ในห้องนอนของเหลียงเฟยเฟย
เสี่ยวอ้ายกำลังนั่งจิบชาอย่างมีความสุข โดยมีเหลียงเฟยเฟยนั่งอยู่บนเตียง
“นึกไม่ถึงว่าทุกอย่างจะง่ายกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”
เหลียงเฟยเฟยพูด
“ตกปลาตัวใหญ่ไม่ใช่ว่าจะยากเสมอไปหรอกนะแม่นางเหลียงเฟย ขอเพียงเราเลือกเหยื่อที่เหมาะสมไม่ว่าจะเป็ปลาเล็กหรือปลาใหญ่ ข้าว่าไม่แตกต่างกันมากนักหรอก” เสี่ยวอ้ายพูดอย่างโอ้อวด
“ข้ามีเื่จะถามเ้า เหตุใดเ้าจึงรู้จักวิธีปรุงพิษเปียนฝู เ้ามาจากหลินโจวหรือ”
เหลียงเฟยเฟยถาม
“ไหนๆเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็ต้องปิดบังท่าน ข้ามาจากหลินโจว ท่านปู่ของข้าเคยเป็หมอหลวงในวังมาก่อน”
“แล้วทำไมเ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”
เหลียงเฟยเฟยถามต่อด้วยความสนใจ
“พอท่านปู่ข้าเสียท่านพ่อก็เข้าบ่อนไม่เว้นแต่ละวัน จนบ้านข้ามีหนี้สินมากมาย สุดท้ายข้าก็ถูกขายมาที่นี่” เสี่ยวอ้ายตอบ
“แล้วท่านล่ะแม่นางเหลียงเฟยทำไมท่านถึงได้มาอยู่ที่นี่”
แอ้ด!!
ก่อนที่เหลียงเฟยเฟยจะตอบคำถามของเสี่ยวอ้าย โม่ลี่ฮวาที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกนานแล้วก็ผลักประตูเข้ามาขัดจังหวะสนทนาของคนทั้งสอง
“นายหญิงโม่” เสี่ยวอ้ายลุกขึ้นทักทาย
โม่ลี่ฮวา
“ทำไมเ้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะเสี่ยวอ้าย” โม่ลี่ฮวาถาม
“ข้ามาเยี่ยมแม่นางเหลียงเฟย กำลังจะกลับพอดีเ้าค่ะนายหญิง”
เพื่อไม่ให้โม่ลี่ฮวาสงสัยเสี่ยอ้ายจึงเลี่ยงออกมาก่อน
“เ้าล่ะเฟยเฟยดีขึ้นหรือยัง”
“ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนายหญิงที่เป็ห่วง เมื่อครู่เสี่ยวอ้ายเข้ามาเปลี่ยนกำยานให้ข้า ข้าเลยชวนนางคุยเป็เพื่อนเ้าค่ะ”
โม่ลี่ฮวามองดูกระถางกำยานก็ถูกเปลี่ยนใหม่จริงๆ
“เมื่อดีขึ้นแล้วเ้าก็พักผ่อนอีกหน่อย ข้าจะออกไปดูแลข้างนอก”
“เ้าค่ะนายหญิง”
ก่อนปิดประตูโม่ลี่ฮวาหันกลับไปมองเหลียงเฟยเฟยด้วยความเป็ห่วง.
“เ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่หรือที่คุณชายใหญ่สั่งคนมาตรวจค้นครั้งนี้จะเกี่ยวก้บเ้า”
โม่ลี่ฮวายังคิดไม่ตกเื่ที่หอฮวาหลันถูกตรวจค้น นางแน่ใจว่านางไม่เคยล่วงเกินผู้ใดสิบกว่าปีที่นางเปิดหอแห่งนี้มา ยังไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ก็ยังดีอย่างน้อยนางก็ได้ปกป้องผู้มีพระคุณ ไม่ว่าจะเป็หรือตายนางจะไม่ปริปากเื่หมอหญิงคนนั้นเป็อันขาด หากให้อ๋องเฉินรู้ หมอหญิงคนนั้นคงไม่มีทางรอดแน่
เหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับฉางหลิวหลีเป็เหตุให้นางฝันร้ายทุกคืน คืนนี้ก็เช่นกัน
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย เสื่ยวเป่าช่วยข้าด้วย” ฉางหลิวหลีะโเสียงดังเสี่ยวเป่ารีบวิ่งเข้ามาด้วยความใ
“คุณหนู คุณหนูตื่นสิเ้าคะ” เสี่ยวเป่าปลุกนายสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนางรู้สึกตัว
ฉางหลิวหลีลืมตาขึ้นเห็นเสี่ยวเป่า นางก็โผเข้ากอดด้วยน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้าง
“โถ่ คุณหนูของเสี่ยวเป่า” บ่าวคนสนิทร้องไห้สงสารนายสาวจับใจ
กว่าเสี่ยวเป่าจะกล่อมคุณหนูของนางให้หลับลงได้ก็เกือบรุ่งสาง
“อะไรกันป่านนี้พี่หญิงยังไม่ออกจากห้องอีกหรือ” ฉางเยื่ยนหลีน้องสาวต่างมารดาถามบ่าวรับใช้
“จะนอนอะไรนักหนาเมื่อวานก็ไม่ออกจากห้องทั้งวัน” นางยังบ่นต่อ
“คุณหนูรองไม่สบายหรือแม่นมจาง” เจิ้งมู่หรงหรือฮูหยินฉางบุตรสาวตระกูลเจิ้ง ตระกูลเจิ้งเป็ผู้ดีเก่า รับราชการอยู่นอกเมือง เจิ้งมู่หรงแต่งเข้าตระกูลฉาง
ั้แ่16ปีก่อน ตอนนั้นฉางหลิวหลีอายุเพียงสองขวบ นางเป็ผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ดูแลเื่ในจวนและจัดการได้อย่างรอบคอบ นางเลี้ยงดูและอบรมฉางหลิวหลีด้วยตัวเองจึงไม่แปลกที่นางจะรักฉางหลิวหลีไม่ต่างจากลูกสาวของนางคนหนึ่ง
5K
