ด้วยประสาทััของผู้บำเพ็ญเพียร เทียนจุนย่อมได้ยินทุกถ้อยคำที่หัวหน้ากลุ่มโจรกล่าวออกมาได้อย่างชัดเจน และเพียงแค่ฟังจากน้ำเสียงของมัน เขาก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าสถานการณ์ในตอนนี้กำลังดำเนินไปในทิศทางใด
“พวกมันกำลังจะไปปล้นหมู่บ้านงั้นหรือ?”
“หรืออาจถึงขั้นสังหารทุกคนที่นั่น?”
ไม่ว่าจะพิจารณาไปในทิศทางไหน ผลลัพธ์ของสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ล้วนเลวร้ายทั้งสิ้น
ดวงตาของเทียนจุนพลันเย็นเยียบลง สีหน้าของเขาปราศจากอารมณ์โดยสิ้นเชิง
“โจรป่า.. ขึ้นชื่อว่าเป็โจรป่า พวกมันย่อมไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว!”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงของระบบพระพุทธองค์ไร้พ่ายก็ดังก้องขึ้นในห้วงสำนึกของเขา
【โฮสต์ ผู้ที่ก้าวเดินในเส้นทางสายพุทธะ ย่อมไม่อาจเพิกเฉยต่อปุถุชนที่อ่อนแอ ให้พวกเขาต้องไปเผชิญหน้ากับเหล่าโจรป่าด้วยตนเอง】
【เชื่อเราเถอะโฮสต์ รีบกลับไปยังหมู่บ้านนั่นเสีย】
【แม้โฮสต์จะไม่ได้เห็นค่าของชีวิตคนอื่นๆในหมู่บ้าน แต่โฮสต์ควรเห็นแก่ชีวิตของผู้เฒ่าชราที่เคยช่วยเหลือโฮสต์เอาไว้】
ถ้อยคำของระบบทำให้หัวใจของเทียนจุนพลันสั่นไหว
แม้ว่าเขาจะเป็เทพมาร แม้ว่าเขาจะเคยสังหารผู้แข็งแกร่งไปมากมาย
แต่ตัวตนเช่นเขาก็ไม่เคยลงมือกับปุถุชนคนธรรมดาและผู้บริสุทธิ์
ไม่เคยเห็นการฆ่าคนธรรมดาว่าเป็เื่ที่คู่ควร เขามักมองข้ามพวกมันไปเสมอ เพราะพวกเขาไร้พลังและไร้ทางต่อกรกับโลกที่โหดร้าย
แล้วตอนนี้ ชาวบ้านเ่าั้รวมถึงชายชราผู้ที่เคยช่วยเหลือเขา จะต้องถูกปล่อยให้เผชิญชะตากรรมโดยไร้หนทางต่อกรอย่างนั้นหรือ
“ไม่ได้..”
เทียนจุนกำหมัดแน่น แววตาดูจริงจังและไม่อาจปล่อยผ่านเื่นี้ไปได้
ฟึ่บ!
พริบตาเดียว เงาร่างของเขาพลันหันหลังกลับ
ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงสุด ฝุ่นดินกระจายวูบไปตามแรงกระแทกของฝีเท้าที่ัักับพื้นดิน
ด้วยความเร็วของผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมกายาขั้นที่สี่ ชายหนุ่มย่อมสามารถไปถึงหมู่บ้านได้ภายในเวลาไม่นาน
อีกด้านหนึ่ง ภายในหมู่บ้านที่เทียนจุนเพิ่งจากมา บรรยากาศในเวลานี้เต็มไปด้วยความโกลาหลและความหวาดกลัว
ชาวบ้านนับร้อยชีวิตต่างพากันอ้อนวอนขอความเมตตาจากกลุ่มโจรเงามายา
พวกเขาคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลรินด้วยความสิ้นหวัง
บางคนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ขณะที่บางคนกอดลูกหลานของตนเอาไว้แน่น
“ได้โปรดเถิด… พวกท่านอย่าทำเช่นนี้เลย!”
“เรามีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากมากพอแล้ว.. ทำไมพวกท่านยังต้องมาปล้นพวกเราอีก?”
“ได้โปรด… อย่าเข่นฆ่าพวกเราเลยขอรับ!”
เสียงร้องขอชีวิตดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน ทว่ากลับไม่ได้ทำให้หัวใจของเหล่าโจรเกิดความเมตตาแม้แต่น้อย
“หุบปากไปซะ ยายแก่!”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มโจรแสยะยิ้ม พลางยกดาบขึ้นสูงเหนือศีรษะ
ฉึก!
ปลายดาบแหลมคมแทงทะลุร่างของหญิงชราผู้หนึ่ง เืสด พุ่งกระเซ็นออกมาเป็สาย นางกรีดร้องด้วยความเ็ป ก่อนที่ร่างของหญิงชราจะทรุดลงกับพื้น ดวงตาของนางเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
“ท่านแม่!!!”
เสียงร่ำไห้ของลูกหลานของหญิงชราดังขึ้น
ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวออกมาขัดขวาง ร่างของหญิงชรานอนแน่นิ่งบนพื้น เืค่อยๆไหลซึมลงบนผืนดิน
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวบ้านที่ยืนกำหมัดแน่น ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ชายชราหลังค่อมที่เคยช่วยเหลือเทียนจุนก้าวออกมา จ้องมองกลุ่มโจรด้วยสายตาเว้าวอน พลางพยายามใช้คำพูดเกลี้ยกล่อม
“ท่านผู้กล้าทั้งหลาย โปรดอย่าได้ลงมือกับชาวบ้านเลย พวกเราไม่มีอะไรให้พวกท่านปล้นหรอก”
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงสุภาพและอ่อนน้อม
“ชื่อเสียงของกลุ่มโจรเงามายายิ่งใหญ่ขจรไกลในอาณาเขตเมืองเทียนตง”
“ข้าคิดว่าหมู่บ้านเล็กๆอย่างพวกเรา คงไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในสายตาของพวกท่านได้หรอก ได้โปรดเมตตาพวกเราเถอะ”
ชายชรากล่าวพร้อมกับโค้งคำนับลึก หัวใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เขาก็พยายามอย่างสุดกำลังที่จะช่วยชาวบ้านของตนเอง
ไม่นานนัก เหล่าโจรที่กระจายตัวออกไปค้นหาทรัพยากร ก็เริ่มกลับมารวมตัวกันพร้อมรายงานผล
“หัวหน้าเหริน!”
หนึ่งในลูกน้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“เป็อย่างที่ไอ้แก่นี่พูดจริงๆ! ไม่มีทรัพยากรที่มีค่าอะไรเลยสักนิด!”
“ที่นี่จนยิ่งกว่าหมู่บ้านไหนๆที่พวกเราหลายคนเคยปล้นมาเสียอีก!”
“ถูกต้อง! เสียเวลาเดินทางมาจริงๆ! คิดว่าจะได้ทองคำ หรืออย่างน้อยก็สมบัติล้ำค่าบ้าง!”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนหลังม้า พอได้ยินเช่นนั้นก็เผยสีหน้าไม่พอใจเป็ที่สุด
“หึ! ไอ้พวกขยะ..”
ดวงตาของเขาแข็งกร้าว กวาดมองชาวบ้านที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องล่าง
ก่อนจะค่อยๆลงจากหลังม้าอย่างช้าๆ เขาเดินตรงไปหาชายชราหลังค่อมที่เพิ่งพูดจาอ้อนวอนเมื่อครู่ ใบหน้าที่เฉยชาเริ่มดูโเี้
“ไอ้แก่.. กล้าทำให้พวกข้าเสียเวลาอย่างนั้นเรอะ?”
ทันใดนั้นหมัดที่อาบไปด้วยปราณอันแข็งแกร่ง ได้พุ่งเข้ากระแทกกลางอกของชายชรา ร่างของเขาปลิวกระเด็นไปไกลหลายเมตร ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง เืสดๆไหลซึมออกมาจากปากของเขา
“ท่านผู้เฒ่า!”
ชาวบ้านหลายคนวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ชายชราพยายามใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงออกมา
“ส.. สังหารข้าเพียงคนเดียวก็พอ ได้โปรดอย่าทำร้ายคนอื่น..”
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและสิ้นหวัง ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง ร่างของเขาแน่นิ่งไป เสียงร่ำไห้ของชาวบ้านดังขึ้น พร้อมกับความโกรธแค้นที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกเขา แต่หัวหน้าเหรินกลับไม่ได้สนใจ
เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ก่อนจะโบกสะบัดออกไป
“ฆ่าพวกมันให้หมด!”
เสียงของเขาเยือกเย็นไร้ความปรานี
“และเผาหมู่บ้านนี้ซะ!”
“ประกาศก้องไปให้ทั่วว่า กลุ่มโจรเงามายากำลังขยายอิทธิพล!”
เสียงะโของเขาดังกึกก้องไปทั่วหมู่บ้าน ก่อนที่เหล่าโจรป่าทุกคนจะยกอาวุธของตนขึ้น และเตรียมลงมืออย่างไร้ความปรานี
พริบตาเดียว ความโกลาหลและวุ่นวายก็ได้บังเกิดขึ้น
เสียงกรีดร้องแห่งความโศกเศร้าดังระงมไปทั่วทั้งบริเวณ เสียงร่ำไห้ของเด็กเล็ก เสียงคร่ำครวญของสตรี เสียงะโอย่างสิ้นหวังของชายชรา ทุกเสียงผสานกันเป็โศกนาฏกรรมที่ยากจะพรรณนา
เหล่าชาวบ้านนับร้อยชีวิตไม่ว่าจะเป็เด็กหรือผู้ใหญ่
คนชราหรือหญิงสาว ทั้งหมดต่างถูกกลุ่มโจรเหล่านี้เข่นฆ่าด้วยวิธีการที่โเี้ ผู้คนเหล่านี้เป็เพียงแค่ปุถุชนคนธรรมดา
พวกเขาไร้พลัง ไร้ความสามารถในการต่อกร ไม่มีใครสามารถขัดขืนอำนาจอันโหดร้ายของเหล่าโจรป่าที่เป็ผู้บำเพ็ญเพียรได้เลย
พวกมันสะบัดดาบสังหารชาวบ้านไปทีละคน—ทีละคน—โดยไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย
ฉัวะ!
ฉึก!
เสียงดาบทะลุผ่านร่างของผู้เคราะห์ร้าย เสียงเืสาดกระเซ็น เสียงร่างกายล้มลงกระแทกพื้นดินที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต—ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่เป็ภาพแห่งนรกบนดิน
ภายในเวลาเพียง ไม่กี่อึดใจ—หมู่บ้านแห่งนี้ก็เหลือเพียงซากศพที่กองพะเนิน
หลังจากที่เข่นฆ่าชาวบ้านจนหมดสิ้น พวกมันก็ยังไม่พอใจ เหล่าโจรได้เริ่มจุดไฟเผาบ้านเรือนไม้ทั้งหมดของหมู่บ้านแห่งนี้
เปลวเพลิงขนาดใหญ่ลุกโชติ่ แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้ ควันสีดำสนิทลอยพวยพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้า เสียงไม้แตกหัก เสียงเปลวไฟลุกลาม เสียงไฟเผาไหม้ส่งกลิ่นไหม้คลุ้งไปทั่วทุกทิศทาง นี่คือจุดจบของหมู่บ้านที่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ขัดขืน
กลุ่มโจรเงามายายืนมองภาพตรงหน้าอย่างสะใจ หัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง
หัวหน้าเหรินที่ยืนอยู่หน้าสุดของขบวน เหลือบมองซากหมู่บ้านที่ถูกเผาจนเหลือแต่เถ้าถ่าน พลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน
ก่อนจะหันไปทางพวกพ้องของตน
“กลับเว้ย!”
เขาะโสั่งการ ก่อนจะสะบัดบังเหียนม้าของตนเอง
“ถึงจะไม่ได้อะไรกลับไปเลยก็เถอะ..”
เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางหัวเราะเย้ยหยัน
“แต่ในเมื่อเราสังหารพวกมันจนหมดสิ้นเพื่อเป็การทดแทนแล้ว”
“หัวหน้าคนอื่นๆคงไม่ได้ต่อว่าอะไรพวกเราอย่างแน่นอน!”
เสียงหัวเราะของพวกโจรดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางซากหมู่บ้านที่กำลังถูกเปลวเพลิงเผาไหม้
47K
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
