ตอนที่ 20 ท่านตาสุดหล่อ
ม่านฟ้ากับตาพวงแอบตื่นกันแต่เช้าเพื่อเข้าไปในสวน ม่านฟ้าเอาผลไม้ลงในเข่งเสร็จแล้วรีบมาทำอาหารเช้าตามปกติ ในเวลาเก้าโมงเช้า พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศได้ทานข้าวเช้าพร้อมนั่งดูทีวีไปด้วยอย่างสำราญใจ
ม่านฟ้ามองทั้งสองคนที่กินข้าวเช้าอย่างสบายใจเฉิบ “ท่านตา มาอยู่ที่นี่กับหนู แล้วงานในเมืองหลวงสยามล่ะคะ?”
“ฉันมีลูกน้องเยอะแยะ ฉันเองก็แก่แล้ว ขอลางานสักปีสองปีไม่ใช่เื่ใหญ่หรอก”
แหงล่ะ ใครจะกล้ามีเื่!
สมยศซดน้ำข้าวอย่างมีความสุข “นานแล้วที่ไม่ได้พักผ่อนยาวๆแบบนี้ ทำงานมาทั้งชีวิตแทบไม่ได้พักเลย พอได้พักตอนแก่ ก็รู้ตัวเลยว่ากระผมแก่ลงมากจริงๆ”
“ทำไมไม่ลาพักผ่อนไปเที่ยวบ้างล่ะคะ ไปริมทะเลก็ไม่เลวนะคะ ได้กินอาหารทะเล จิบเหล้าริมหาด บรรยากาศน่าจะดี”
“เธอพูดเหมือนเธอเคยไป” พระยาเดชาดำรงศักดิ์พูด
เออว่ะ! ในโลกนี้ม่านฟ้าเคยออกนอกจังหวัดสิงขรเสียที่ไหน ไปตลาดในเมืองคือไกลสุดแล้ว แต่ด้วยความฉลาดของเธอ มีหรือจะโป๊ะ เธอวิ่งไปในห้องนอนแล้วหยิบหนังสือนิยายออกมาให้พระยาเดชาดำรงศักดิ์ดูหน้าปก
“นี่ไงคะทะเล ไม่ไปก็เห็นได้ เหลือแค่มีตังค์กับเวลาก็สามารถไปได้แล้ว ฮี่ๆ”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ
สมยศฟังสองตาหลานเถียงกันไปมาด้วยความเคยชิน พระยาเดชาดำรงศักดิ์ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นั้แ่มาอยู่กับคุณหนูม่านฟ้าที่นี่ เขาเองก็มีความสุข แม้ที่นี่จะเล็กแต่ก็สะดวกสบายและมีความสุข แค่ได้เห็นเ้านายทั้งสองแสดงความรักแบบครอบครัวออกมา มีบ้านหลังใหญ่ๆก็สู้ไม่ได้กับบ้านสวนม่านฟ้าหลังเล็กๆแห่งนี้
เขานึกถึงครอบครัวที่อยู่ในเมืองหลวงสยามเขาก็ลอบถอนหายใจ ครอบครัวของเขาแม้จะไม่ได้มีปัญหาอะไรแต่บรรยากาศไม่อบอุ่นเท่าพระยาเดชาดำรงศักดิ์กับคุณหนูม่านฟ้า กลับไปบ้านตัวเองต้องเอาใจใส่ครอบครัวตัวเองบ้างซะแล้ว
บรรยากาศในบ้านกำลังสงบและอบอุ่น ทว่า…หน้าบ้านเธอได้มีเสียงกริ่งกระดิ่งจักรยานดังลั่นพร้อมเสียงใสของเด็กหญิงคนหนึ่งะโออกอย่างไม่สนใจหูของคนอื่นๆว่าจะรำคาญไหม
“ม่านนนนนน ฟ้าาาาาา ไปเก็บหอยกัน!! ม่านฟ้า!!!”
ม่านฟ้าใกับเสียงะโยามเช้า พระยาเดชาดำรงศักดิ์วางแก้วกาแฟลง
“ลูกสาวใครกัน?”
“มะเฟือง ลูกสาวผู้ใหญ่ผินค่ะ”
“ออกไปดูหน่อย กดกริ่งไม่มีทีท่าจะหยุดเลย” พระยาเดชาดำรงศักดิ์ส่ายหัว
ม่านฟ้าออกไปดูเพื่อน เห็นมะเฟืองนั่งขี่บนจักรยาน ทำสีหน้าเหมือนภูมิใจอะไรสักอย่าง
“ที่มานี่ ก็เพื่อมาอวดจักรยานสินะ”
“ฮี่ๆ ในที่สุดพ่อก็ซื้อให้ฉันสักที ฉันจะได้มาหาเธอได้ทุกวันเลย ม่านฟ้า เธอไม่มาหาฉันกับมะไฟบ้างเลย เอาแต่อยู่ในสวนอยู่นั่นแหละ เค้กเธอก็เอาแต่ฝากให้ตาพวงซื้อ ผักผลไม้ก็ให้ตาพวงเอาไปให้ที่บ้านฉันทุกเช้า พ่อฉันเกรงใจเธอมากเลยล่ะ”
ม่านฟ้ามองมะเฟืองที่แก้มป่องอย่างแง่งอน เด็กหญิงมะเฟืองเหง้า…เหงา…
“ก็คนมันไม่ว่างนี่นา ตอนนี้ฉันมีคนงานแล้ว คงไปเล่นกับเธอได้บ้างแหละนะ ลุงผินดูแลฉันมาโดยตลอดนะ แค่ผักผลไม้จะเป็ไรไป ฉันอยากซื้อรถยนต์ให้ด้วยซ้ำ ฉันคุยกับลุงผินแล้วแต่ลุงผินก็ปฏิเสธเด็ดขาดว่าไม่เอา เขาเอาแต่บอกว่าไม่งั้นลุงจะมองหน้าคนในหมู่บ้านไม่ติด เฮ้อ...”
ยายม่านฟ้าอวดรวยใส่เธออีกแล้ว!
“ตอนนี้ที่โรงเรียนก็ปิดเทอมแล้วนะ ชาวบ้านกำลังงมหอยอยู่นะตอนนี้ ฉันเลยว่าจะมาชวนเธอไปงมหอยด้วยกันนอกจากมาอวดจักรยานเฉยๆ”
“พ่อเธอคงปวดใจไม่น้อย”
“พ่อทำหน้าเหมือนโดนมีดกรีดหัวใจเลยล่ะ” มะเฟืองหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน จักรยานแพงมากสำหรับชาวบ้านทั่วไป รถพ่วงของตาพวงเป็ของมือสอง แกซื้อมาด้วยราคาถูก นับว่าโชคดีมาก
จักรยาน จักรยานยนต์ รถยนต์ ถือว่าแข็งแรงมากสำหรับโลกนี้
มันไม่พังง่ายๆเหมือนโลกเก่าของเธอ ที่นั่นยิ่งพัฒนารถมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งซ่อมบ่อยมากเท่านั้น เหอะๆ
เงินเดือนสำหรับผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ได้เยอะมาก ในอนาคตมะเฟืองมีการงานและฐานะการเงินค่อนข้างมั่นคง หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย มะเฟืองก็ได้งานราชการ
ตามเนื้อเื่เดิมในนิยาย ม่านฟ้าคนเก่าอิจฉามะเฟืองมาโดยตลอดเพราะชีวิตเพื่อนวัยเด็กดีขึ้นเรื่อย ๆ มะเฟืองเป็คนเรียนเก่ง แต่ม่านฟ้าไม่ได้เื่ ต่อมาม่านฟ้าได้ย้ายไปอยู่โรงเรียนในวังหลัง ในตอนนั้นเธอก็เหมือนเด็กหลังห้อง ไม่ค่อยพัฒนาสมอง รู้จักแต่แต่งตัวและใช้เล่ห์กลั่นแกล้งคนอื่น คนส่วนใหญ่เกรงใจม่านฟ้าเพราะตระกูลภักดีเท่านั้นแหละ
มะเฟืองไม่ได้สวยจนตาค้าง แต่เธอเป็คนเธอสวยแบบน่ารัก
ยิ้มทีหนุ่มๆรู้สึกละมุนในหัวใจ เธอเองก็ชอบนะ มองแล้วสบายตา เพลินดี∼
“ม่านฟ้า คิดอะไรอยู่ เหม่ออีกแล้ว นอนไม่พอเหรอ?” มะเฟืองเป็ห่วงม่านฟ้า เธอรู้ว่า่นี้เพื่อนเหนื่อยมาก
“เปล่าๆ”
มะเฟืองลดเสียงลง “ได้ยินว่าตาของเธอดุมาก จริงรึเปล่า?”
“มาๆ เข้าไปข้างในทักทายท่านสิ จะได้รู้ว่าดุไหม” ม่านฟ้าฉีกยิ้มหวาน เธอเองก็อย่างเห็นท่าทางของมะเฟืองว่าจะเป็อย่างไร
ม่านฟ้าลากมะเฟืองเข้าไปในบ้านด้วยกัน
“ท่านตาคะ หนูพาเพื่อนมาสวัสดีค่ะ นี่มะเฟืองค่ะ ลูกสาวผู้ใหญ่ผินค่ะ”
มะเฟืองที่เห็นพระยาเดชาดำรงศักดิ์นั่งบนเก้าอี้ด้วยสายตาดุ๊…ดุ… ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
สายตาไม่ได้ดุหรอก แต่เป็คนตาดุ ฮ่าๆ ม่านฟ้าแอบนินทาในใจ
“สะ สะ สวัสดีค่ะท่านพระยาเดชา” มะเฟืองไหว้สวัสดีอย่างเงอะงะ
ม่านฟ้ายืนขำ เธอยิ้มล้อท่านตาของเธอ
พระยาเดชาดำรงศักดิ์กล่าว “ไหว้พระเถิดหนู”
มะเฟืองยิ้มแห้ง เธอยิ้มจนตาปิด ใช่! มะเฟืองยิ้มให้ตาปิดเพื่อหลบสายตา
เธอเห็นแล้วก็ขำก๊าก
“ท่านตาหน้าดุเกินไปค่ะ เพื่อนหนูยังกลัวขนาดนี้ เด็กสามขวบคงร้องไห้แน่ๆ”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ยกไม้เท้าขึ้น “ม่านฟ้ามายืนตรงนี้”
ม่านฟ้าหน้ามุ่ยทันที แต่ก็เดินไปแต่โดยดี
โป้ก!
ม่านฟ้ากุมหัวน้อยๆของเธอพร้อมร้องซี๊ด
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ทำเสียงในลำคอ “เฮอะ! กล้าแซวฉันก็ย่อมต้องกล้ารับโทษ”
“หนูพูดความจริงนะคะ ไม่เชื่อให้หนูลองไปอุ้มเด็กสามขวบมาดีไหมคะ?”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์มองค้อนใส่เธอ ยังจะเถียง!
“ขอโทษค่ะ คิกๆ วันนี้กินแกงหอยดีไหมคะ?” ม่านฟ้าถามอย่างเอาใจ
“จะไปไหนก็ไป”
สมยศขยิบตาให้ม่านฟ้า แปลว่ากิน
“หนูไปก่อนนะคะ เดี๋ยวเที่ยงๆจะรีบมาทำแกงหอยให้ท่านตาสุดหล่อของหนูให้ได้ทาน”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ไม่กล่าวอะไรแต่ส่งเสียง เฮอะ! เหมือนเดิม
หลังจากที่เด็กหญิงสองคนไปงมหอย สมยศก็เอ่ยแซวพระยาเดชาดำรงศักดิ์
“คุณหนูช่างปากหวานจริงๆ ผมเองก็อยากโดนชมว่าสุดหล่อเหมือนกัน คิกๆ”
“เอ็งจะไปไหนก็ไปสมยศ พูดมากขึ้นทุกวัน” ว่าเสร็จก็หันไปดูทีวี ไม่สนลูกน้องคนสนิทอีก
สมยศเข้าครัวไปหาผลไม้กิน เขามองในครัวอย่างแปลกใจ เ
หมือนในครัวจะมีอะไรหายไป หรือจะมีขโมย?
747
