ในวันที่จวนตระกูลหลี่มีงานเลี้ยงฉลอง เจียงหยวนได้รับเกียรติให้ไปร่วมงานเลี้ยง ซึ่งวันนั้นจู่ๆ ฮูหยินใหญ่ก็ปวดท้องขึ้นมากะทันหันจึงไม่ได้เดินทางไปด้วย เจียงหยวนกับอี้เทาจึงเดินทางไปร่วมงานแค่สองคน เพราะจื่อเหยียนต้องอยู่ดูแลท่านแม่
“คุณหนู... อาหารมาแล้วเ้าค่ะ” ลู่ลู่เดินนำสาวใช้เข้ามาในเรือน สีหน้าของนางในตอนนี้ไร้สีเื
“ท่านแม่ล่ะ”
“ฮูหยินกินยาพักผ่อนแล้วเ้าค่ะ”
“อืม งั้นข้าก็จะกินข้าว อาบน้ำแล้วรีบเข้านอนเลย” นางจงใจพูดให้สาวใช้อีกคนได้ยิน
“พวกเ้าออกไปเถอะ เดี๋ยวข้าดูแลคุณหนูของข้าเอง”
สองสาวใช้เดินก้มหน้าออกไปอย่างว่าง่าย โดยไม่เห็นดวงตาวาววับด้วยความโกรธของเ้านายกับบ่าวที่มองส่งไปจนลับตา
“พวกนางแอบใส่ยาในสำรับของคุณหนูจริงๆ เ้าค่ะ” ลู่ลู่บอกเสียงเครียด คุณหนูสั่งให้นางจับตาดูสาวใช้สองคนนี้ นางได้เห็นหนึ่งในสองเทผงยาลงไปในจานอาหาร
“ของท่านแม่ล่ะ”
“ใส่เหมือนกันเ้าค่ะ แต่บ่าวไม่รู้ว่า ฮูหยินกินไปมากน้อยแค่ไหน”
“ไม่เป็ไร เ้าไปสั่งคนให้เฝ้าหน้าห้องท่านแม่เอาไว้ให้ดี ยามจื่อ (23.00-01.00 น.) เ้ากับข้าค่อยออกไป”
จื่อเหยียนบอกเสียงเรียบ อนุรั่วเฟยวางยานางกับท่านแม่จริงๆ มุมปากอิ่มของหญิงสาวกดลึกเป็รอยยิ้ม ที่ส่งไม่ถึงดวงตา รั่วเฟยวางแผนทำกับพวกนางสองแม่ลูกอย่างไร นางก็จะคืนสนองให้แบบนั้น คิดว่าตัวเองซื้อตัวคนใช้ให้ทำเื่ชั่วได้คนเดียวงั้นหรือ ฝันไปเถอะ!
หญิงสาวพเยิดหน้าให้ลู่ลู่นำปิ่นโตที่ซ่อนไว้ออกมา พอนางรู้ว่า วันนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็วานให้ลู่ลู่ไปที่เหลาสราญของท่านลุงท่านป้า นางไม่เพียงแต่ให้สาวใช้ซื้ออาหารนำมาให้ตนเอง แต่กลับเผื่อท่านแม่ด้วยหนึ่งชุด โดยไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ด้วยข้ออ้างว่าอาหารสำรับนี้ ท่านป้าจัดมาเพื่อคนป่วยอย่างท่านแม่โดยเฉพาะ ส่วนสำรับอาหารที่ห้องครัวนำไปส่ง นางไม่สามารถห้ามท่านแม่เอาไว้ได้ จึงได้แต่ภาวนาขอให้ท่านแม่อย่าได้กินมันลงไป
จื่อเหยียนแบ่งอาหารให้ลู่ลู่กินด้วย เพราะจำได้ว่า ชาติก่อนลู่ลู่กับนางตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ในวันนี้นางจึงสั่งให้ลู่ลู่กินอาหารสำรับเดียวกับนางและให้ระวังตัวเอาไว้ให้มาก
“จะเกิดเื่อันใดขึ้นเ้าคะคุณหนู”
“เดี๋ยวเ้าก็รู้ บ่าวชายสองคนนั้น เ้ากำชับไว้ดีหรือไม่”
“ดีแล้วเ้าค่ะ รับรองว่า พวกนั้นไม่ปริปากบอกผู้ใดแน่นอน”
บ่าวชายที่ถูกไหว้วานให้ทำภารกิจในคืนนี้คือ คนที่คุณหนูนางช่วยเหลือเอาไว้ ย่อมไม่มีทางที่พวกนั้นจะปริปากบอกผู้ใด
3K
