Oh baby! แม่จ๋าหนูอยากเกิดแล้ว

    Chapter 3 : Begin

    Begin 17 กรกฎาคม 2017 เวลา 08.40 “แม่จ๋า หนูดีใจจังพ่อกับแม่นอนกอดกันกลมเชียว น่ารักจังนะจ๊ะ หนูจะได้ไปเกิดแล้วใช่มั้ยจ๊ะ แม่จ๋า แม่...” ร่างบางงัวเงียตื่นขึ้น“ฝันถึงนิต้าอีกแล้วเหรอเรา ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ฝัน นี่กลับมาฝันถึงอีกแล้ว อะไรวะเนี่ย..แล้ว...พ่อกับแม่...พ่อกับแม่นอนกอดกันเหรอ...” ร่างบางพึมพำก่อนจะหันหน้าปะทะกับหน้าอกใครบางคน“ใครอะ ผู้ชาย... ใครวะไอ้เจส” เจสสิก้ารู้สึกปวดหัวขึ้นมาคงเป็นเพราะแอลกอฮอล์เมื่อคืน เธอพยายามนึกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอจำได้เพียงว่าเธอนั่งดื่มอยู่คนเดียว แล้วได้ยินเสียงเด็กก่อนภาพก็ตัดไป หรือว่าเธอจะโดนข่มขืน บ้าจริงเธอเงยหน้าขึ้นอยากจะรู้ว่าไอ้ผู้ชายหน้าไหนมากล้าทำอย่างนี้กับเธอ ไค... เธอเห็นแล้ว ผู้ชายที่เธอนอนด้วย เธอรีบดูตัวเธอเอง“ทำไม ทำไมฉันไม่มีเสื้อผ้าเลยอะ เฮ้ยไคก็ไม่มี อย่าบอกนะว่า... ไอ้ไค ตื่นดิ ตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่อง” “หืมมีอะไร” “มีอะไรบ้านพ่อง แกทำอะไรฉันฮะ” เจสสิก้าเดือดจัด เธอจะมาเสียตัวให้คนแบบนี้น่ะเหรอ เธออุตส่าห์เก็บความสาวมาตั้ง 26 ปีเอาไว้ให้ผู้ชายที่เธอรักและพร้อมที่จะแต่งงานด้วย ไม่จริง “อ่อ จะให้ฉันเล่าจริงๆ เหรอ ว่าเธอกับฉันทำอะไรกัน ท่าไหน ตรงไหน เอาแบบละเอียดเลยป่ะ” ไคยั่วโมโห“ไอ้ไค แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง ฉันไม่ชอบแก แกก็ไม่ชอบฉัน คอยแกล้งฉันสารพัด แล้วแกมาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง พาฉันกลับคอนโดเดี๋ยวนี้ แล้วต่อจากนี้อย่าให้ฉันเจอหน้าแกอีก” ร่างบางพูดไปร้องไห้ไป เธอไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้ ไม่เคยคิดเลย“ได้ไงล่ะจ๊ะที่รัก เรามีอะไรกันแล้วนะ เมื่อคืนที่รักยังบอกว่าเค้าเก่งอยู่เลย ร้องซะลั่นห้อง เค้านะกลัวห้องบ้านข้างๆ จะได้ยิ่งจะแย่” “นี่ หยุด ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันขยะแขยง” เธอรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ เธอร้องไห้ไม่หยุด ฟุบหน้าลงกับเข่าตัวเอง “หยุดร้องได้แล้วเจสฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ไม่ชอบแกนะ ฉันชอบแก ชอบมากนานแล้ว จะเรียกว่ารักก็ได้ หลายปีแล้วที่ฉันเฝ้ามองแกอยู่ห่างๆ ที่ฉันชอบแกล้งแกเพราะฉันอยากใกล้ชิดกับแก แต่เหมือนชั้นยิ่งเข้าใกล้ แกก็ยิ่งออกห่าง” “แกจะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะว่าแกรักฉันน่ะเหรอ มันง่ายไปหรือเปล่าไค แกรักฉัน แต่แกมาทำกับฉันแบบนี้อะนะ” “ฉันขอโทษ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะเจส ต่อไปชั้นจะดูแลแกเอง จะไม่ทำให้แกเสียใจอีก นะเจสนะ” “แต่ฉันไม่ได้รักแกนะ” “ฉันจะทำให้แกรักฉันให้ได้” ไคพูดอย่างจริงจัง “มันยากนะ” “ยากแค่ไหนฉันก็จะลองดู” “ได้ งั้นฉันจะคอยดู” “ยอมง่ายจังวะ และทำเป็นเล่นตัว” “ก็มาเสียไปแล้ว ละตอนนี้ฉันก็ยังไม่มีใคร แต่ถ้าเราเข้ากันไม่ได้จริงๆ แกก็ต้องยอมรับมันนะ” “ได้ครับ ที่รัก...” “แหวะ” “เฮ้ย คืนเดียวท้องเลยอ่อ แรงดีจริงๆ ลูกพ่อ” “ท้องบ้าบออะไรแหละ ชั้นจะอ้วกเพราะคำพูดของแกเนี่ย ที่รงที่รัก ขนลุกว่ะ” “แหมก็ผัวเมียกัน เรียกที่รัก จะเป็นไรไป” “ยังๆ นี่แค่เริ่ม” “เริ่มพ่อง เสร็จไปเท่าไหร่แหละ หรือจะเริ่มใหม่เค้าก็ยังไหวนะตัวเอง มามะ” “ไอบ้า” ร่างบางหัวเราะ เหมือนจะขัดขืนแต่ก็ยอมแต่โดยดี เธอกะลองดูสักตั้ง ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ เอาวะ 15.20 น. ณ บ้านไค“ไอ้หมูน้อย ตื่นยังลูก บ่ายแล้วนะไค หมูน้อยเอ้ย” เสียงดังขึ้นหน้าห้องของไค จนทั้งสองตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลเพราะเหน็ดเหนื่อยจากศึกที่พึ่งพาไป“ใครอะแก” “แม่เก๊าเอง” “ฮะ แล้ว แล้วฉันต้องทำไงอะ” เจสสิก้าลุกขึ้นทำตัวไปถูก ไม่รู้ว่าจะแต่งตัวก่อนหรือวิ่งไปหลบก่อน “เจส ใจเย็นแม่ฉันไม่ว่าอะไรหรอก..มั้ง” “แหนะ พาสาวมาบ่อยอะดิ” “ไม่ได้หมายความอย่างนั้นซะหน่อย” “ก็...” เจสสิก้าจะพูดต่อ “ไค เปิดประตูให้แม่หน่อยลูก” “ครับแม่ ” “เอ่องั้นฉันไปหลบในห้องน้ำนะ” “โอเคๆ มาแล้วครับแม่” ไคพูดพร้อมกับเปิดประตูให้คริสติน่า แม่ของตนที่นานๆ จะมาเยี่ยมสักที แต่ไหงมาวันนี้ล่ะเนี่ย เลือกวันดีจริงๆ เลยนะแม่“เป็นไงบ้างลูก แม่คิดถึงลูกจังเลย นี่แม่ทำอาหารที่ลูกชอบมาให้ทาน เยอะแยะเลยนะ แม่แยกใส่กล่องไว้ให้ด้วยจะได้เก็บไว้กินได้อีกหลายๆ วัน” “ขอบคุณมากครับแม่ ไคสบายดี แม่ล่ะครับเป็นยังไงบ้าง” ไคถามคริสติน่าด้วยความเป็นห่วง แม่ของเขาอยู่ตัวคนเดียวเพราะพ่อของเขาเสียไปตั้งแต่เขายังเด็กๆ แถมแม่ยังดื้อไม่ยอมมาอยู่กับเค้าที่บ้านหลังนี้ แต่จะอยู่ที่บ้านหลังเก่าที่ต่างจังหวัด เวลาจะมาเยี่ยมเขาก็ต้องเดินทางนาน ไคเองก็ไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมแม่เท่าไหร่นักเพราะต้องทำงาน “สบายดีลูก ละนี่อยู่คนเดียวเหรอ” “เอ่อ..ครับ พอดีเมื่อคืนที่บริษัทมีงานเลี้ยงน่ะแม่ เลยอยู่ดื่มดึก ตื่นสายเลย ไปกินข้าวกันดีกว่าเนอะแม่เนอะ ไคหิวแล้ว” พูดจบไคก็หัวเราะกลบเกลื่อน จากนั้นก็เข้าไปกอดแม่ให้หายคิดถึง ก่อนพากันออกไปที่ห้องอาหาร และยังไม่ลืมที่จะเคาะเรียกเจสสิก้าให้ออกมาจากห้องน้ำ