นอนเร็วตื่นเช้าดีต่อสุขภาพเจียงอันเหอตื่นก่อนที่นาฬิกาปลุกจะดังขึ้นสิบนาทีเหมือนเดิมเขาอดชื่นชมนาฬิกาชีวิตที่อยู่ในร่างกายตัวเองไม่ได้
ในตอนที่เบียดกันไปมาในรถไฟใต้ดินเจียงอันเหอได้ยินคนข้างๆ กำลังคุยกันเื่ [บำเพ็ญเซียน OL] คำพูดเต็มไปด้วยความเกลียดชังลึกซึ้งต่อเนื้อเื่และนโยบายเกมคาดว่าน่าจะเป็พวกที่ยังหาเบาะแสในเกมไม่ได้
เจียงอันเหออดอุทานออกมาไม่ได้ว่าตัวเองนั้นโชคดีนักดูท่าเย็นนี้หลังจากเลิกงานก็คงต้องพยายามในภารกิจต่อไป
อย่างไรเสียจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อเงินเดือนที่สะสมมาสามเดือน!
พอออนไลน์อีกครั้งโลกของเกมก็ดำเนินไปสิบวันแล้วสถานที่เจียงอันเหอออนไลน์เป็หน้าประตูบ้านของหนิวเอ้อร์พอดีพอมาถึงเขาก็เห็นหนิวเอ้อร์กำลังซ่อมเกวียนและให้อาหารม้าอยู่
“เฮ้น้องชาย เหตุใดจึงเพิ่งมา วันนั้นข้ารอเ้าไม่ไหว จึงไปก่อนล่วงหน้า” หนิวเอ้อร์เห็นเขาชายหนุ่มผู้เปิดเผยคนนี้จึงถามเขาว่ายังอยากจะไปหมู่บ้านชมจันทร์อีกมั้ยตอนนี้เขากำลังเตรียมตัวเข้าไปในตัวเมือง
เจียงอันเหอรีบขอบคุณเขาเป็การใหญ่ปีนขึ้นรถเกวียนเสียงดังกุกกัก แล้วออกจากหมู่บ้านไปพร้อมกับหนิวเอ้อร์
หนิวเอ้อร์เองก็เคยเข้าไปในเมืองเป็คนมีโลกทัศน์เขาคอยเล่าข่าวชาวบ้านที่ได้ยินมาจากในเมืองให้เจียงอันเหอฟังตลอดทาง เช่นทางด้านตะวันตกของหมู่บ้านมีปิศาจจิ้งจอกที่คอยดูดิญญามนุษย์ถือกำเนิดขึ้นมาตัวหนึ่งแต่กลับโดนนักพรตเ้าชู้คนหนึ่งหว่านเสน่ห์เข้าให้ ที่ด้านตะวันออกของเมืองมีเศรษฐีที่แต่งเมียคนที่สิบแปดเข้าบ้านแต่กลับโดนผีสาวดูดิญญาในคืนเข้าหอ เหตุอุทกภัยทางตอนใต้ได้ยินมาว่าเกิดจากปิศาจงูน้ำ มีผู้มีวิทยายุทธ์เดินทางไปหมายมาดจะกำจัดงูน้ำนี้ทางด้านเหนือไม่ได้มีอะไรเป็พิเศษ แค่เื่ฮ่องเต้ตก็เท่านั้น รัชทายาทสามสี่คนกำลังแย่งบัลลังก์กันอยู่คงไม่มีใครจะสนุกไปกว่าภูตูเาและเหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ในพระราชวังแล้วละ
เจียงอันเหอฟังอย่างเพลิดเพลินมาตลอดทางจนเกือบลืมว่าตัวเองจะไปไหน เป็หนิวเอ้อร์ที่เตือนเขาเขาจึงลงจากรถตรงหน้าหมู่บ้านชมจันทร์แล้วกล่าวอำลาหนิวเอ้อร์
หมู่บ้านชมจันทร์ดูไปก็เป็เพียงหมู่บ้านเล็กๆที่เรียบง่ายแห่งหนึ่ง ก็แค่ชื่อค่อนข้างสุนทรีย์ก็เท่านั้น
เจียงอันเหอตรงไปหาผู้ใหญ่บ้านสอบถามหาลำธารในตำนานสายนั้น ผู้ใหญ่บ้านชี้ทางให้เขาอย่างปรารถนาดีแถมยังเล่าประวัติของหมู่บ้านชมจันทร์ให้อย่างสนุกสนานและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ที่แท้เป็เพราะนับั้แ่โบราณกาลมีหัวหน้าปิศาจตนหนึ่งชื่อกุ่ยเยวี่ยจุน คร่าชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนดื่มเืเป็อาจิณดูดกลืนชีวิตผู้คนจากเมืองผิงหนานไปเจ็ดร้อยแปดสิบชีวิตจนะเืโลกาจึงโดนผู้บำเพ็ญเซียนทั้งโลกตามฆ่า
ตอนที่เขาหนีตายมาที่หมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ เขารู้แน่ว่าคงไม่มีทางรอด จึงะเิตัวตายปิศาจกุ่ยเยวี่ยจุนจึงอยู่ที่นี่เพื่อบำเพ็ญเป็ิญญาร้ายที่เต็มไปด้วยพลังอาฆาตและให้ผู้คนแก่งแย่งชิงดีกันจนทำให้ฝั่งโลกบำเพ็ญเซียนปั่นป่วน
โชคดีที่นักพรตเซียนที่เข้าร่วมการไล่ฆ่าคนหนึ่งอ่านแผนการของปิศาจกุ่ยเยวี่ยจุนทะลุจึงได้ออกสกัดิญญาร้ายด้วยตนเอง แล้วปิดยันต์ฝังมันไว้ใต้หมู่บ้านจึงรอดจากอุปัทวเหตุรอบนี้ไปได้
“ได้ยินว่าตอนที่ปิศาจกุ่ยเยวี่ยจุนะเิเืเนื้อของเขาถูกพระจันทร์บนท้องฟ้าดูดไปพระจันทร์บนท้องฟ้าวันนั้นกลายเป็สีดำแดง ทุกคนบนโลกล้วนเห็นพร้อมกันหลังจากนั้นหนึ่งเดือนเต็ม พระจันทร์ถึงได้กลับเป็สีปกติตามเดิม หมู่บ้านนี้จึงได้ชื่อว่าหมู่บ้านชมจันทร์อย่างไร” ผู้ใหญ่บ้านลูบคลำเคราที่เป็‘สัญลักษณ์ของผู้ใหญ่บ้าน’ เล่าได้อย่างออกรสออกชาติ “แน่นอนว่าพวกปิศาจจำนวนนับไม่ถ้วนคอยมาหาสมบัติที่นี่อยู่เป็ร้อยเป็พันปีแต่ล้วนป่วยตายไปอย่างไร้สาเหตุหลายครั้งในตอนที่พวกเขาหาิญญาภูตไม่ได้แล้วอยากจะมาระบายอารมณ์ในหมู่บ้านก็มักจะมีเซียนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ คิดว่าหมู่บ้านของเราก็น่าจะได้รับการคุ้มครองจากเทพเซียนอยู่บ้างเหมือนกัน!”
หลังจากที่เจียงอันเหอบอกลาผู้ใหญ่บ้านแล้วเดินไปหาลำธารตามการบอกทางของเขาพลางคิดว่าหรือว่าระบบ้าให้เราตามหาิญญาของปิศาจกุ่ยเยวี่ยจุนตัวนั้นแต่ฟังดูไม่น่าจะใช่ของดีอะไร…
ลำธารไหลระเรื่อย ใบหลิวพลิ้วไหวสายลมอ่อนพัดโชย ทัศนียภาพรื่นรมย์
เจียงอันเหอนั่งริมลำธารแล้วผล็อยหลับไป
จังหวะที่สะลึมสะลือก็มีคนปลุกเขา “เด็กน้อย เหตุใดออกมาเล่นคนเดียวอย่างนี้ แล้วยังมาหลับตรงนี้อีกระวังถูกคนร้ายลักพาตัวไปนะ”
เจียงอันเหอขยี้ตาเบาๆเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปาก มองดูชายที่แต่งตัวประหลาดยิ่งตรงหน้า
อาภรณ์บนสีชาด อาภรณ์ล่างสีจันทราลายผ้า้าดูประหลาดตา สวมหมวกทรงแหลมสูงสีดำ บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีจัดจ้านแล้วยังมีหนวดเคราที่แยกออกเป็ตัวอักษรเลขแปด (八) อีก เจียงอันเหอถึงกับนิ่งอึ้งมอง
“อ๋อออหรือจะเป็เด็กทึ่ม” คนคนนั้นขมุ่นคิ้ว สีสันบนใบหน้าก็ขมวดกันเป็ก้อนตาม ช่างไม่น่าดูเอาเสียเลย
“เปล่า...ท่านจอมยุทธ์ท่านนี้ มีธุระอันใดหรือ” เจียงอันเหอรีบถามแล้วลุกพรวดปัดเศษหญ้าบนก้น
“ฮิ้วฮ่าๆๆๆ เป็ครั้งแรกที่มีคนเรียกขานข้าแบบนั้น! ฮ่าๆๆๆๆๆ...” มนุษย์ประหลาดหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียวไม่หยุดเจียงอันเหอยังไม่กล้ามองหน้าเขา เลยเบนสายตามามองลายบนเสื้อผ้าของเขาแทน
พอคนคนนั้นหัวเราะจบเห็นเขามีทีท่าจริงจังจึงถามขึ้น “เ้าหนูเ้าดูลายนี้ออกมั้ย”
เจียงอันเหอส่ายหน้า
มนุษย์ประหลาดหัวเราะอีกสักพัก นั่งยองๆชี้ไปที่ลายบนเสื้อผ้าของตนเอง พูดพล่ามไม่หยุด “นี่เป็วิชาลับคาถาหัวใจของข้าเชียวนะหากมีผู้ใดทะลุเข้าไปในกลไกของมันได้ ก็จะได้เวทคาถาสูงสุด”
“วิชาลับหรือแล้วท่านพิมพ์เป็ลายเสื้ออย่างเปิดเผยขนาดนั้น”
“ฮิฮิก็เพราะว่าคนที่อยากเข้าถึงคาถาลับ โดนข้าฆ่าไปหมดแล้วน่ะสิ!” มนุษย์ประหลาดหรี่ตายิ้มแล้วพูด “เ้าอยากดูอีกมั้ยล่ะ ด้านหลังเสื้อข้ายังมีลายอีกนะ”
“ไม่ๆๆ!” เจียงอันเหอรีบเอามือปิดตาตนเอง “ข้าไม่ดูอะไรทั้งสิ้น!”
ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ!
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!” คราวนี้มนุษย์ประหลาดหัวเราะจนลงไปนั่งบนพื้น สีส่วนหนึ่งบนใบหน้าเขาเละเทะไปด้วยคราบน้ำตาที่เล็ดออกมาตอนหัวเราะ
“ข้าล้อเ้าเล่นน่ะเ้าหนู ฮ่าๆๆๆ เด็กนี่น่ารักเสียจริง!”
เจียงอันเหอ ...
เขาวางมือลงมองดูมนุษย์ประหลาดที่หัวเราะจนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น
คนคนนี้บ้าไปแล้วแน่ๆ!
ถ้าไม่ใช่เพราะวิทยายุทธ์ต่างกันราวกับฟ้าเหวเจียงอันเหอก็คงจะอัดคนบางคนให้เละอยู่เหมือนกัน
มนุษย์ประหลาดหัวเราะอยู่พักหนึ่งเห็นเด็กน้อยคนนี้จ้องตัวเองอย่างตุปัดตุป่องจึงทำมือว่าให้นั่งลง “เอาละ ไม่ล้อเ้าเล่นแล้ว ลายนี้ก็แค่ให้เสื้อผ้าดูสวยงามก็เท่านั้นเ้าดูได้ตามสบายเลย”
เขาพลันชี้ไปที่ลำธารข้างตัว “ไม่ต้องโกรธแล้ว ไปดูลำธารแถวนี้เถอะ ที่นั่นน่ะมีความลับซ่อนอยู่นะ"
เจียงอันเหอสงสัยว่าเขาคงจะกดหัวตนเองลงในน้ำตอนที่ก้มดูลำธารแน่ๆเลย
แต่ว่าจนป่านนี้ภารกิจยังไม่คืบหน้าเลยต่อให้มีเบาะแสแปลกๆ ก็ปล่อยผ่านไม่ได้
เขากระดึ๊บไปข้างลำธารเหมือนปูเจียงอันเหอคอยจ้องมองมนุษย์ประหลาดอย่างระแวดระวังจนคนคนนั้นหัวเราะเสียงดังออกมาอีก
เจียงอันเหอสำรวจลำธารเป็ระยะสิบกว่าเมตรไม่พบอะไรสักอย่าง
กำลังคิดอยู่ว่าโดนมนุษย์ประหลาดล้อเล่นอีกหรือเปล่าก็ได้ยินเสียงมนุษย์ประหลาดะโมา “ไม่ได้หาแบบนั้นหรอกนะ!”
ได้ยินแต่เสียงที่ดังขึ้นน้ำในลำธารก็กระเซ็นไปครึ่งค่อนกลางอากาศ กลายเป็ฉากน้ำที่สวยงาม
มนุษย์ประหลาดกวักมือก็มีแสงสว่างวาบไปมาอยู่บนฉากน้ำนั้นแล้วลอยเข้ามาอยู่ในมือเขา
เขายังโยนของสิ่งนั้นสองสามทีเพื่ออวดเจียงอันเหอด้วย
เจียงอันเหอกำลังครุ่นคิดว่าตนเองจะตีตัวประหลาดนี้ให้ตายดีไหม
มีเกล็ดน้ำหกเหลี่ยมโปร่งใสพุ่งขึ้นมาจากลำธารมนุษย์ประหลาดกำมันไว้ในมือ มันทอเป็ประกายระยิบระยับใต้แสงดวงอาทิตย์
เจียงอันเหอรีบวิ่งกลับไปอยู่ข้างเขาเห็นคนประหลาดทำสีหน้า ‘อยากได้เหรอช่วยข้าสิ’ คำพูดที่ติดอยู่บนริมฝีปากจึงถูกกลืนลงคอไปอีกรอบ
สีหน้าอยากพูดแต่พูดไม่ออกของเขาทำให้มนุษย์ประหลาดหัวเราะเสียงดังฮ่าๆเขาหัวเราะพลางแสร้งทำหน้าครุ่นคิด “ในเมื่อเ้าอยากได้ของเล่นนี่นักก็ฟังข้าเล่านิทานสักเื่แล้วกัน”
514
