ตอนที่ 29 สำนักอสูรถูกถล่มราบ ดาบสะท้านโลกา!
"เป็ไปไม่ได้!"
"นี่เป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน!"
จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้จวนจะคลั่งแล้ว!
ก่อนหน้านั้น พวกเขาจักรพรรดิปีศาจทั้งหกมิได้ลังเลใจที่จะะเิร่างตนเองให้ตายตกไปพร้อมกับเซียนดาบนิรนาม ทว่านั่นเป็เพียงร่างจำแลงร่างหนึ่งของคนที่อยู่เบื้องหน้านี้หรือ?
ทั่วทั้งโลกนี้ ยังมีสิ่งใดน่าเจ็บแค้นใจยิ่งกว่าเื่นี้อีก!
"ทำผิดต่อสวรรรค์อาจให้อภัยได้ ทว่าทำผิดต่อข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้! แม้ว่าเฒ่าชราผู้นี้จะมิรู้ว่าเ้าใช้กลวิธีใดในการฟื้นคืนชีพ แต่ในเมื่อเ้ายังมีชีวิตอยู่ เหตุใดจึงไม่หาที่แขวนตนเอาไว้ให้ดี ไยต้องะโออกมาวอนหาที่ตาย!"
หนิงฝานยิ้มเย็น ปราณดาบดุจท้องทะเลค่อย ๆ โหมลุกท่วมกายเขา พลังดาบอันน่าหวาดหวั่นห้อมล้อมจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ไว้
ตู้ม!
ทันใดนั้น จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ตกลงไปยังถ้ำน้ำแข็ง กลิ่นอายแห่งความดับสูญลอยละล่องล้อมรอบตัวเขา
"หึ! ร่างจำแลงแล้วอย่างไร ร่างหลักแล้วเช่นไร บัดนี้จักรพรรดิปีศาจผู้นี้เป็ถึงจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบ มิแน่ว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้เ้า!"
ตอนนี้เอง จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ร้องคำรามตัดสินใจที่จะลองสู้สักตั้ง!
ตู้ม!
ฉับพลันทันใด กระแสปราณปีศาจสาดซัดออกมาจากร่างกายของเขา พลังปีศาจแห่งขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบทรงพลังยิ่ง แม้กระทั่งสายโลหิตในร่างกายยังเจือด้วยพลังปีศาจศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
"เซียนดาบนิรนามอันใด ตายด้วยน้ำมือข้าเสียเถอะ!"
ด้วยเสียงดัง ‘ปัง’ จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ะเิพลังทันใด มวลพลังในร่างกายเขาราวกับสายน้ำจากขุนเขาสีดำทะมึนซัดเข้าใส่หนิงฝาน ไม่ว่าจะผ่านไปที่ใด พื้นที่แห่งนั้นล้วนสั่นะเือย่างรุนแรง
ตู้ม!
แม้เป็เช่นนี้ หนิงฝานยังคงไม่สะดุ้งะเื ปล่อยให้กระแสพลังสีดำสนิทที่ไหลเชี่ยวกรากเขมือบเขาเข้าไป
"ฮ่าฮ่า!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ข้าสงสัยยิ่งนักว่าเซียนดาบนิรนามจะเป็เช่นไร ไม่คาดว่าจะเป็คนไร้ความสามารถผู้หนึ่ง!"
เมื่อเห็นหนิงฝานจมลงไปกับคลื่นพลังที่ทะลักเข้ามา จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้พลันหัวเราะออกมาอย่างย่ามใจ พลังที่เขาซัดออกไปเมื่อครู่ แม้นมีเนินเขาย่อม ๆ อยู่ตรงหน้าก็ยังถูกพังทลายลงได้ นับประสาอะไรกับเืเนื้อเช่นคน
ในความคิดเขา อีกฝ่ายถูกพลังลูกนี้ซัดเข้าไปย่อมตายตกอย่างไม่ต้องสงสัย!
"ช้าก่อน! เ้าหัวเราะอันใดน่ะ?"
ฉับพลัน ในชั่วขณะนั้น เสียงเอื่อยระเรื่อยลอยมาจากพลังที่กำลังเดือดคลั่ง จากนั้นเมื่อพลังที่ล้อมรอบเขาเหือดหายไป หนิงฝานก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้อีกครั้ง บนตัวไร้ร่องรอยขีดข่วนใด ๆ กระทั่งเสื้อคลุมสีเทาที่สวมอย่างหลวม ๆ ยังมิได้รับการรบกวนแม้แต่น้อย
"นี่...เป็ไปได้อย่างไร!"
ยามได้เห็นภาพนี้ จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้พลันตะลึงงันอยู่ตรงนั้น เสียงหัวเราะสะใจเมื่อครู่ชะงักงันอยู่บนใบหน้า พายุทะเลคลั่งก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขาเป็ที่เรียบร้อย
เขาอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบเชียวนะ!
ภายใต้การจู่โจมที่ทุ่มพลังทั้งหมดของเขาลงไป ยังมิอาจแม้แต่กระดิกชายเสื้อผ้าของศัตรูได้แม้แต่น้อย นี่ช่างกลับมุมมองของเขาที่มีต่อโลกไปโดยสิ้นเชิง
แน่นอนว่าเขามิได้รู้ว่า บัดนี้หนิงฝานได้ผ่านการชำระกายบริสุทธิ์ ชำระพลังิญญาบริสุทธิ์ และชำระจิติญญาบริสุทธิ์แล้ว พลังแห่งปราชญ์ทั้งสามได้เพิ่มเข้ามาในร่างกายเขา นอกจากปราชญ์ยุทธ์ในตำนานย่อมไม่มีผู้ใดทำให้ชายหนุ่มาเ็ได้
พูดอีกอย่างคือ ภายใต้ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ หนิงฟานแข็งแกร่งไร้เทียมทาน!
ฟุ่บ!
มาตอนนี้ จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ท้ายที่สุดก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา ทั้งยังเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าร่างหลักของเซียนดาบนิรนามที่อยู่ต่อหน้าเขา เดิมทีก็มิใช่ผู้ที่เขาจะอาจหาญเป็คู่ต่อสู้ได้ ฉะนั้นเขาจึงหันกลับด้วย้าวิ่งหนีไป!
อย่างไรก็ตาม
ชิ้ง!
เสี้ยวของปราณดราบพุ่งออกไป ราวกับรอยริ้วอาชาสีเงินวาบผ่าน แทงทะลุหว่างคิ้วของจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ในบัดดล
การเคลื่อนไหวหันหลังกลับของจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ชะงักงันทันที รูม่านตาของเขาเล็กลงประหนึ่งดังเส้นเข็ม พลังชีวิตทั่วทั้งร่างเหือดหายราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะลม
ไม่มีอยู่อีกต่อไป!
"เก้าสำนักมหาอสูร...สิ้นแล้ว!"
เมื่อมองไปยังหนิงฝานผู้ที่ค่อย ๆ เก็บดาบเข้าฝักอย่างช้า ๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม จักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้เกิดความคิดในเสี้ยววินาสุดท้ายแวบผ่านห้วงคำนึง ทั้งร่างร่วงหล่นจากท้องฟ้าและตายตกอย่างสมบูรณ์
"ถัดไป!"
หลังจากสังหารจักรพรรดปีศาจเชียงอวี้แล้ว หนิงฝานไม่รั้งรออีกต่อไป เขากลายเป็เสี้ยวแสงแห่งดาบแล้วพุ่งจู่โจมอีกทิศทางในทันที
"เกิดอันใดขึ้น?"
"เมื่อครู่นี้เสี้ยวแสงดาบเ่าั้มาจากที่ใด?"
"สำนักอสูรพันปรารถนาย่อมเกิดเื่ขึ้นเป็แน่!"
ไม่นานหลังจากหนิงฝานจากไป ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปล้วนถูกประกายดาบอันน่าตกตะลึงเมื่อครู่นี้ดึงดูดความสนใจ เมื่อมีบางคนกล้าเข้าไปในรังสำนักอสูรพันปรารถนา เขาก็พบซากศพมากมายอยู่ในนั้น
"อ๊า! ตายแล้ว! คนสำนักอสูรพันปรารถล้วนตายหมดแล้ว!"
"์! แม้แต่จักรพรรดิปีศาจเชียนอวี้ยังตายตกไปแล้ว!"
"เฮือก! ผู้ใดกันที่ทำลายสำนักอสูรพันปรารถนา?"
"เมื่อสักครู่นี้ข้าได้ยินจักรพรรดิปีศาจเชียงอวี้ะโว่าเซียนดาบนิรนาม หรือว่าจะเป็เซียนดาบนิรนามผู้ที่ลือกันว่าตายตกในศึกสุสานปราชญ์เป็ผู้ลงมือ"
"เป็เขา! ย่อมเป็เขาแน่นอน! ข้ารู้มาว่าในศึกสุสานปราชญ์จักรพรรดิปีศาจทั้งหกตายไม่มีผู้ใดตายอย่างแท้จริง เซียนดาบนิรนามแข็งแกร่งเช่นนั้น เขาจะตายไปจริง ๆ ได้อย่างไร!"
"ต้องเป็เพราะเซียนดาบนิรนามผู้ไม่อาจทนเห็นเืปุถุชนทั่วหล้าหลั่งเืให้สำนักอสูร ด้วยเหตุนี้เขาจึงลงมือกำจัดสำนักอสูรพันปรารถนาอย่างทันท่วงที!"
"ฮ่าฮ่า! ในเมื่อเซียนดาบนิรนามเริ่มลงมือ เห็นทีเก้าสำนักมหาอสูรคงถึงคราดับสูญแล้ว!"
"ยอดเยี่ยมนัก! สรรพชีวิตใต้หล้านี้ปลอดภัยแล้ว!"
“…”
ถึงตอนนี้ ข่าวสำนักอสูรพันปรารถนาแพร่สะพัดราวกับพายุคลั่งไปทั่วทุกหนแห่ง ชื่อของเซียนดาบนิรนามถูกผู้คนหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกครั้ง
หนิงฝานไม่ได้รู้ว่าเื้ัเขาเกิดสิ่งใดขึ้น เพราะยามนี้ชายหนุ่มได้มาถึงที่กบดานของสำนักอสูรหลอมโลหิตแล้ว
ั้แ่เก้าสำนักมหาอสูรไม่หลบซ่อนอีกต่อไป ช่วยทำให้หนิงฝานเสาะหารังของสำนักอสูรได้ง่ายดายขึ้นเป็อย่างมาก
"อ๊าาา!"
"เซียนดาบนิรนาม!"
"ไม่! เป็ไปไม่ได้! ไม่ใช่ว่าเ้าตายไปแล้วหรอกหรือ!?"
“…”
ทันที่ที่หนิงฝานย่ำเท้าลงไปในรังของสำนักอสูรหลอมโลหิต จักรพรรดิปีศาจเสวี่ยเหลียนผู้ที่กำลังลับคมดาบของตนเตรียมพร้อมย้อมโลกด้วยโลหิต ประหนึ่งเห็นภูตผีขึ้นในทันใด
ทว่าคำตอบที่เขาได้รับ กลับมีเพียงปราณดาบพร่างพราวอันทรงพลัง!
ตู้ม!
ปราณดาบฟันฉับลงกลางอากาศ อสูรนับหมื่นทั้งสำนักอสูรหลอมโลหิตถูกกลบฝังในดาบเดียว แม้แต่จักรพรรดิปีศาจเสวี่ยเหลียนยังตายตกไปด้วยความไม่ยินยอมและหวาดกลัวในบัดดล!
ดาบเดียว!
สำนักอสูรหลอมโลหิตพังทลายลง!
เมื่อผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนและผู้คนโดยรอบสำนักอสูรหลอมโลหิตถูกประกายดาบดึงดูด หนิงฝานก็ได้เร่งรุดไปสำนักอสูรสำนักถัดไปแล้ว
ถัดจากนั้น
สำนักอสูรเจ็ดสังหาร
สำนักอสูรหมื่นสรรพสัตว์
สำนักอสูรร้อยพิษ
สำนักอสูรหุ่นเชิดศพ
สำนักอสูรโรคระบาด
สำนักอสูรมารปีศาจ
สำนักอสูรกลืนกิน
หนิงฝานไปเยือนรังเก้าสำนักมหาอสูรทีละสำนัก ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของจักรพรรดิปีศาจแต่ละคน เขาฟาดฟันดาบลงไป!
แต่ละดาบล้วนงดงามยิ่ง!
หลังเก้าดาบฟันลง เก้าสำนักมหาอสูรผู้ที่เดิมทะยานอยากชะล้างใต้หล้าด้วยโลหิต และผู้ที่ยังหวนกลับมาแล้วยังไม่ออกมาจากที่กบดาน ล้วนโดนกลบฝังหมดสิ้น!
ราตรีนี้
แสงแห่งดาบทั้งเก้าส่องสว่างในยามค่ำคืน!
ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนนับไม่ถ้วนทั่วทั้งใต้หล้าเห็นร่างในชุดคลุมสีเทาแปลงเป็แสงแห่งดาบแสงหนึ่ง!
หนึ่งดาบกำราบหนึ่งสำนัก อยู่ออกไปไม่ถึงพันลี้!
"ฮ่าฮ่า! ์ประทานพรแก่ปุถุชน เซียนดาบนิรนามผู้เดิมปรากฏกายอีกครั้งแล้ว!"
"สำนักอสูรพันปรารถนาทลายลง สำนักอสูรหลอมโลหิตทลายลง…"
"ประเสริฐนัก! เก้าจักรพรรดิปีศาจสิ้นแล้ว เก้าสำนักมหาอสูรถูกทำลายล้าง นับแต่นี้เป็ต้นไป ใต้หล้านี้ย่อมไม่มีอสูรสร้างความยุ่งเหยิงอีกแล้ว!"
"เซียนดาบนิรนาม กำจัดปีศาจรักษาวิถีธรรม ทั้งยังปกป้องคนธรรมดา ควรให้ผู้คนนับถืออย่างแท้จริง!
“…”
ค่ำคืนนี้ ทุกหนแห่งใต้หล้า ชื่อของเซียนดาบนิรนามเลื่องชื่อระบือนามไปไกล!
เมื่อราตรีผ่านพ้นไป พระอาทิตย์แดงฉานดวงโตค่อย ๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
หนิงฝานกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนอย่างเงียบงัน
เื่จบแล้วก็ปัดเสื้อผ้าจากไป!
ซ่อนเร้นทั้งผลกุศลและชื่อเสียงไว้ลึก ๆ!