ภายในบ้านหลังนั้นมีผู้หญิงจำนวนมากประมาณสามสิบคนเห็นจะได้นั่งอยู่ในห้องประชุม บรรยากาศยิ่งกว่าโรงละครเสียอีก ต่างคนต่างพากันตื่นเต้นที่ตนจะได้สวยและมีใบหน้าอันงดงามยิ่งกว่านางฟ้านาง์ เสี่ยวหงนั่งสังเกตก็เห็นหญิงสาวเข้าไปทีละคน ผู้หญิงคนนั้นไม่ถึงกับอัปลักษณ์แต่ก็ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรมากนัก แต่เวลาผ่านไปเพียง 15 นาทีเท่านั้น ผู้หญิงที่เดินออกมากลับมีใบหน้าสวยหมดจดยิ่งกว่านางงามเสียอีก
เสี่ยวหง@ได้แต่รำพึงว่า “เป็ไปได้อย่างไรกัน” ด้วยความสงสัยจึงแกล้งบอกคนคุมว่าจะขอเข้าห้องน้ำ ระหว่างนั้นเองเสี่ยวหง@จึงแว๊บตัวเข้าไปหลังฉากเพื่อสังเกตการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เสี่ยวหง@กระซิบเรียกเ้าหนูน้อยทันที
“ข้าอยู่นี่เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยขานรับ
“เ้าช่วยทำยังไงก็ได้ เพื่อทำให้พวกมันมองไม่เห็นข้าที ข้ามีพลังไม่พอ” เสี่ยวหง@กล่าว
“รับทราบเ้านาย” เ้าหนูน้อยร่ายเวทมนตร์
ท่านจอมมารเลยใช้เวทมนตร์อำพรางไม่ให้พวกมันมองเห็นเสี่ยวหง@ ดังนั้นเสี่ยวหง@จึงเข้าไปดูได้สะดวก ก็พบว่า ผู้หญิงที่เข้าไปต่างต้องเผชิญหน้ากับสาวสวยคนหนึ่ง เสี่ยวหง@จ้องอยู่นานว่าสาวสวยคนนั้นจะทำยังไงที่ทำให้ผู้หญิงตรงหน้าสวยขึ้นได้ แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เสี่ยวหง@ใสุดขีดก็คือ สาวสวยคนนั้นสูบิญญาผู้หญิงตรงหน้าจนหมด ทำให้ไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพ จากนั้นก็ส่งลูกน้องให้แปลงกายเป็สาวสวยไปหลอกลวงชาวบ้านตาดำๆ
“ไม่ได้การแล้ว พวกเราต้องรีบไปเตือนชาวบ้านเดี๋ยวนี้” เสี่ยวหง@ห่วงชาวบ้านอย่างมาก
“เดี๋ยวก่อนเสี่ยวหง อย่าวู่วาม” เ้าหนูน้อยรีบเตือน
เ้าหนูน้อยห้ามไม่ทัน เพราะเสี่ยวหง@วิ่งออกไปจากฉาก ทำให้เวทมนตร์อำพรางตนหายไปอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวหง@รีบะโบอกชาวบ้านทันที “รีบหนีเร็วเข้า พวกมันเป็ปิศาจที่สูบดวงิญญา พวกมันหลอกลวงพวกเรา โดยให้ลูกน้องแปลงเป็ผู้หญิงสวยตบตาพวกเราเท่านั้น เร็ว รีบหนีเร็ว”
ชาวบ้านพากันตกอกใ พอเห็นคนคุมพากันวิ่งเข้ามาจับกุมก็พากันวิ่งหนีอลหม่านไปหมด
“บังอาจมาก เ้ากล้าทำลายแผนการของข้า นางมารน้อย” ปิศาจสาวสวยกล่าว
ปิศาจซัดเวทมนตร์หวังจะทำร้ายเสี่ยวหง@ แต่เ้าหนูน้อยรีบป้องกันทันท่วงที พร้อมกับซัดพลังกลับ จนปิศาจถึงกลับกระอักเื
“เ้าคือ ท่านจอม…” ปิศาจรู้ตัวจริงของเ้าหนูน้อย
ปิศาจสาวสวยสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเพราะเ้าหนูน้อยซัดพลังซ้ำอีกครั้งเพื่อปิดปากนาง
ลูกน้องปิศาจเห็นเ้านายสลายร่างก็พากันคุกเข่าขอชีวิตกับเ้าหนูน้อยทันที
“พะ พวกข้าแค่ทำตามคำสั่งเ้านายเท่านั้นไว้ชีวิตพวกข้าด้วย” ลูกน้องกล่าวร้องขอชีวิต
“หากพวกเ้าก่อกรรมทำเข็ญอีก ข้าไม่ปล่อยพวกเ้าไว้แน่ รีบไปเร็วเข้า ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ” เ้าหนูน้อยกล่าวแต่ใช้น้ำเสียงของท่านจอมมารพูด
บรรดาลูกกระจ๊อกก็พากันแว๊ปหายตัวไปในชั่วพริบตาเดียว
ส่วนทางด้านเสี่ยวหง@ก็ไม่ได้สนใจเ้าหนูน้อยและเหล่าปิศาจเลย นางรีบพาชาวบ้านค่อยๆ หนีออกจากตัวบ้านหลังนี้ แต่พอนางปิศาจสลายหายไป บ้านหลังนี้ก็สลายไปเช่นเดียวกัน ทำให้บริเวณนั้นกลายเป็เพียงป่าหญ้าเท่านั้น
พวกชาวบ้านชาวช่องใเป็อย่างมาก เพราะที่แท้ที่นี่เป็เพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น
หลังจากนั้นชาวบ้านก็หันมาขอบคุณเสี่ยวหง@กันยกใหญ่ ที่นางยอมช่วยชีวิตสาวชาวบ้านตาดำๆ “ขอบคุณแม่นางมากเลย ที่ยอมช่วยชีวิตพวกเราไว้”
“ไม่เป็ไรหรอก ต่อไปพวกท่านก็อย่าหลงเชื่ออะไรง่ายๆ แบบนี้อีกล่ะ ความจริงแล้วพวกท่านก็สวยอยู่แล้ว แค่แต่งเติมเสริมแต่งก็พอแล้วล่ะ ไม่จำเป็ต้องถึงกับเปลี่ยนแปลงใบหน้าเป็คนละคนเลยนี่” เสี่ยวหง@พูดกล่าวเตือน
“พวกเราเข้าใจแล้ว และจะไม่หลงเชื่อใครง่ายๆ อีก ขอบคุณแม่นางมาก”
ทุกคนเลยพากันแยกย้ายกลับบ้านกลับช่องทันที
เสี่ยวหง@นึกขึ้นได้ เพราะลืมเ้าหนูน้อยไปเลย นางเลยเรียกมันทันที
“เ้าอยู่ที่ไหนน่ะ เ้าหนูน้อย” เสี่ยวหง@เรียกด้วยความเป็ห่วง
“ข้าอยู่นี่ เ้านาย” เ้าหนูน้อยเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูน่ารัก
“นี่เ้ามีอิทธิฤทธิ์มากถึงขั้นกำจัดปิศาจที่มีฤทธิ์เดชสูงขนาดนั้นได้ด้วยหรอ” เสี่ยวหง@สงสัย
“อะ เอ่อ ข้าก็แค่ได้รับพลังจากเทพหงอัคคีน่ะ เลยมีพลังมากพอ” เ้าหนูน้อยรีบแก้ตัว
“งั้นพวกเรารีบกลับไปพักกันเถอะ” เสี่ยวหง@เริ่มเหนื่อยล้า
เ้าหนูน้อยจึงวิ่งขึ้นไปบนไหล่ของเสี่ยวหง@ แล้วพวกเขาก็กลับโรงเตี๊ยมทันที
เ้าหนูน้อยรอให้เสี่ยวหง@อาบน้ำแล้วเข้านอนเสียก่อน เขาจึงแปลงกลายกลับมาเป็ท่านจอมมารเพื่ออาบน้ำเช่นกัน
แต่เสี่ยวหง@ช่างไม่รู้เลยว่า ท่านจอมมารฉวยโอกาสเช่นไร ท่านเป่ามนตร์สะกดให้เสี่ยวหง@หลับอย่างสบายและตื่นตอนเช้าตามเวลา ส่วนท่านจอมมารก็นอนกอดเสี่ยวหง@ไว้อย่างนั้น ในใจคิดว่า “ท่านต้องเป็ของข้าคนเดียว หนานยี่”
ท่านจอมมารสามารถตื่นก่อนเสี่ยวหง@เพื่ออาบน้ำ แล้วแปลงกายกลับมาเป็เ้าหนูน้อยดังเดิม
“ตื่นแล้วหรอเ้าหนูน้อย ข้าไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนก็แล้วกัน”
เ้าหนูน้อยได้แต่ยิ้มให้กับหญิงในดวงใจเท่านั้น
เมื่อเสร็จกิจ เสี่ยวหง@ก็พาเ้าหนูน้อยมาทานอาหารแล้วออกเดินทางต่อไป