไร่ขอรับ? เงินพวกนี้เหลือจากที่ข้าแบ่งให้กับพวกลุงๆ ที่ไร่แล้วหากจะให้พูดกันจริงๆ จะต้องได้เงินหนึ่งหมื่นห้าพันกว่าตำลึงข้ารู้ว่าท่านเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นั้นก็เลยเอาเงินห้าพันตำลึงไปซ่อมแซมบ้านในไร่ แล้วก็แบ่งให้กับคนในไร่ไปด้วยขอรับท่านทวด ไร่ของท่านเป็นที่ที่เหมาะกับการปลูกข้าวกล้องที่สุดของทางภาคเหนือของเราเลยนะขอรับไร่อื่นๆ คิดจะหาเงินมาได้เท่านี้ไม่มีทางหรอกขอรับ”

        ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินสวี่ตี้พูดเช่นนี้ก็พูดออกมาด้วยความดีใจ“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เงินพวกนี้ข้าก็จะเก็บเอาไว้แล้วกัน”

        สวี่ตี้หัวเราะแล้วเอ่ย“ท่านทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วขอรับ นี่คือเงินที่ได้จากการขายข้าวของท่านท่านก็ควรจะรับมันไว้อย่างดีใจ ปีนี้น่ะ ข้าใช้เมล็ดข้าวแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นผ่านไปอีกสักหน่อยข้าจะปลูกข้าวสาลี เก็บข้าวสาลีเสร็จก็ค่อยปลูกข้าวขาวต่อรับรองต่อไปจะให้ท่านกลายเป็นคุณนายที่หาเงินได้เยอะที่สุดในต้าเหลียงเลยขอรับ”

        ฮูหยินผู้เฒ่าฟังแล้วก็ยิ้มแล้วเอ่ย“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ายังมีไร่อีกสองแห่ง มอบให้เจ้าทั้งหมดดีหรือไม่?”

        สวี่ตี้ยิ้มแล้วเอ่ย“ได้สิขอรับ เหตุใดจะไม่ได้ มอบให้ข้าท่านวางใจได้เลยข้ารับรองว่าจะขุดทองจากพื้นดินมาให้ท่าน”

        ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มแล้วเอ่ย“เช่นนั้นก็ต้องรอให้เจ้าสอบผ่านระดับถงเซิงและระดับเซียงซื่อก่อนค่อยมาคิดเรื่องพวกนี้ข้ารู้ว่ารอจนเจ้าสอบเซียงซื่อเสร็จแล้วพวกเจ้าก็จะกลับเหอซีเลยคนที่ไร่ของข้าเชื่อฟังมาก ข้าจะให้พวกเขาฟังคำสั่งของเจ้า ดีหรือไม่?”

        สวี่ตี้ยิ้มพลางเอ่ย“ขอรับ เหตุใดจะไม่ดี ท่านทวด ถึงตอนนั้นท่านไม่ต้องกังวลอะไรแล้วรอรับเงินอย่างเดียวก็พอขอรับ”