"หึหึ..." ซุนเสี่ยวเหยียนหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเขา ก่อนจะวกเข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม "คุณหลี่คะ ฉันขอบอกความ้าของตัวเองเลยแล้วกัน ลองดูนะว่าบริษัทคุณจะสร้างให้ได้หรือเปล่า"
"ข้อแรก ฉัน้าให้ศูนย์ลี้ภัยแห่งนี้มีขนาดใหญ่พอ... ใหญ่พอที่จะรองรับทุกคนที่ฉันอยากให้อยู่เข้าไปได้ทั้งหมด
ข้อสอง ศูนย์ลี้ภัยต้องทนรับแรงสั่นะเืระดับแผ่นดินไหวแมกนิจูด 10 ได้ มีระบบป้องกันและโต้กลับในตัว พวกอาวุธเลเซอร์ หุ่นยนต์เฝ้ายาม หรือเทคโนโลยีล้ำยุคอะไรก็ตาม สามารถขนมาประยุกต์ใช้ได้เต็มที่
และข้อสุดท้าย ้าันตีว่าคนที่อยู่ข้างใน จะสามารถใช้ชีวิตตามปกติได้นานกว่าสิบปีขึ้นไป"
หลี่ข่ายขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ฟังความ้าของเธอ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะฉุกใจคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบถาม "คุณซุนครับ ขอถามหน่อยว่าคำว่า 'ใหญ่' ของศูนย์ลี้ภัยที่คุณว่า... หมายถึงต้องรองรับคนจำนวนเท่าไหร่ครับ?"
"เท่าไหร่เหรอคะ?" ซุนเสี่ยวเหยียนเว้นจังหวะนิดหนึ่ง เธอคำนวณตัวเลขในใจอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะให้คำตอบ "หนึ่งแสนคนค่ะ"
"My God!" หลี่ข่ายเบิกตากว้างด้วยความช็อก เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "คุณซุนครับ ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม... หนึ่งแสนคน?"
ซุนเสี่ยวเหยียนยิ้มบางอย่างใจเย็น "คุณหลี่คะ หนึ่งแสนคนนั่นแค่เกณฑ์ขั้นต่ำค่ะ ถ้าเป็ไปได้จะสองแสน สามแสน... สรุปคือยิ่งเยอะยิ่งดี!"
เธอจงใจทิ้ง่ให้หลี่ข่ายได้ย่อยข้อมูลมหาศาลนี้ ก่อนจะทิ้งะเิลูกต่อไป "และในอนาคต ฉันจะสร้างศูนย์ลี้ภัยสเกลเดียวกันนี้ในเมืองอื่น ๆ ด้วย สรุปง่าย ๆ ก็คือ... นี่คือออเดอร์ั์มูลค่าหลายพันล้าน ขึ้นอยู่กับว่าบริษัทคุณมีปัญญารับไหวหรือเปล่า"
คำพูดนั้นทำเอาหลี่ข่ายช็อกจนอ้าปากค้าง
ผ่านไปพักใหญ่กว่าสติจะกลับเข้าร่าง เขายกมือขึ้นประสานกันที่หน้าอก แต่น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความกังขา "คุณซุนครับ... ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย?"
ซุนเสี่ยวเหยียนปัดปอยผมที่หน้าผากเบา ๆ ท่วงท่าอันเป็ธรรมชาติและสง่างามทำเอาหลี่ข่ายเผลอมองค้างไปชั่วขณะ
เธอทิ้ง่สักพักก่อนจะตอบ "ถ้าฉันบอกว่ากำลังหาทางกอบกู้มนุษยชาติในอนาคต คุณจะเชื่อไหมคะ?"
"เอ่อ..."
หลี่ข่ายอึกอัก แม้จะไม่ได้พูดค้านออกมาโต้ง ๆ แต่ซุนเสี่ยวเหยียนก็มองเห็นความไม่เชื่อถือฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา
"คุณหลี่คะ คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่สำคัญหรอก สิ่งที่ฉันอยากรู้คือ... ออเดอร์นี้บริษัทคุณจะรับ หรือไม่รับคะ?"
ซุนเสี่ยวเหยียนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีเวลาคิดนาน เธอรุกต้อนเข้าประเด็นหลักอย่างเฉียบขาด
หลี่ข่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณซุนครับ เื่นี้มันเกินขอบเขตอำนาจหน้าที่ของผม ขออนุญาตโทรศัพท์ไปขอคำสั่งจากเบื้องบนก่อนนะครับ"
ซุนเสี่ยวเหยียนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แค่ผายมือเป็เชิงบอกว่าตามสบาย จากนั้นเธอก็เลิกสนใจเขา แล้วยกกาแฟขึ้นมาจิบเงียบ ๆ
หลี่ข่ายคว้าโทรศัพท์ลุกพรวดออกไปนอกร้านทันที เพื่อติดต่อกับผู้รับผิดชอบเขตประเทศจีนของบริษัทไมน์อาร์ค
ซุนเสี่ยวเหยียนนั่งอยู่ที่เดิม จิบกาแฟพลางมองผ่านกระจกออกไป เห็นหลี่ข่ายถือโทรศัพท์เดินวนไปวนมาอยู่ลานด้านนอก ปากก็ขยับพูดรัวไม่หยุด
จากมุมมองของเธอ มองปราดเดียวก็รู้ว่าหลี่ข่ายกำลังตื่นเต้นขั้นสุด และดูเหมือนกำลังโต้เถียงอย่างดุเดือดกับคนปลายสาย
หญิงสาวยังคงนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็น แน่นอนล่ะ โยนเค้กก้อนมหึมาให้ขนาดนี้ อีกฝ่ายไม่มีทางอยู่เฉยได้หรอก
ปัญหาเดียวคือออเดอร์มันใหญ่เกินไปจนน่าสงสัยว่าพวกเขาจะรับไหวไหม? แต่ถึงจะรับไม่ไหว พวกเขาก็คงดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ดีลระดับนี้หลุดมือไปเด็ดขาดอย่างแน่นอน
ส่วนจะทำยังไงให้สำเร็จ นั่นมันปัญหาของพวกเขา ซุนเสี่ยวเหยียนยึดถือคติประจำใจเสมอว่า 'จงปล่อยให้มืออาชีพ จัดการในสิ่งที่พวกเขาเชี่ยวชาญ'
ไมน์อาร์คคือบริษัทอันดับหนึ่งของวงการนี้ ทั้งในจีนและระดับโลก ถ้าแม้แต่พวกเขายังทำไม่ได้ เธอคงต้องกลับมาประเมินความเป็ไปได้ของโปรเจกต์นี้ใหม่อีกครั้งเสียแล้ว
...
เวลาไหลผ่านไปราว ๆ สิบห้านาที
เมื่อกาแฟแก้วที่สองของซุนเสี่ยวเหยียนหมดลง หลี่ข่ายก็วางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในร้าน สภาพของเขาเหงื่อแตกพลั่ก
ชายหนุ่มเดินตรงมาที่โต๊ะ คว้าแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาซดอึก ๆ โดยไม่สนเลยว่ามันจะเย็นชืดไปนานแล้ว เมื่อดื่มเสร็จ หลี่ข่ายก็เช็ดปากแล้วทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาฉายความเด็ดเดี่ยว "คุณซุนครับ... ออเดอร์นี้ไมน์อาร์คของเรารับทำครับ"
"โอเคค่ะ!"
แม้สีหน้าของประธานสาวจะราบเรียบ แต่ลึก ๆ ในดวงตากลับแฝงความยินดี หากเป็แบบนี้ ขอแค่เธอหาเงินทุนมาอัดฉีดได้ เธอก็ไม่ต้องพะวงเื่อื่นอีก
ด้วยความเป็มืออาชีพของไมน์อาร์คศูนย์ลี้ภัยใต้ดินแห่งนี้ต้องออกมาสมบูรณ์แบบ และมันจะกลายเป็ฐานที่มั่นอันแข็งแกร่งให้ฉินจงยืนหยัดได้ในยุควันสิ้นโลกอย่างแน่นอน
เมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน สีหน้าของหลี่ข่ายก็กลับมาจริงจัง "คุณซุนครับ ต่อจากนี้รบกวนคุณช่วยบอกรายละเอียดความ้าทั้งหมดของศูนย์ลี้ภัยใต้ดินแห่งนี้ให้ผมฟังที ยิ่งละเอียดยิ่งดีครับ ทีมงานของเราจะได้นำไปร่างแบบแปลนและประเมินราคา
ทันทีที่แบบแปลนกับราคาเคาะออกมาแล้ว และคุณยืนยันว่าไม่มีปัญหา เราก็จะเซ็นสัญญาแล้วเดินเครื่องโปรเจกต์นี้ทันทีครับ"
ซุนเสี่ยวเหยียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เธอยอมรับในความเป็มืออาชีพของเขา เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสริม
"ก่อนจะลงรายละเอียด ฉันขอเน้นย้ำอีกจุด... สถานที่ตั้งของศูนย์ลี้ภัยใต้ดินแห่งนี้ ต้องรักษาสภาพแวดล้อมโดยรอบให้เป็ความลับและคงสภาพเดิมไว้ได้อย่างน้อยสิบปี หมายความว่าต่อให้ฉันยังไม่เปิดใช้งาน ภายในสิบปีนี้จะต้องไม่มีใครหน้าไหนหรือปัญหาอะไรมากระทบกระเทือนถึงตัวศูนย์ลี้ภัยเด็ดขาด"
หลี่ข่ายนึกตามก่อนจะตอบ "เื่นั้นไม่มีปัญหาครับ ทำเลที่เราเลือกสร้างสามารถเจาะจงจุดที่ห่างไกลผู้คนที่สุดได้ หรือจะกว้านซื้อที่ดินละแวกนั้นขาดเป็กรรมสิทธิ์ส่วนตัวไปเลยก็ได้ ยิ่งบวกกับเทคโนโลยีระดับท็อปของบริษัทเรา เราสามารถวางระบบให้ศูนย์ลี้ภัยแห่งนี้บริหารจัดการด้วยสมองกลอัจฉริยะล้วน ๆ ได้เลยครับ รับประกันความปลอดภัยสูงสุด!"
"ดี!"
ซุนเสี่ยวเหยียนพยักหน้า สมองกลอัจฉริยะนี่แหละตอบโจทย์ที่สุด ทางที่ดีควรใช้ระบบหุ่นยนต์เฝ้ายามทั้งหมดไปเลย แบบนี้ต่อให้ซอมบี้แห่กันมาบุก กองทัพหุ่นยนต์ก็ไม่มีทางติดเชื้อหรือหวั่นเกรงต่อกรงเล็บพวกมันอย่างแน่นอน
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบรีฟรายละเอียดความ้าของศูนย์ลี้ภัยให้ฟังนะคะ..."
ทั้งคู่นั่งปรึกษาหารือกันอยู่ในคาเฟ่ต่ออีกเกือบหนึ่งชั่วโมง เพื่อระดมสมองร่างคอนเซปต์และโครงสร้างของสุดยอดศูนย์ลี้ภัยแห่งอนาคต
ระหว่างนั้น หลี่ข่ายยังวิดีโอคอลหาทีมวิศวกรและหัวหน้านักออกแบบของไมน์อาร์คเพื่อให้เข้ามาร่วมฟังบรีฟและถกเถียงรายละเอียดเชิงลึกแบบเรียลไทม์ด้วย
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลี่ข่ายพับสมุดบันทึกที่จดรายละเอียดแน่นเอี๊ยดทุกหน้าเก็บลงกระเป๋า
"คุณซุนครับ ผมขอตัวกลับโรงแรมไปเตรียมงานก่อน คืนนี้ผมต้องประชุมด่วนกับทีมที่จิงตูและสำนักงานใหญ่ที่ออสเตรเลีย เพื่อเคาะเื่แบบแปลนกับงบประมาณ อย่างช้าที่สุด... ภายในสองวัน ผมจะส่งดราฟต์แรกให้คุณดูครับ
หลังจากเซ็นสัญญา ผมจะส่งทีมวิศวกรลงพื้นที่มาช่วยคุณเลือกทำเลในเซี่ยงไฮ้ทันที... คุณซุนยังมีอะไรจะกำชับเพิ่มเติมไหมครับ?"
ซุนเสี่ยวเหยียนทบทวนความคิดครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าครอบคลุมทุกประเด็นแล้วจึงคลี่ยิ้ม "เื่เงินไม่ใช่ปัญหา อัดงบได้เต็มที่เลยนะคะ ฉันแค่อยากเห็นศูนย์ลี้ภัยแห่งนี้สร้างเสร็จให้เร็วที่สุด... ยิ่งเร็วยิ่งดี!"
หลี่ข่ายแอบลอบกลืนน้ำลายในใจ ไม่รู้จริง ๆ ว่าประธานซุนคนนี้กำลังคิดบ้าอะไรอยู่? หรือเธอคิดว่าพรุ่งนี้โลกจะแตกจริง ๆ?
แม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ภายนอกเขายังคงรักษามาตรฐานมืออาชีพ พร้อมระบายยิ้มการค้า "ไม่มีปัญหาครับ พวกเราเป็มืออาชีพ เื่นี้คุณซุนวางใจได้เลย"
"ดีมากค่ะ!" ซุนเสี่ยวเหยียนลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปจับกับหลี่ข่าย "งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีจากคุณนะคะ"
กริ๊งงง!
หลังจากส่งหลี่ข่ายกลับไป ระหว่างที่ซุนเสี่ยวเหยียนกำลังจะหมุนตัวกลับโรงแรม โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เมื่อหยิบมาดูหน้าจอก็พบว่าเป็เบอร์ของผู้ช่วยสาว
"ประธานซุนคะ แย่แล้วค่ะ! บริษัทว่านไห่เทคเพิ่งโทรมาที่แผนกวิจัยของเรา บอกว่า้าขอยกเลิกสัญญาวิจัยยาร่วมกับเราแบบกะทันหันค่ะ!"
ทันทีที่กดรับสาย เสียงร้อนรนของหม่าผิงก็ดังแทรกขึ้นมา เนื้อหาที่หลุดออกจากปากผู้ช่วยสาว ทำเอาคิ้วเรียวสวยของซุนเสี่ยวเหยียนขมวดเข้าหากันเป็ปมทันที
![เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609512952_97764554.webp)
12K
