งานเลี้ยงม้าของเจียวจิงและจินจูเหมือนจะหนักขึ้นเป็สองเท่า หลังจากที่คุณชายเหวินจงกลับมายังจวนสกุลเหวิน งานดูแลคอกม้าทั้งหมดก็ตกเป็ของพวกเขาโดยปริยาย
บ่าวเลี้ยงม้าทั้งสองต่างตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองกันไม่หยุดพัก เมื่อให้หญ้าม้าที่จวนใหญ่เสร็จสิ้นแล้ว เขาทั้งสองก็รีบมายังคอกม้าทางทิศตะวันตกทันที
เพราะนี่จะเป็งานสุดท้ายของวันแล้ว พวกเขาทั้งสองจะได้หยุดพักร่างกายหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน
"จินจู เ้าเข้าไปทำความสะอาดคอกม้า ส่วนข้าจะไปตัดหญ้ามาให้ม้าเอง" เจียวจิงบอกให้จินจูได้รับรู้
"ได้สิเจียวจิง" เขาตอบรับออกไป
เมื่อแบ่งหน้าที่งานของตัวเองกันได้แล้ว เขาทั้งสองก็รีบทำงานของตัวเองกันอย่างไม่รอช้า
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียเอ่ยเรียกเจียวจิงเอาไว้เสียก่อน
"เจียวจิง"
"?" เจียวจิงหันไปมองยังเสียงเรียก ก่อนจะเห็นว่าเป็ฉินจงที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยอาการเหนื่อยหอบ "ขอรับท่านพี่ฉินจง"
ฉินจงก็ไม่รอช้า เขารีบเอ่ยพูดสิ่งที่พ่อบ้านฉวนสั่งมาทันที "เจียวจิง ถ้าเ้าให้หญ้าม้าเสร็จแล้ว ก็ไปพบฮูหยินใหญ่ที่จวนด้วยนะ"
เจียวจิงไม่รู้ว่าฮูหยินใหญ่เรียกตนเองไปพบด้วยเื่อะไร หรือว่าตนทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ เจียวจิงได้แต่เก็บคำถามและความสงสัยเอาไว้ในใจตัวเองเท่านั้น ก่อนจะตอบรับฉินจงออกไป
"ขอรับท่านพี่ฉินจง"
"ถ้าเช่นนั้นเ้าก็รีบไปทำงานของเ้าให้เสร็จเสียเถอะเจียวจิง นี่ก็เย็นมากแล้ว"
"ขอรับท่านพี่ฉินจง"
กว่าเจียวจิงจะทำงานเสร็จจนครบหมดทุกอย่าง แสงของพระอาทิตย์ก็ได้ลาลับขอบฟ้าไปเสียนานแล้ว เ้าตัวรีบกลับไปยังเรือนพักของตัวเองที่อยู่ท้ายจวน แล้วเร่งทำความสะอาดร่างกายด้วยความรีบร้อน เพราะไม่อยากให้ผู้เป็นายของจวนต้องคอยนาน
เมื่อร่างกายที่เคยสกปรกจากการทำงานหนักมาทั้งวันเอี่ยมสะอาดดีแล้ว เจียวจิงจึงยืนมองสำรวจร่างกายตัวเองอีกเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินไปยังเรือนใหญ่ของจวน
เจียวจิงเดินไปตามเส้นทางของจวนด้วยความคุ้นชิน ยังดีหน่อยในวันนี้มีแสงของพระจันทร์ส่องสว่างลงมาให้พอมองเห็นเส้นทางอยู่บ้าง เขาจึงไม่นึกกลัวสิ่งใดเพราะพักอาศัยที่จวนแห่งนี้มากกว่าสองปี จึงทำให้เขาคุ้นชินและคุ้นเคยกับจวนสกุลเหวินเป็อย่างดี
เจียวจิงยังคงคิดหาคำตอบให้กับตัวเอง ว่าเหตุใดฮูหยินใหญ่ถึงเรียกตนไปพบ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก รู้ตัวอีกทีเจียวจิงก็เดินมาถึงเรือนใหญ่เสียแล้ว เขาจึงเดินไปยังเรือนหลังใหญ่ตรงหน้าทันที
ทว่าเจียวจิงเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว เขากับถูกบุรุษปริศนาโอบกอดร่างกายเข้าเสียก่อน คนผู้นั้นยังใช้มือปิดปากของเจียวจิงไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาอีก
"เก็บเสียงของเ้าเอาไว้ แล้วเดินไปกับข้า" เขาเอ่ยพูดออกมาด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ พร้อมกับบังคับร่างบางในอ้อมกอดของตนให้เดินไปกับเขา
"!" เจียวจิงมีสีหน้าตื่นใอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้เป็ใครและ้าอะไรจากเขากันแน่ ถึงได้บังคับตนเองเช่นนี้ได้
เจียวจิงพยายามจะขัดขืนจนสุดกำลัง แต่ดูเหมือนว่าบุรุษปริศนากับเพิ่มแรงกอดมากกว่าเก่า ภายในใจของคนร่างบางเกิดความกลัวขึ้นมาทันที
"ข้าบอกให้เ้าอยู่เฉยๆ และเดินไปกับข้า" น้ำเสียงของเหวินจงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดไม่อยู่นิ่งเฉย และยังพยายามจะแกะมือของเขาออก
ยิ่งคนร่างบางในอ้อมกอดของเขาออกแรงดิ้นมากเท่าไหร่ มันกับทำให้แก่นกายของเขาเสียดสีเข้ากับก้นงอนๆ ของคนร่างบางมากขึ้น เหวินจงแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว
"..." เจียวจิงได้ยินน้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นเอ่ยพูดออกมาอย่างหงุดหงิด เ้าตัวก็ออกแรงดิ้นขัดขืนมากกว่าเก่า อีกทั้งน้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นยังดูน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว
....เหตุใด์ถึงได้โหดร้ายกับข้าเช่นนี้ เสียมารดาได้เพียงไม่นาน จะให้ตนตายแล้วอย่างนั้นหรือ เจียวจิงได้แต่ร่ำร้องอยู่ภายในใจ
เมื่อเหวินจงเห็นว่าร่างบางในอ้อมกอดไม่ยอมหยุดขัดขืน เขาจึงพูดออกด้วยเสียงที่น่ากลัว "ถ้าเ้ายังไม่ยอมหยุดขัดขืน ข้าจะฆ่าเ้าทิ้งเสีย"
"!" ได้ยินเช่นนี้ เจียวจิงก็ไม่กล้าขัดขืนแล้วยืนอยู่นิ่งๆ
เมื่อเหวินจงเห็นว่าคนในอ้อมกอดเลิกขัดขืนแล้ว เขาเองก็ไม่รอช้า รีบพาร่างบางไปยังเรือนนอนของเขาทันที
ถึงภายในใจของเจียวจิงจะมีความกลัวอยู่มาก แต่เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้คนผู้นั้นพาเดินไปเท่านั้น
โดยที่ทั้งสองไม่ได้รับรู้เลยว่า มีสายตาจับจ้องมองดูการกระทำของทั้งสองอยู่ในตอนนี้
...
เจียวจิงเดินตามคนผู้นั้นมาด้วยใจที่หวาดกลัว เขาภาวนาให้บ่าวในจวนเดินผ่านมาเส้นทางนี้บ้าง แต่กับไม่มีบ่าวคนไหนจะเดินมาให้เขาได้พบเห็นเลยแม้แต่คนเดียว
เจียวจิงในเวลานี้เขาเหมือนกับคนหมดสิ้นความหวังเสียแล้ว น้ำตาของเขาคอยๆ ไหลออกมาจากดวงตาอย่างน่าสงสาร
ทว่าในตอนนั้นเองที่สายตาของเจียวจิงได้เห็นเข้ากับเรือนหลังใหญ่เข้าเสียก่อน ถ้าเขาจำไม่ผิดเรือนหลังนี้เป็ของคุณชายเหวินจงไม่ใช่หรือ แล้วบุรุษผู้นี้พาตนมาที่เรือนคุณชายเหวินจงทำไมกัน
"?" เจียวจิงอยู่ในความคิดของตัวเอง แต่ทว่าไม่นานเท่าไหร่ เขากับมีสีหน้าที่ตื่นใขึ้นมาอีกครั้ง "!"
เมื่อเหวินจงเดินมาถึงยังเรือนหลังใหญ่ของเขา เขาก็ไม่รอช้าอีกต่อไปรีบอุ้มคนร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า เดินเข้าเรือนไปด้วยท่าทางรีบร้อน
เวลานี้เขา้าปลดปล่อยความทรมานออกจากร่างกายโดยเร็วที่สุด ส่วนบ่าวสาวที่เขาอุ้มเข้าเรือนมา เอาไว้เขาจะรับผิดชอบให้ในภายหลังก็แล้วกัน ส่วนจะรับผิดชอบอย่างไรนั้น เขาคงต้องรอให้ผ่านค่ำคืนนี้ไปเสียก่อน
ห้องนอนที่ดูใหญ่โตโอ่อ่าสมกับฐานะของผู้เป็นาย ต่างจากห้องนอนของบ่าวในจวนอย่างลิบลับ ภายในห้องนอนไม่ถึงกับสว่างมากนัก ยังพอมีแสงของพระจันทร์ส่องผ่านเข้ามาให้พอมองเห็น
นี่คือครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เจียวจิงมายังเรือนหลังใหญ่ของคุณชายเหวินจง ั้แ่มาเป็บ่าวเลี้ยงม้าของจวนสกุลเหวิน เขาก็ไม่เคยย่างกรายเดินเข้ามาใกล้เรือนนี้สักครั้ง เพราะมันคือข้อห้ามของจวน
เจียวจิงยังคงมีอาการตื่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของเขาสั่นเท่าเหมือนกับลูกแมวตกน้ำไม่มีผิด เขาพยายามจ้องมองใบหน้าของบุรุษผู้นั้นผ่านความมืดสลัวอยู่ตลอดเวลา แต่มันกับมองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นได้แค่เพียงเลือนราง
เหวินจงรับรู้ได้ว่าร่างบางในอ้อมอกของเขามีอาการสั่นกลัวมากแค่ไหน เขานึกหงุดหงิดภายในใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของบ่าวสาวมีให้กับตนเอง แทนที่บ่าวสาวคนนี้จะดีใจไม่ใช่หรืออย่างไร ที่เขาพาเข้ามาเรือนนอนด้วยเช่นนี้
มีใครบ้างที่ไม่อยากให้เขามีความสัมพันธ์ด้วยเหมือนบ่าวคนนี้ ยิ่งคิด...เหวินจงกับมีความหงุดหงิดมากขึ้นเป็เท่าตัว
เมื่อเดินมาถึงเตียงนอนตรงมุมห้อง เหวินจงก็วางร่างบ่าวคนนั้นอย่างไม่คิดจะใส่ใจ แล้วขึ้นไปคร่อมทับร่างบางบนเตียงนอนเอาไว้ทันที
"โอ๊ย...! " เจียวจิงร้องออกมาจนสุดเสียงด้วยความใ เมื่อร่างกายถูกโยนลงบนเตียงนอนจนเขารับรู้ถึงความเจ็บ
"?" เหวินจงขมวดคิ้วเข้าหากันเป็ปมอย่างคนสงสัย เพราะเสียงร้องที่เขาได้ยินเป็เสียงของบุรุษไม่ใช่หรืออย่างไร
เขาใช้สายตาเพ่งมองผ่านความมืดสลัวเพื่อดูใบหน้าคนด้านล่าง แล้วเอ่ยถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "นี่เ้าเป็ชายอย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบเฉย
"ขอรับข้าเป็ชาย ท่านอย่าได้ทำอะไรข้าเลยนะขอรับ" เจียวจิงเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเท่า เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ภายในห้องมีความเงียบเข้ามาแทนที่ เหวินจงมองร่างบางตรงหน้าไม่วางตา เขาคิดว่าบ่าวที่พามาด้วยเป็หญิงเสียอีก แต่ที่ไหนได้กับเป็ชายเสียอย่างนั้น
น่าเจ็บใจยิ่งนัก
https://www.readawrite.com/a/b41944f6bfbbdc3077dd60099d100ed9
เนื้อหาของนิยายทั้งหมดในบทที่ 6 ไม่สามารถลงได้ครบตอน ต้องขออภัยคุณนักอ่านที่น่ารักด้วย
แต่สามารถอ่านต่อได้ที่ เว็บ ReadAWite และธัญวลัย
727
