ตอนที่ 6 : คำเชิญจากเ้าเมือง
บรรยากาศในเมืองชิงอวิ๋นยังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลังจากเหตุการณ์ที่หลิงเทียนทำให้ลู่ชิงเหยาต้องพ่ายแพ้ ผู้คนต่างพูดถึงเขาไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็ตามตรอกซอกซอย หรือแม้แต่ในโรงน้ำชา
"ข้าล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็ใครกันแน่ กล้าท้าทายตระกูลลู่ถึงเพียงนี้"
"เ้ารู้หรือไม่? เ้าเมืองลู่ฉางฟงถึงกับออกคำสั่งให้คนออกตามหาตัวเขาแล้ว!"
"แล้วเขาจะยอมไปงั้นหรือ? ข้าคิดว่าเขาน่าจะหนีไปจากเมืองแล้วกระมัง"
"หนี? เ้าดูท่าทางของเขาตอนอัดลู่ชิงเหยาไหม? เ้าหนุ่มนั่นไม่ใช่คนขี้ขลาดแน่"
---
สถานการณ์ที่ซับซ้อน
ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมือง หลิงเทียนนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เขาจิบชาเบา ๆ สายตาสำรวจบรรยากาศรอบตัว
"ดูเหมือนว่าข้าจะกลายเป็จุดสนใจของเมืองนี้ไปเสียแล้ว"
ราชสีห์อัสนีครามที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
"นายท่าน คำสั่งของเ้าเมืองลู่ฉางฟงได้แพร่สะพัดไปทั่ว ตอนนี้มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ท่าน"
หลิงเทียนยิ้มบาง "เช่นนั้นก็ให้พวกมันจับจ้องไปเถอะ"
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น ชายร่างกำยำในชุดเกราะเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ และหยุดสายตาไว้ที่หลิงเทียน
"คุณชายหลิงเทียนใช่หรือไม่?"
หลิงเทียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "เ้าคือ?"
"ข้าคือหลี่กัง แม่ทัพแห่งเมืองชิงอวิ๋น" ชายร่างใหญ่ประกาศเสียงดัง "เ้าเมืองลู่ฉางฟง้าพบเ้าในทันที"
---
เผชิญหน้ากับเ้าเมือง
ภายในคฤหาสน์เ้าเมืองลู่ฉางฟง หลิงเทียนเดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ สายตาของบรรดานายทหารและข้ารับใช้จับจ้องมาที่เขาอย่างหวาดระแวง
ที่้าสุดของห้องโถง ชายวัยกลางคนที่มีรัศมีอำนาจแผ่ออกมาอย่างเด่นชัดนั่งอยู่บนบัลลังก์ เขาคือ ลู่ฉางฟง เ้าเมืองชิงอวิ๋น และเป็บิดาของลู่ชิงเหยา
"เ้าคือหลิงเทียนใช่หรือไม่?" เสียงของเขาหนักแน่นและแฝงไปด้วยอำนาจ
หลิงเทียนเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ "ใช่"
"เ้า... กล้าทำร้ายบุตรชายข้า?"
หลิงเทียนหัวเราะเบา ๆ "หึ เ้าเมืองพูดเช่นนี้ ข้าขอถามกลับบ้าง บุตรชายของเ้าพยายามปล้นสมุนไพรของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และยังสั่งให้คนของเขาฆ่าข้า ข้าจึงแค่ตอบแทนเขาเล็กน้อย ไม่ใช่หรือ?"
"เ้า!"
ลู่ฉางฟงกัดฟันแน่น บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยแรงกดดัน
"ข้าไม่สนว่าเ้ามีเหตุผลอะไร เ้าทำให้ตระกูลข้าต้องอับอาย ข้าจะให้โอกาสเ้า คุกเข่าขอโทษ และข้าจะปล่อยเ้าไป"
---
ท้าทายอำนาจของเ้าเมือง
ทุกคนในห้องโถงเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่หลิงเทียนเพื่อรอดูว่าเขาจะทำอย่างไร
แต่แทนที่จะหวาดกลัว หลิงเทียนกลับหัวเราะเบา ๆ
"ข้าคุกเข่าให้เ้าหรือ? ขอโทษด้วย ข้าไม่เคยก้มหัวให้ใคร"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเขาดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้องโถง คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งขึ้น
"เ้าช่างโอหังนัก!" ลู่ฉางฟงตบโต๊ะเสียงดัง "หรือว่าเ้าคิดว่าตัวเองไร้เทียมทาน!?"
"เปล่า ข้าแค่คิดว่าเ้ากับบุตรชายของเ้ายังไม่คู่ควรให้ข้าต้องเสียเวลาคุกเข่าให้"
---
เ้าเมืองลงมือเอง!
ลู่ฉางฟงไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาลุกขึ้นยืน แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างของเขา ทั่วทั้งห้องโถงสั่นะเื
"ดีมาก! ในเมื่อเ้าไม่สำนึก เช่นนั้นข้าจะลงมือเอง!"
ร่างของลู่ฉางฟงพุ่งเข้าหาหลิงเทียนราวกับสายฟ้า ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยพลังลมปราณระดับสูง
แต่...
พรึ่บ!
ก่อนที่ฝ่ามือของเขาจะััตัวหลิงเทียน ร่างของหลิงเทียนก็หายไปจากที่เดิมราวกับเงา!
"อะไร!?"
ลู่ฉางฟงเบิกตากว้าง ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง!
ปัง!
ลู่ฉางฟงถูกซัดกระเด็นไปกระแทกกับเสาไม้ในห้องโถงจนเกิดเสียงดังสนั่น!
ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง!
"ละ...ลู่ฉางฟงถูกเล่นงาน!?"
"ชายหนุ่มผู้นี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เลยรึ!?"
---
ตระกูลลู่ต้องล่าถอย
ลู่ฉางฟงลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใและโกรธเกรี้ยว
"เ้าหนุ่ม... เ้าเป็ใครกันแน่!?"
หลิงเทียนยิ้มบาง "เพียงแค่คนที่ผ่านทางเท่านั้น"
ลู่ฉางฟงกำหมัดแน่น แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริง
"วันนี้ข้าจะปล่อยเ้าไป... แต่จงจำไว้ ตระกูลลู่ไม่เคยลืมความอัปยศ!"
หลิงเทียนยักไหล่ "ตามสบาย"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องโถง ปล่อยให้ลู่ฉางฟงและเหล่าผู้คุ้มกันมองตามหลังเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความโกรธและหวาดหวั่น
---
เงามืดที่แอบซ่อน
แต่ขณะที่หลิงเทียนออกจากคฤหาสน์ตระกูลลู่ไปแล้ว สายตาคู่หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดได้เฝ้าดูทุกสิ่งทุกอย่าง
"น่าสนใจ... ชายหนุ่มคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่"
บุคคลปริศนายิ้มบาง ๆ ก่อนจะหายไปในความมืด
---
จบตอนที่ 6
ตอนต่อไป หลิงเทียนจะถูกขุมอำนาจลึกลับหมายตา! ใครกันที่กำลังจับตาดูเขาอยู่!
2K
