ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังมุ่งมั่นกับการล่าสัตว์อย่างเต็มที่
เธอก็เดินลึกเข้าไปในป่า แต่ก็ยังไม่พบอะไรนอกจากผักป่าแค่นิดๆ หน่อยๆ
เธอรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยต่งเสี่ยวเสี่ยวนวดขมับพลางพิงตัวไปที่ต้นไม้
เธอขึ้นเขามาได้ประมาณชั่วโมงกว่าๆ แล้วถ้าเดินวนแถวนี้อีกรอบแล้วยังจับสัตว์ไม่ได้ เธอคงต้องกลับบ้านไปก่อนเพราะตอนบ่ายเธอต้องไปส่งข้าวที่โรงพยาบาล
พอคิดได้แบบนั้น เธอก็เดินเข้าไปในป่าลึก
ชาวบ้านต่างพูดกันต่างๆ นานาว่าในป่าลึกอันตรายมาก อาจมีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่
แต่จะทำยังไงได้ล่ะเพราะของที่อยู่ตรงป่าด้านนอกก็ถูกชาวบ้านเก็บเอาไปหมดแล้วถึงจะมีสัตว์เหลืออยู่บ้าง ก็คงถูกคนอื่นเก็บไปก่อน
เธอจึงต้องเข้าไปเสี่ยงโชคในนั้น
ไม่คิดว่าพอมาถึงที่นี่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ได้ยินเสียงหนึ่ง เธอยกยิ้มด้วยความยินดีในทันที
เธอได้ยินเสียงลูกไก่!
หากจับไก่ป่าได้สักครอกก็คงดี…
คิดไปคิดมา ต่งเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆเดินไปตามเสียงลูกไก่ทีละก้าว เธอค่อยๆ ก้าวเท้าไปอย่างเงียบๆเพราะกลัวว่าจะเป็การแหวกหญ้าให้งูตื่นไปซะก่อน
"จิ๊บๆ จิ๊บๆ จิ๊บๆ …"
ยิ่งใกล้เท่าไหร่ เสียงลูกไก่ก็ยิ่งชัดขึ้นสีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวเต็มความตื่นเต้นและดีใจอย่างเห็นได้ชัด
นี่มันยอดไปเลย!
เธอรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน หล่อนค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเจอลูกไก่ฝูงหนึ่งอยู่ในหลุมลึกประมาณสิบเมตร
ลองๆ นับดูแล้วน่าจะมีสิบกว่าตัวที่นี่น่าจะเป็รังของไก่ป่า
"กะต๊าก…"
ในระหว่างที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังดีใจก็ได้ยินเสียงไก่ร้องอีกครั้ง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแม่ไก่ตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
มันน่าจะรู้ว่าเธอเจอรังของมันแล้วเลยพยายามจะขู่เธอ
ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้าง โชคดีจริงๆที่ขึ้นเขามาสองครั้งก็เจอไก่ป่าทั้งสองครั้ง
เธอจะเอาลูกไก่พวกนี้กลับไปเลี้ยงส่วนแม่ไก่บ่ายวันนี้เธอจะเชือดมันเอาไปทำอาหาร อย่างน้อยก็คงกินได้สักสองวัน?
"ฉันมาแล้ว!"
ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้างเธอหยิบกิ่งไม้ข้างๆ ขึ้นมา แม่ไก่เห็นเธอกำลังจะเข้ามาใกล้ก็กระพือปีกเตรียมจะบินหนี แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าลูกๆ ของมันยังอยู่ในรัง
มันจึงหันกลับมาคิดจะสู้กับต่งเสี่ยวเสี่ยว
พอมันหันกลับมาต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หยิบตะกร้าที่อยู่ในมือครอบลงไปทันที
เมื่อจับแม่ไก่ได้แล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ใช้เชือกในตะกร้าผูกขากับปีกมันเอาไว้
จากนั้นก็ค่อยๆ อุ้มลูกไก่พวกนั้นขึ้นมาวางหญ้าแห้งไว้ที่ก้นตะกร้า แล้วใส่ลูกไก่ลงไป จากนั้นก็ปิดปากตะกร้าเล็กน้อย
่นี้ฝนเพิ่งจะตกลงมาต่งเสี่ยวเสี่ยวเจอเห็ดที่กินได้บนต้นไม้
"ไม่เลวเลยนี่" ต่งเสี่ยวเสี่ยวเก็บเห็ดพวกนั้นมาทั้งหมด แล้วใช้ผ้าห่อเอาไว้เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ "บ่ายวันนี้ทำน้ำแกงไก่ใส่เห็ดดีกว่า"
พูดจบเธอก็ยิ้มหวานแล้วเตรียมจะเดินกลับบ้าน
แต่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งอีกครั้ง เธอไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด สีหน้าค่อยๆเคร่งขรึมลง
"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ…"
เธอได้ยินเสียงงูกำลังขู่
พอค่อยๆ หันกลับไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เห็นงูตัวใหญ่อยู่ไม่ไกลจากเธอเท่าไหร่
แย่แล้ว
ต่งเสี่ยวเสี่ยวสบถในใจ เธอหยิกขาตัวเองแน่น
ลูกไก่ในรังคงเป็เหยื่อของงูตัวนี้แน่ๆอีกอย่างงูตัวนี้น่าจะใหญ่เท่าแขนของเธอ
คงรับมือไม่ได้ง่ายๆ
ดูจากลายบนตัวของมันแล้ว ขาวสลับดำมีจุดแต้มกระจายอยู่ทั่ว นี่อาจเป็งูพิษร้ายแรงที่สุดในป่าก็ได้
ถ้าถูกกัดเข้าละก็…
สีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวมืดครึ้มลงทันทีเมื่อกี้เธอยังดีใจอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว
เธอกลืนน้ำลายช้าๆเธอกำลังแย่งอาหารของงูตัวนี้ งูจึงส่งเสียงขู่เพื่อเตือนเธอ
แต่ไก่พวกนี้ เธอก็ต้องเอากลับไปให้ได้
"เหอะๆ!"
ขณะที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังคิดว่าจะทำยังไงดีก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
พอเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฮ่อเจี้ยนิยืนอยู่ข้างหน้าเขากอดอกพิงต้นไม้พลางหัวเราะเยาะ "ผู้หญิงคนเดียวกล้าเข้ามาในป่าลึกแบบนี้ไม่กลัวตายเลยสินะ!"
"ฉันได้ยินว่าขาของฉินซู่ถูกทับจนขาหักนี่ตอนนี้เธอหมดหวังแล้วล่ะสิ?"
"ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำเื่ให้มันแย่ไปกว่านี้ถ้าเธอไม่มาทวงเงิน หรือถ้าตอนนี้ยอมจ่ายคืนให้ฉันเป็สองเท่าต่อไปถ้าฉันได้เข้าในเมืองไปแล้ว..."
ระหว่างที่เฮ่อเจี้ยนิยืนกอดอกพูดอยู่อย่างนั้นเขาก็แสดงท่าทีว่าเขาอยู่เหนือกว่าเธอ
เมื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางของเขาที่เป็แบบนั้นแล้วเธออดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่
รู้สึกคลื่นไส้ จนอยากจะอ้วกออกมาจริงๆ ...
จริงสิ!
เมื่อกี้นี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคิดอยู่เลยว่าจะจัดการกับงูตัวนี้ยังไงดีตอนนี้มีอีกคนมาแทนที่เธอ ตอนนี้เธอคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว
ใครใช้ให้ไอ้หมอนี่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงกันล่ะ
ถึงจะถูกงูกัดก็คงไม่ตายหรอก
พอคิดได้แบบนั้น ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ค่อยๆเดินไปทางเฮ่อเจี้ยนิ "ถ้านายพูดจบแล้วก็ไสหัวไปซะ!"
"ไสหัวไป?" เมื่อได้ยินในสิ่งที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดเฮ่อเจี้ยนิก็ไม่โกรธแต่กลับหัวเราะออกมา "ที่ฉันขึ้นเขามากับเธอก็เพื่อมาจัดการเธอที่นี่ แล้วก็จะฆ่าเธอทิ้งซะ!"
"หือ!"
ได้ยินแบบนั้น ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ใไม่คิดว่าเฮ่อเจี้ยนิจะมีความคิดชั่วร้ายแบบนี้
ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้...
"เอาสิ ถ้างั้นก็ฆ่าฉันเลยสิ"หางตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวคอยสังเกตงูตัวนั้นอยู่ตลอดเวลา
เธอเห็นว่า งูเริ่มขยับแล้ว มันกำลังค่อยๆเลื้อยมาทางนี้ ส่วนเฮ่อเจี้ยนิยังไม่รู้ตัว
เขาจึงคว้ามือของเธอไว้"ในเมื่อเธอพูดแบบนี้แล้ว ถ้าฉันไม่ทำอะไรหน่อยก็คงจะเสียใจแย่"
พูดจบเฮ่อเจี้ยนิก็คิดจะโถมตัวเข้ามา
ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็โยนแม่ไก่ที่อยู่ในมือห่างออกไปไม่กี่เมตรแม่ไก่ถูกมัดไว้ด้วยเชือก จึงหนีไปไหนไม่ได้ ส่วนลูกไก่ในตะกร้าของเธอเธอต้องปกป้องมันเอาไว้
เมื่อคนทั้งสองสลับตำแหน่งงูตัวนั้นก็เลื้อยเข้ามาเร็วขึ้น
พอต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นโอกาสเหมาะๆ แล้วเธอจึงหยิบกิ่งไม้ข้างๆ ขึ้นมา
"เข้ามาเลยสิ…" เฮ่อเจี้ยนิพูดพร้อมจะโถมตัวเข้ามาอีกครั้งแต่ก่อนที่มือของเขาจะได้แตะไปบนไหล่ของต่งเสี่ยวเสี่ยวเขาก็ได้ยินเสียงซู่ซ่าอยู่ข้างหลัง
"อะไรกันวะ?" เฮ่อเจี้ยนิสบถออกมาคำหนึ่ง พอหันกลับไป ก็เห็นงูตัวนั้นอยู่ไม่ไกล
ตอนนี้มันอยู่ห่างจากเขาแค่เมตรเดียว
"อ๊าก!"
เฮ่อเจี้ยนิร้องโวยวายออกมารีบคว้าแขนของต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วดึงเธอเข้ามา
ต่งเสี่ยวเสี่ยวถูกงูกัดตายได้แต่เขาจะตายไม่ได้เด็ดขาด
เขาเรียนมาตั้งหลายปีก็เพื่อที่จะได้เข้าเมืองสักวันหนึ่งหลังจากนี้เขายังต้องไปใช้ชีวิตที่ดี
ในระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่นั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ถอยหลังไปสองก้าวแล้ว
"นางงูพิษนี่!" เฮ่อเจี้ยนิะโด่าอยู่ข้างหลัง เขารีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ข้างๆ
ต่งเสี่ยวเสี่ยวแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเฮ่อเจี้ยนิที่ปกติดูสุภาพเรียบร้อย เวลาปีนต้นไม้กลับเร็วขนาดนี้
เขาคงทำให้งูตัวนั้นโกรธงูจึงไม่สนใจต่งเสี่ยวเสี่ยว แล้วรีบเลื้อยขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อจะกัดเขา
ตอนแรกต่งเสี่ยวเสี่ยวอยากรีบเดินหนีไปเธอกำมือแน่น ก่อนจะมองไปที่กิ่งไม้ยาวๆ ที่อยู่ข้างๆ
ในระหว่างที่เฮ่อเจี้ยนิกอดต้นไม้ร้องไห้งูตัวนั้นก็พุ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เตรียมจะกัดเขา
ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยกกิ่งไม้แทงลงไปอย่างแรงตรงจุดตายของงูพอดี
เธอพุ่งตัวะโขึ้นไปและในขณะที่งูตัวนั้นดิ้นสุดกำลัง เธอก็แทงซ้ำลงไปเป็ครั้งที่สอง
แต่ก็ยังถูกพิษที่งูพ่นออกมาโดนแขนจนได้
แค่โดนพิษงูต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกถึงความเ็ปแล่นแปลบเหนือิัของเธอขึ้นมาทันที
2K
