ซีห่าวกับจ้านผิงรอดมาได้อย่างสะบักสะบอมต่างก็แยกไปรักษาตัวกัน
เมื่อเื่รู้ถึงหลี่เว่ยซุน และหลิวอี้เฉิง
หลิวอี้เฉิงทั้งเสียใจและโกรธมากที่ลี่เฉี่ยวทำเื่เช่นนี้ส่วน ฮูหยินหลิวนางเสียใจมากเมื่อไม่เห็นศพลูกนางเชื่อว่าบุตรสาวตนยังมีชีวิตอยู่ นางขอให้หลิวอี้เฉิงส่งคนไปตามหาแต่ทว่าหลิวอี้เฉิงไม่เห็นด้วยกับฮูหยินหลิว
“นางทำเื่น่าอับอายเช่นนี้ก็ปล่อยให้นางรับผิดชอบในสิ่งที่นางทำถ้านางรอดมาได้ก็ถือเป็บุญของนางก็แล้วกัน” หลิวอี้เฉิงกล่าว
หลิวอี้เฉิงทั้งรักทั้งโกรธบุตรสาวตนอีกใจก็อยากส่งคนไปตามหาแต่อีกใจก็ยังโกรธนางฮูหยินหลิวนางจึงจัดการเื่นี้ด้วยตัวเอง ร่วมด้วยกับซูปี้สาวใช้ของลี่เฉี่ยวซูปี้มักเทียวไป เทียวมา ที่จวนสกุลหลี่เพื่อติดต่อกับฮ่าวอู๋ หลี่เว่ยซุนยังคงส่งคนไปตามหาเฟยิแต่ยังไม่มีใครได้ข่าวคราวพวกเขา แม้จะผ่านไปหลายวัน จ้านผิงอาการาเ็ก็ดีขึ้นเยอะ องค์รัชทายาทเองก็เป็ห่วงเฟยิ
ส่วนจวนสกุลสีโดยเฉพาะสีฟางเหนียง ดีอกดีใจที่ไม่มีคู่แข่งอย่างลี่เฉี่ยวถึงแม้แผนการของเขาจะไม่สำเร็จสีฟางเหนียงส่งให้คนของเขาปะปนไปกับทหารที่ไล่ตามลี่เฉี่ยว ซึ่งเป็คนที่ยิงธนูหวังจะเอาชีวิตลี่เฉี่ยวนั่นเองถึงอย่างนั้นลี่เฉี่ยวก็ไม่อาจกลับมาเป็คนโปรดขององค์ชายรองได้อีก
ในวันที่เฟยิกับลี่เฉี่ยวตกลงจากหน้าผาจากที่มองลงมาหน้าผาสูงมาก ด้านล่างก็เป็น้ำเชี่ยวโอกาสรอดมีน้อยมากแต่ทว่าพวกเขาไม่ได้ตกลงใส่น้ำที่เชี่ยวด้านล่างเฟยิเขาใช้มือเกาะโขดหินที่ยื่นออกมาห่างพื้นน้ำด้านล่างประมาณ 10 เมตรเขายังรับลี่เฉี่ยวไว้อีกมือลี่เฉี่ยวรู้ดีว่าเฟยิยังาเ็ นางจึงบอกกับเฟยิว่า
“ท่านปล่อยข้าเถอะ ถ้าข้ารอดข้าจะตามหาท่าน”
“หยุดเพ้อเจ้อถ้าเ้าปล่อยมือข้า ต่อให้เ้ารอดมีชีวิต ข้าก็จะไม่ให้อภัยเ้าเห็นช่องตรงนั้นไหม ข้าจะเหวี่ยงเ้าไปตรงนั้น”
เป็ช่องโพรงเล็ก ที่อยู่เหนือบริเวณที่พวกเขาเกาะอยู่ซึ่งห่างไม่มากนักลี่เฉี่ยวยอมฟังที่เฟยิพูด เฟยิเริ่มแกว่งใช้แรงเหวี่ยงลี่เฉี่ยวให้ไปเกาะหน้าผานางค่อยๆปีนไปยังโพรงนั้นจนได้สำเร็จ แล้วนางก็คิดหาทางช่วยเฟยิต่อ นางหาเถาวัลย์ที่พอมีอยู่บริเวณนั้นปลายหนึ่งผูกติดกับหินส่วนอีกทางนางโยนให้เฟยิจับ ปีนขึ้น ตรงที่พวกเขาอยู่เป็เพียงช่องโพรงไม่ได้กว้างอะไรมากเพียงแค่พอ ให้เขาได้นั่งพักเท่านั้นพวกเขาพักไม่นานก็หาวิธีลงจากตรงนั้นโดยใช้เถาวัลย์ค่อยๆปล่อยตัวเองลงมาด้านล่างแต่ก็ยังเจอกับน้ำที่ไหลเชี่ยว พวกเขาปล่อยตัวเองให้ไหลไปตามน้ำสักพักเส้นทางของน้ำกว้างขึ้นมีจุดที่ตื้น และมีโขดหินด้านข้าง ทั้งสองว่ายน้ำเข้าฝั่งด้านข้างจนขึ้นจากน้ำได้สำเร็จ
เนื้อตัวเปียกโชก
เฟยิและลี่เชี่ยวขึ้นจากน้ำไม่ทันไรฝนก็ดันตกลงมาเขาเดินตามริมน้ำไปเรื่อย ๆหาที่หลบฝนและก็เจอกับโพรงถ้ำขนาดใหญ่
“เฟยิทางนี้”ลี่เฉี่ยวเดินนำ
“เราน่าจะพักที่นี่ได้จนกว่าท่านจะดีขึ้น”
เฟยิเดินตามลี่เฉี่ยวมาแล้วค่อยๆนั่งลงเขาล้มตัวนอนไป ลี่เฉี่ยวหันมาอีกที เฟยิก็หมดสติไปแล้ว
“หลี่เฟยิท่านอย่าเป็ไรไปนะ”ลี่เฉี่ยวใช้ััตัวเฟยิ ตัวเขาร้อนมากแถมเสื้อยังเปียกลี่เฉี่ยวถอดเสื้อเฟยิออกสายตาแอบมองรูปร่างเฟยินางเม้มปากไปหนึ่งที
“รอข้าสักครู่นะ อดทนหน่อยนะ” นางก่อไฟแล้วเอาเสื้อเฟยิไปอังให้แห้ง จึงนำกลับมาห่มให้ความอบอุ่นกับเฟยิเฟยิยังนอนไม่ได้สติอยู่ นางจึงถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาไปอังไฟเช่นกันลี่เฉี่ยวนั่ง หันหลังใส่เฟยินางคงคิดไม่ถึงว่าเฟยิจะตื่นมาเร็วขนาดนี้เฟยิลืมตาขึ้น เห็นแผ่นหลังที่ขาวเนียนของนาง ก็ไม่อาจละสายตา ลี่เฉี่ยวหันมาดูเฟยิอีกที เฟยิก็แสร้งทำเป็หลับตา เสมือนเขายังไม่รู้สึกตัวนางขยับตัวเข้ามาใกล้เฟยิ มือจับที่ใบหน้าลูบหน้าอย่างนุ่มนวลแล้วพูดว่า
“ท่านรู้หรือไม่ ตอนที่ข้าพบท่านครั้งแรกข้าก็รู้สึกดีกับท่านแล้ว”
ลี่เฉี่ยวก้มหน้าเข้าไปใกล้เฟยิ ทันใดนั้นเฟยิลืมตาขึ้น ลี่เฉี่ยวใดวงตาเปิดกว้างอีกทั้งยัง นางยังอยู่ในชุดชั้นในสีขาวเกาะติดหน้าอก
“เ้าจะอะทำไร” เฟยิเอ๋ยถาม
ลี่เฉี่ยวขยับถอยออก
“ท่านเห็นว่าข้ากำลังจะทำอะไรอย่าหันหน้ามานะ”
ลี่เฉี่ยวตอบกลับด้วยสีหน้าแดงก่ำ
เฟยิลุกขึ้นแล้วขยับออก
“ครั้งหน้าอย่าทำเช่นนี้อีกถ้าข้าพลั้งเผลอ ทำตามความรู้สึกจะโทษข้าไม่ได้นะ”
ลี่เฉี่ยวลุกออกไปยังตรงกองไฟ
“พลั้งก็พลั้งสิ”นางบ่นพึมพำเสียงเบา แล้วก็พูดเสียงดังต่อ
“ชุดข้ายังไม่แห้งเลยต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้”
เฟยิจับดูที่เสื้อของเขา เหตุใดเสื้อถึงแห้งแล้วน่าจะเป็นางที่ช่วยทำให้แห้ง เฟยิลุกขึ้น เอาเสื้อของตนที่แห้งแล้วไปคลุมให้นาง แล้วนั่งลงข้าง ๆ
“ขอบใจเ้ามากถ้าข้าไม่ได้เ้าป่านนี้ข้าก็ไม่รู้จะเป็เช่นไร”
“ท่านเคยช่วยข้าข้าก็ต้องช่วยท่านอยู่แล้ว”
“เพียงเพราะตอบแทนที่ข้าเคยช่วยเ้าไว้เท่านั้นเหรอ”
เฟยิหันมองลี่เฉี่ยวดวงตาของเขาดูสิ้นหวังลี่เฉี่ยวมองั์ดวงตาเฟยิ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบา
“ไม่ใช่เช่นนั้นแต่เป็เพียงเพราะ..... ข้าชอบท่าน....”
เฟยิยิ้มอ่อนๆ มองใบหน้าลี่เฉี่ยวค่อยๆก้มจูบริมฝีปากอย่างนางนุ่มนวลทั้งสองหลับตาเคลิ้ม มือเฟยิขยับจับผ้าคลุมออกจู่ ๆ ก็หยุดชะงัก ลี่เฉี่ยวที่กำลังหลับตาเคลิ้ม นางก็ลืมตาขึ้น ั์ตาของนางแสดงออกว่าเกิดอะไรขึ้นโดยที่นางไม่ได้พูดมันออกมา
“ข้าขอโทษพวกเรายังไม่ได้หมั้นหมายจัดพิธีแต่งงาน ข้าไม่อยากทำร้ายเ้า”
เฟยิหยิบเสื้อมาคลุมให้นางดังเดิม
“ขอบคุณท่าน ที่เป็สุภาพบุรุษกับข้าเช่นนี้เป็ข้าเองที่ไม่ยั้งคิด”
ผ่านไปหลายวันอาการาเ็เฟยิก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ลี่เฉี่ยวเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนที่จะมาช่วยเฟยิให้เฟยิฟังพวกเขาต่างแลกเปลี่ยนความคิดกัน ความสัมพันธ์ทั้งสองก็ดีขึ้นและถึงเวลาที่พวกเขาต้องไปจากถ้ำเสียที เฟยิคิดทบทวนหลังจากที่เขาออกไปแล้วจะต้องเจอกับอะไร ลี่เฉี่ยวจะต้องเจอกับอะไรในเมื่อนางหักหลังองค์ชายรองเพื่อมาช่วยเขาแล้วบิดาของนางก็ยังร่วมมือกับองค์ชายรองคิดก่อฏ นางจะต้องถูกลงโทษและบิดาของนางคงไม่ยอมให้นางมาเจอกับเขาเป็แน่ เช่นนั้นเขาจึงตัดสินใจจะขอลี่เฉี่ยวเป็ภรรยาเพื่อปกป้องนาง
เวลาล่วงเลย แสงสลัวยามค่ำเฟยิมองดู ลี่เฉี่ยวกำลังย่างปลาที่เขาหามาเพื่อเป็อาหารเย็น สีหน้านางสดใสไร้กังวล แต่นางจะรู้ไหมว่าถ้าออกไปจากตรงนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง
เฟยิเรียกลี่เฉี่ยวด้วยน้ำเสียงโอนโยน
“ลี่เฉี่ยว”
“อืม ว่าไง” ลี่เฉี่ยวนางยังคงหมุนปลาไม่หยุด
“เ้ายินดีจะเป็ภรรยาของข้าไหม”
ปลาที่กำลังย่างหมุนไปมา หยุดในทันใดนางหันไปทางเฟยิ
“ท่านสบายดีใช่ไหมท่านรู้ไหมพูดดอะไรออกมา”
“ข้าสบายดี รู้และมีสติแต่ถ้าเ้าไม่เต็มใจข้าก็จะไม่ฝืน”
“ข้าบอกท่านั้แ่เมื่อไหร่ว่าไม่เต็มใจแต่ว่าท่านพ่อข้าจะยอมหรือไม่”
“ข้าไม่ได้ขอพ่อเ้าแต่งงานด้วยคนที่ข้าขอคือเ้า”
เฟยิทำสีหน้าเข้มขรึมใส่ ลี่เฉี่ยวนิ่งหยุดคิดบางอย่าง
“ครั้งหนึ่งที่ท่านไปสู่ขอข้าท่านก็โดนท่านพ่อและตัวข้าปฏิเสธท่าน ทั้ง ๆที่ครั้งนั้นข้าก็เ็ปไม่ต่างกับท่าน แต่ข้าผิดเองที่ไม่ทำตามความรู้สึกเพราะข้ามีแต่ความกลัวครั้งนี้ ขอตัดสินใจเลือกทางของข้าเอง ไม่ว่าต้องพบเจอกับอะไร ข้ายินดีจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับท่านไปจนแก่เฒ่า”
ทั้งสองมองหน้ากันโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่างก็ขยับเข้าหากัน ทำการคำนับหนึ่ง คำนับฟ้าดินสองคำนับบิดามารดา สามคำนับกันและกัน เป็อันเสร็จยอมรับกันและกันเป็สามีภรรยา
เฟยิอุ้มลี่เฉี่ยวเดินไปยังจุดที่พวกเขาทำที่นอนไว้ค่อยๆปล่อยนางลงแล้วพูดว่า
“ถึงแม้จะไม่ได้จัดพิธีแต่งงานที่ยิ่งให้กับเ้าแต่เ้าคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในใจข้า ข้าดูแลจะปกป้องเ้าเป็อย่างดี”
ลี่เฉี่ยวััได้ถึงความอบอุ่นความรัก ที่เฟยิมอบให้
“ต่อไปข้าก็เป็ภรรยาที่ดีของท่านพี่ ไม่ว่าท่านพี่จะทำอะไรข้าพร้อมจะเป็แขนเป็ขาช่วยพยุงท่านอีกแรง”
ลี่เฉี่ยวพูดพร้อมมองใบหน้าเฟยิั์ตาสะท้อนความสุขอันเปี่ยมล้นเฟยิก้มจูบที่ปากนางเหมือนกับว่าทุกอย่างพร้อมแล้วจริงๆเขาจูบนางอย่างดูดดื่มลี่เฉี่ยวก็สนองกลับเช่นกัน มือเฟยิเริ่มขยับจับเสื้อลี่เฉี่ยวถอดออก แล้วตามด้วยถอดเสื้อตัวเองใบหน้าของเขานัวเนีย่เนินอกของนางตามสัญชาตญาณความรู้สึกไม่นาน่ล่างทั้งสองก็ถูกถอดออกตามลำดับ ตอนนี้ทั้งสองอยู่สภาพที่เปลือยทั้งคู่ น้องชายของเขาผงาดตั้งชูพร้อมสู้รบเขาพยายามขยับให้น้องสอดใส่ในช่องแคบของนางระหว่างขา แล้วโยกเล็กน้อย อย่างนุ่มนวลลี่เฉี่ยวถึงกับหลับตาเคลิ้มเหมือนดังกำลังอยู่บน์วิมานมือของนางก็อยู่ไม่เป็สุขบีบกดที่กล้ามเนื้อแน่นๆ ของเฟยิพร้อมมีเสียงเบาๆเปร่งออกมาเรื่อยๆ
“อ้า....อ้า....”
เฟยิเริ่มโยกแรงขึ้นมือของนางก็ยิ่งกดแรงขึ้น โยกแรงขึ้น แรงขึ้น
“โอ้ว....”
สิ้นเสียงครวญครางทุกอย่างสงบนิ่งการสู้รบจบลงอย่างสวยงามมือก็คว้านหาเสื้อผ้าปกปิดเรือนร่างนางเดินลงแม่น้ำเปลือยกายอีกครั้งกับการแช่น้ำเย็นฉ่ำเฟยิกำลังลุกเห็นปิ่นปักผมดูเก่า แต่เหมือนจะเป็ของดีชิ้นหนึ่งเขาจึงเก็บมันไว้ให้ลี่เฉี่ยว น่าจะเป็ของนาง แล้วก็เดินตามลี่เฉี่ยวลงน้ำเฟยิลูบไล้ถูแผ่นหลังที่ขาวให้กับลี่เฉี่ยว พร้อมพูดว่า
“วันนี้เป็วันที่ข้ามีความสุขที่สุด และจากนี้เราจะร่วมเป็ตายด้วยกัน”
ลี่เฉี่ยวหันหน้า ยิ้มกว้าง
“แล้วก็จะก็เฟยิตัวน้อยๆวิ่งเล่นรอบบ้าน”
เฟยิยิ้มแล้วดึงลี่เฉี่ยวมากอด
6K
