ณ. โรงแรมติดทะเล
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผู้จัดการก็มา พร้อมกับยา ฉันปลุกเขาตื่นมาเพื่อทานโจ๊กและทานยา ให้เรียบร้อยแล้วค่อยนอนพักต่อ เขาหันมาถามฉันว่า “กลับพรุ่งนี้ได้ไหมครับ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขา เพราะผู้จัดการพูดแทรกขึ้นมาว่า พวกคุณสองคนอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้
“พาฉันกลับบ้านสิคะ”
“ฉันแค่พูดให้ฟัง” ผจก
“งั้นเราก็ฉันมีสิทธิ์อยู่กันสองคนได้ ”
“โอเคค่ะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ”
ฉันนั่งถอนหายใจ จนมิดไนท์หันมามองหน้าฉันพร้อมกับพูดว่า คุณกล้ามากนะครับ พอเขาพูดจบฉันก็หลุดหัวเราะออกมา ผจกนั่น ไม่ค่อยกล้าอะไรกับฉันมากหรอก เพราะฉันชอบทำหน้าไม่ต้อนรับใส่เขาเท่านั้นเองนะ
“มิดไนท์ นายหายดียัง”
“ผมยังไม่หายครับ” มากระซิบใกล้หูฉัน
“กลับเถอะ ฉันจะขับรถให้ ”
“ก็ได้ครับ ถ้าคุณกลับผมก็กลับครับ”
มิดไนท์
ผมให้ บลู ขับรถกลับมาส่งผมที่หน้าคอนโด ส่วนเธอจะนั่งแท็กซี่กลับเอง ผมบอกเธอว่าผมหายดีแล้วเธอก็ไม่เชื่อผม ทำให้ผมต้องจำใจให้เธอขับรถมาส่งผมๆว่าจะไปส่งเธอแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอม และให้ผมไปพักผ่อน ด้วยความที่ผมไม่อยากห่างกับเธอ จึงแกล้งชวนเธอนอนที่คอนโดผม แต่กลับโดนปฎิเสธจากหญิงสาวที่เขินผมอยู่ตลอด เธอทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้จริงๆนะ
ผมคิดว่าจะเคลียร์งานทุกอย่างแล้วอยู่กับเธอมากขึ้น ผมคิดถึงขั้นจะประกาศว่าคบกับเธอด้วยซ้ำ ซึ่งดูแล้วเธอคงไม่ยอมหรอก เพราะเธอรักความเป็ส่วนตัวมาก ผมให้เกียรติทำตามที่เธอ้าดีกว่า ผมกลับมาถึงคอนโดก็ทักเธอไปผ่านไลน์ของผม
Midnight_00: ทำอะไรอยู่ครับ
Bluesky : ฉันกำลังดู MV เพลงนายอยู่
Bluesky : มิดไนท์
Midnight_00: คิดถึงผมใช่ไหมครับ
Bluesky : เปล่านะ (ใช่ คิดถึงนายมาก ตอบในใจ)
Midnight_00: คุณมีอะไรจะถามผมรึเปล่า
Bluesky : ฉันว่าไว้ก่อนดีกว่านะ
Midnight_00: ผมไปนอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้มีงานตอนเช้าและน่าจะทั้งวัน ไว้ค่อยเจอกันนะครับ
Bluesky : อือ ตั้งใจทำงานนะ