"วูบ! "
ค่ำคืนราล์ฟวาร์ปกลับมาที่คอนโด ห้องของลิซ หญิงสาวเพิ่งอาบน้ำเสร็จใส่ผ้าเช็ดตัวยืนหน้ากระจกผิวขาวสล้าง มือลูบคอสวย เธอได้ยินเสียงอากาศเคลื่อนไหวในห้องก็รู้แล้วว่าแฟนหนุ่มกลับมาแล้ว
ราล์ฟเข้ามาด้านหลังโอบกอดร่างที่แสนงดงาม จมูกฝังไปที่ซอกคอหอมกรุ่นนั้น
"อื้ม .. อืม .. "
เด็กหนุ่มพึมพำอย่างสุขใจ มือกำลังจะเลื่อนเข้าไปในผ้าเช็ดตัวของหัวหน้าหน่วยสาว
"นี่ เดี๋ยวก่อนเลยนะคะ บอกมาก่อน ราล์ฟเป็ระดับเหนืุ์ไปั้แ่เมื่อไหร่คะ ไม่เห็นบอกฉันเลย"
ลิซดึงมือซุกซนของเขาออก หันมา
"ก็หลังจากกลับมาจากธารน้ำโบมี่ครับ รู้สึกว่าศัตรูตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก็เลยต้องแข็งแรงกว่าเดิมหน่อย"
แข็งแรงกว่าเดิมหน่อยของเด็กหนุ่มคือ เหนือกว่าคนนับร้อยนับพันล้านคนเลย หญิงสาวอยู่ในอ้อมกอด ช้อนตามองเขา
"ราล์ฟไม่ใช่คนปกติแล้วนะคะ ที่รักแข็งแกร่งมาก เวลาจะทำอะไรอย่าหุนหันพลันแล่นเกินไป อาจพลาดทำคนตายไปง่ายๆ ได้นะคะ"
เธอเตือนเขา เื่วันนี้แม้ริชาร์ดจะสมควรโดนแต่เขาก็จัดการอย่างรุนแรงมาก เด็กหนุ่มรู้ว่าตัวเองโกรธจริงแต่ก็ทำไปอย่างยับยั้งชั่งใจเต็มที่แล้วและเห็นว่ามีคนอื่นอยู่แค่คนเดียวคือพนักงานต้อนรับ
"ผมจะพยายามนะ ลิซจ๋า มีแฟนสวยราวนางฟ้า ก็ต้องเป็คนที่อดกลั้นเวลาเจอผู้ชายอื่นมาเข้าหามากๆ สินะ"
"ทำไมคะรู้สึกเสียใจแล้วเหรอ"
หญิงสาวถามแบบหาเื่หาราว
"ไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่ วินาทีเดียวครับ รู้สึกว่าตัวเองคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกตลอดเวลา"
เด็กหนุ่มตอบไปตามความจริง นั่งลงดึงเธอลงไปนั่งตัก ลิซจูบอย่างหวานซึ้งเนิ่นนานให้รางวัลสำหรับคำตอบของเขา
เธอบอกว่า อีกไม่กี่วันเมื่อเฟอร์นิเจอร์ที่เธอสั่งมาติดตั้ง คอนโดหรูของราล์ฟ ก็สามารถย้ายเข้าไปได้แล้ว เขาบอกเดี๋ยวเขาขนของเธอไปเลย หญิงสาวแย้งว่า ทำอย่างนั้นเวลาน้ารอนสันกลับมาเห็นจะดูแย่มาก
เด็กหนุ่มมาคิดดูก็เข้าใจ เธอเป็ครูของเขามีความสัมพันธ์กับนักเรียนแล้วยังมาอยู่ด้วยกันหากน้ารู้จะดูไม่ดีสำหรับเธอเกินไป เขาจึงยอมรับว่าเขาคิดน้อยไปหน่อย ของลิซเอาที่จะใช้มาพอ เวลาน้ารอนสันมาเธอก็กลับไปอยู่คอนโดของเธอก่อน เขาเก็บของของเธอไว้ในกระเป๋าล่องหนก่อนเมื่อน้ารอนสันไม่อยู่ค่อยเอาออกมาใหม่
ก่อนนอนราล์ฟเข้าดูสถานะในระบบ ทรัพย์สินปัจจุบัน 126.1 ล้านเหรียญ กับ แต้มที่มีถึง 1,190 แต้ม แล้วเขารีบเข้าไปหมวดเทคนิคพิเศษ อุปกรณ์ และยา ทันทีเผื่อว่าจะได้ซื้อของอะไรมาเป็ประโยชน์
[-กระเป๋าล่องหน 350 แต้ม (กระเป๋าใส่ของสารพัด ความจุ 50 ลูกบาศก์เมตร ไม่มีใครสามารถมองเห็นกระเป๋าได้
-แผ่นแจ้งราคา 70 แต้ม (แผ่นติดที่สิ่งของ จะสามารถทราบราคาล่วงหน้าที่จะขายให้ระบบได้ ทั้งหมด 50 แผ่น)
-นาฬิกาไม่เดิน 200 แต้ม (นาฬิกาข้อมือ ใส่แล้วจะย้อนเวลา สะสมให้ 240 นาที)
-ยาลืมเลือน 150 แต้ม (ยาเมื่อรับประทานจะลืมเหตุการณ์ก่อนหน้า 72 ชั่วโมง)
-น้ำค้างดาวเนอร์เก้น 1 ขวด 200 แต้ม (รักษาอาการาเ็ทุกอาการ)
-ยาประกันชีวิต 1 ขวด 500 แต้ม (ปลอดภัยไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเป็เวลา 10 นาที)
-พาสปอร์ตเที่ยวทุกที่ 150 แต้ม (เมื่อพกพาสปอร์ตติดตัว จะไม่มีที่ไหนที่เข้าไม่ได้ ใช้ได้ 10 ครั้ง)
-กำไลนำทาง 200 แต้ม (เมื่อสวมกำไล ระบุลักษณะเป้าหมายแล้ว กำไลจะนำทางไปหาผู้นั้น)
-เทคนิคพิเศษ กล่าวคำสัตย์ 120แต้ม (ขอให้อีกฝ่ายพูดแต่ความจริงเท่านั้น)
-เทคนิคพิเศษ จิตกำหนด 150 แต้ม (เข้าไปในความคิดฝ่ายตรงข้าม สั่งให้ทำ คิด มองเห็นตามที่้าได้ชั่วคราว)
-เทคนิคพิเศษ รางเลือน 250 แต้ม (เลือนรางหายไปไม่มีใครเห็นััไม่ได้ เป็เวลาสะสม ให้ 300 นาที)
-เทคนิคพิเศษ ห้องเฉพาะ 200 แต้ม (สร้างห้องที่ไม่มีใครมองเห็นััไม่ได้ ขนาด 12 ตารางเมตร กำหนดให้ผู้อื่นเข้ามาในห้องได้) ]
มีของใหม่มา ยาประกันชีวิต กับ กำไลนำทาง ของดีมากจริงๆ !
ราล์ฟกำลังจะคำนวณว่าจะซื้ออะไร เท่าไหร่ พลันมีเสียงรายงานแทรกเข้ามาพร้อมข้อความ
[นาทีพิเศษ ซื้อของอะไรก็ได้ 3 อย่าง ไม่ต้องจ่ายแต้ม เริ่ม! 60 59 58 57 ..]
เดี๋ยวๆ นะ เขากำลังทำความเข้าใจกับข้อความระบบ แต่นับถอยหลังก็ลดลงไปเรื่อยๆ
[56 55 54 53 ..]
มีแบบนี้ด้วย เอา เอา ฉันต้องซื้อของแพงทั้งหมด ยาประกันชีวิต กำไลนำทาง ห้องเฉพาะ ซื้อเลย!
ยาประกันชีวิต 1 ขวด กำไลนำทาง และห้องเฉพาะ 12 ตารางเมตร กลับมาอยู่ที่กล่องของเขาในความคิดและไม่มีการหักแต้ม
นี่คือสุดยอดมากฉันไม่ต้องเสียแต้มเลย เขาจะใช้กำไลนำทางนี้หาคนที่เขาจะเลือกมาทำงานด้วย
❝❝❝
วันต่อมายามเย็นเลิกเรียนแล้ว ราล์ฟมาที่ออฟฟิศ ได้วัสดุสำหรับทำ'ปืนสั้นแรงสูง สังหารมนุษย์ผลึก เซฟแอล 1' มาจนครบ เขาวางวัสดุที่ข้างๆ แบบส่งความคิดเข้าไป มองร่างที่ออกแบบบนกระดาษ ต่อเติมเสริมรูปร่างในความคิดตามแบบ เกิดเป็วังวนอากาศแปรปรวนรอบๆ ตัวเด็กหนุ่ม
นึกถึงหากได้ยิงใส่มนุษย์ผลึกสีน้ำตาลจะตายทันทีเลยไหม หรือจะาเ็แบบปืนไรเฟิลของระดับ9 คนนั้น วูบหนึ่งของการเสียสมาธิ
"แกรก!"
"การสร้างตามแบบ ล้มเหลว! "
เสียงระบบรายงาน ที่เ็ปกว่า คือวัสดุที่ใช้ไปแล้วสร้างไม่สำเร็จ มูลค่ารวมเป็ล้านเหรียญ!
เด็กหนุ่มหน้ามืดมน นั่งทำสมาธิสักประมาณห้านาที จากนั้นเริ่มใหม่ ต่อเติมเสริมรูปร่างในความคิดตามแบบ วังวนอากาศแปรปรวนรอบๆ ตัวเกิดขึ้นอีกครั้ง ผ่านไปประมาณสิบนาที
"วูม! "
"การสร้างตามแบบ สำเร็จ! "
เสียงระบบรายงาน
ปรากฏเป็ ปืนสั้นขนาดใหญ่ ยาวเก้านิ้ว ค่อนข้างหนักเกือบหนึ่งกิโลกรัม รูปร่างดีไซน์ตามแบบที่เขาออกแบบเป๊ะ ถ้าระบบบอกว่าสำเร็จ ฉันก็ควรจะเชื่อความแน่นอนของระบบ
คิดแล้ว ราล์ฟไม่ลังเล ตั้งสมาธิไม่คิดว่อกแว่กเขาสร้างปืนสั้นแรงสูง อีกสามกระบอกต่อเนื่องกันทันที!
[ใช้ความสามารถได้เป็ประโยชน์ ได้รับคะแนนเพิ่มเติม 400 แต้ม!]
เสียงระบบรายงาน
❝❝❝
วันนี้คือรอบชิงชนะเลิศของ 'การแข่งขันต่อสู้ผสมผสานระดับนักเรียน รัฐโอค่อน'
คนแน่นขนัดเต็มสนามกีฬารัฐโอค่อน ที่นั่งบนอัฒจันทร์เต็มทุกที่ ลิซถูกแฟนหนุ่มโอบวาร์ปพามาถึงที่ด้านหลังสนามกีฬา วันนี้หญิงสาวใส่เสื้อรัดรูปสีเทามีเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวทับตัวหนึ่ง กางเกงรัดรูปสีขาวส่วนโค้งส่วนเว้าแบบที่มองแล้วรัญจวนใจมาก ราล์ฟที่มาถึงแล้วก็ยังกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย คลอเคลียไม่เลิก
"อย่ารุ่มร่ามสิคะ ที่รัก วันนี้ราล์ฟต้องเป็คนดังแล้วนะคะ"
"เฮ้อ ไม่อยากทำอะไรเลย แฟนสวยเซ็กซี่ขนาดนี้ ผมไม่อยากออกไปที่ไหนเลย"
"ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ ไปเถอะ ฉันต้องไปรวมกับกลุ่มครูโรงเรียนเรา ราล์ฟก็ไปรวมกับนักกีฬาได้แล้ว"
ทั้งสองแยกกันไปคนละทาง ลิซไปตามทางปกติ ส่วนราล์ฟเดินอ้อมนิดหนึ่ง ระหว่างทางคนต่างซุบซิบกัน
"นั่นใช่ นักต่อสู้ของโรงเรียนแพนซัสหรือเปล่า! ที่อยู่ในคลิปโปรโมทหน่ะ"
"คนที่สี่นัด ซัดน็อกหมด นั่นราล์ฟ มิททริลคอสนี่! "
"ว้าย เธอดูสิ! นั่นราล์ฟ แพนซัส ตัวจริงหล่อกว่าในคลิปอีก "
เด็กหนุ่มได้ยินคนพูดถึงเขา เหลือบดูที่ผนังมีจอโทรทัศน์จอใหญ่เปิดคลิปภาพการแข่งขันของคู่ต่างๆ ที่ผ่านมาในรอบแรก และผู้ที่คลิปการต่อสู้ยาวที่สุดแทบจะเกินครึ่งคือ คลิปของเขาเองที่ชนะน็อกฝ่ายตรงข้ามทั้งสี่คู่
เขาไม่ได้สนใจข่าวคราวทั่วไป จึงไม่รู้ว่า วิดีโอตอนที่เด็กหนุ่มลอยเหินฟ้าเตะเข้ากกหูนักกีฬาโรงเรียนเฟอร์เซ่ ดังเป็ไวรัลไปทั่วรัฐ จนถึงทั่วประเทศวงการกีฬาต่อสู้ผสมผสานต่างได้เห็นภาพนี้กันหมด
สื่อมวลชนขุดคุ้ยทราบอีกว่า ราล์ฟ มิททริลคอส คนนี้คือ 'เด็กโหดแห่งไมด้า! ' ที่ไม่เคยแพ้ใครเลยั้แ่ทุกคนเคยเห็นเขาลงนวมมา ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็รุ่นไหนมาท้าก็ตาม
หัวหน้าหน่วยสาวได้เห็นบรรยากาศของครู และนักเรียนโรงเรียนแพนซัส ที่โรงเรียนของตัวเองได้มีคนเก่งมีชื่อเสียงถือกำเนิดขึ้นแล้วต่างตื่นเต้น เต็มด้วยความภาคภูมิใจ ไม่ต้องห่อเหี่ยวเหมือนทุกครั้งที่มาดูการแข่ง
หากพวกนี้รู้ว่าราล์ฟเป็ระดับเหนืุ์ ซึ่งกระทั่งเธอเองก็ยังไม่เคยเจอคนขั้นนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าจะเป็อย่างไร
การแข่งขันวันนี้ จะเริ่มรอบสองแล้วจบลงที่รอบชิงชนะเลิศเลย
"เธอ! เธอ นั่นราล์ฟออกมาแล้ว เท่มาก"
"นี่ฉันอยู่โรงเรียนเดียวกับเขา เพิ่งจะได้เห็นหน้าเขาในรอบหลายเดือนนะเนี่ย เขาดูดีสมาร์ตกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย! "
"ฉันมีเบอร์เค้าด้วยล่ะ เราอยู่ห้องเดียวกัน เคยแชททักไปว่าไม่เห็นมาโรงเรียน เค้าก็ตอบว่าทำธุระหลายที่ แล้วก็ส่งยิ้มมาให้ล่ะ นี่ไง"
"ไหนๆ เอาเบอร์เค้ามาเลย ว้าย! ฉันดีใจจังได้เบอร์แล้ว"
นักเรียนสาวโรงเรียนแพนซัสต่างวี้ดว้ายกระตู้วู้กันเมื่อเห็นราล์ฟออกมารอขึ้นเวที ส่วนครูลิซ แฟนสาวของราล์ฟได้แต่เหลือกตามองบน พวกนี้จะคลั่งแฟนฉันไปไหม
โมเช่ และเพื่อนคนอื่นๆ ของราล์ฟ ที่มาเชียร์บนอัฒจันทร์ ก็ชาชินกับบรรยากาศพวกนี้ไปแล้ว ั้แ่ราล์ฟประกาศศักดาเมื่อวันก่อนสาวๆ พวกนี้ก็มาหาข้อมูลเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลจากพวกเขาตลอด ทั้งพวกรุ่นพี่ผู้หญิงเกรดสิบเอ็ด สิบสองด้วย
โมเช่รอจะให้จบการแข่งขันนี้เร็วๆ เพราะราล์ฟบอกว่า หากแข่งจบแล้ว วันหยุดจะนัดกันสอนการต่อสู้ให้ แต่ตัวต่อตัวเท่านั้น
"คู่ต่อไป การแข่งขันรอบที่สองเกรดสิบระหว่าง นอร์ตัน โรงเรียนเลสเตอร์ และ ราล์ฟ โรงเรียนแพนซัส"
ทันทีที่เสียงประกาศจบนักเรียนและผู้ชมในสนามกีฬา ต่างฮือฮามองมาที่เวทีด้านนี้ ผู้สื่อข่าวกีฬาหลายสำนักต่างมาตั้งกล้องข้างเวที แม้แต่กล้องของการแข่งขันก็้ามาจับภาพ่เวลาการแข่งขันของเด็กหนุ่ม
ราล์ฟะโขึ้นเวที เขายืนบนเวทีอย่างสงบ คู่ต่อสู้ของเขาดูตื่นเต้น แอบพูดเบาๆ ว่า
"ราล์ฟ นายอย่ารุนแรงมากนะ ฉันจัสติน เคยซ้อมกับนายที่ไมด้าน่ะ"
"ได้เลย"
เด็กหนุ่มตอบ จริงๆ ต้องบอกว่าเคยโดนเขาซัดร่วงมาก่อนมากกว่า แต่จัสตินอายเกินกว่าจะบอกออกมาแบบนั้น
"เริ่มได้"
เสียงกรรมการประกาศ ผู้ชมต่างตั้งใจดู ราล์ฟตอนนี้จะเก่งกาจเหมือนที่เห็นในคลิปโปรโมทหรือเปล่า
ราล์ฟพยักหน้าให้กำลังใจให้จัสตินเข้ามา จัสตินก็เป็นักกีฬาต่อสู้ที่ใจสู้อยู่แล้ว พุ่งตัวหมัดฮุกซ้าย ขวา ราล์ฟเอี้ยวตัวหลบ ถอยหลังออกมาจัสตินเตะเฉียดหน้าไป
"ก็ไม่เห็นเท่าไหร่นะ คลิปนั้นน่าจะตัดต่อมากกว่า ฉัน.. "
นักกีฬาเกรดสิบสองผู้ชมคนหนึ่ง พูดปรามาสไม่ทันจบ
"พลอก! "
ราล์ฟซัดหมัดซ้ายไปไม่ได้ออกแรงนัก แต่นั่นส่งผลให้จัสตินหน้าสะบัดเซล้มไปติดเชือกพยุงตัวเองไม่ขึ้นอีก
กรรมการ ประกาศ
"ราล์ฟ แพนซัส ชนะ! "
ไม่น่าตื่นตาตื่นใจ ไม่มีอะไรพลิกล็อก คนดูมากมายต่างผิดหวัง แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าหากนี่คือเต็งหนึ่งที่ชนะน็อกด้วยการโจมตีครั้งเดียวมาตลอดย่อมไม่มีใครสู้เขาได้
ราล์ฟสู้ชนะน็อกไปอีกสองคู่ แล้วการแข่งขันก็มาถึงรอบชิงชนะเลิศ ก่อนมาแข่งขันเมื่อหลายวันก่อนนักกีฬาและนักเรียนของโรงเรียนไบรอนไฮน์ต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังจากซันนี่ นักกีฬาเกรดสิบที่ไม่เคยแพ้ใครมาเลย กระทั่งนักเรียนที่เกรดสูงกว่าไปเป็คู่ซ้อมให้ก็ยังโดนซันนี่น็อกได้
แต่ตอนนี้เมื่อโรงเรียนแพนซัสมีราล์ฟปรากฏขึ้นบรรยากาศอึมครึม ความหวังที่มีตอนแรกเลือนรางแล้ว
"การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ การต่อสู้ผสมผสานระดับนักเรียน รัฐโอค่อน เกรดสิบระหว่าง ซันนี่ โรงเรียนไบรอนไฮน์ และ ราล์ฟ โรงเรียนแพนซัส"
แอนนาเบลที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ด้านหน้าสุดมองสบตาราล์ฟบนเวทีต่อสู้ เด็กหนุ่มเห็นสายตาร้อนระอุนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจข้างใน มองสบตาลิซ แฟนสาวที่ประกายตาความรักส่งผ่านข้ามมา จากนั้นสบตากับซันนี่คู่ต่อสู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลิซบอกว่านี่คือน้องชายของแอนนาเบลหากไม่มีราล์ฟซันนี่คือคนที่ได้เป็แชมป์แน่นอน
สายตาซันนี่ยังคงมุ่งมั่นชัยชนะ ไม่ได้มีความท้อถอยให้เห็นเลย ดี หมอนี่ ไม่ได้ทำให้เสื่อมเสียหน้าพี่สาว
ซันนี่กล่าวกับราล์ฟ
"สวัสดีราล์ฟ เด็กโหดไมด้า ฉันจะล้มนายวันนี้! "
"อืม .. มาเถอะ"
ราล์ฟก็ตอบเพียงแค่นั้น เขาคิดไว้อยู่แล้วว่า อย่างไรก็จะให้อีกฝ่ายสู้จนใกล้หมดยก
"เริ่มได้! "
กรรมการประกาศเริ่ม
ราล์ฟถอยฉากออกมา ซันนี่พุ่งตัวะโตัวลอยเข้าใส่ทันที อยู่เหนือราล์ฟกระแทกศอกใส่กลางศีรษะของเขา
เสียงผู้ชมทั้งอัฒจันทร์ต่างฮือฮา นักกีฬาเกรดสิบโรงเรียนไบรอนไฮน์ผู้นี้เป็ตัวเต็งมาั้แ่แรกไม่เคยแพ้ใครมาก่อนเหมือนกับราล์ฟ เปิดฉากมาก็โจมตีอย่างดุดันทันที
ราล์ฟที่เบี่ยงตัวหลบศอก ซันนี่เตะซ้าย ราล์ฟก้มหลบ ซันนี่เตะขวาไม่โดน ซันนี่ชกหมัดซ้าย หมัดขวา โดนแขนราล์ฟที่ตั้งการ์ดรับเสียงดัง
"ปัก ปัก! "
แขนราล์ฟรับหมัดไว้ทั้งสองด้าน ความรู้สึกของน้องชายของแอนนาเบลเหมือนชกใส่แผ่นปูน อีกฝ่ายเหมือนไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย
'นี่ฉันสู้กับคนอยู่ใช่ไหม'
ซันนี่ที่ต่อยใส่แต่กลับเจ็บมือชาไปเสียเอง ซันนี่รุกโจมตีฝ่ายเดียว ราล์ฟหลบไปมาว่องไว เด็กหนุ่มดูเวลาที่สนาม ได้ครึ่งยกแล้ว
จังหวะซันนี่เตะเสยขึ้น ราล์ฟหงายหน้าหลบ คราวนี้เขาไม่ได้ถอยฉากออกไปเหมือนก่อนหน้า แต่หมุนตัวเข้าใส่ ฟาดมือไปที่เหนือใบหู
"ผลัวะ! "
ซันนี่โดนฟาดใส่ เหมือนใครเอาไม้มาฟาด เซแท่ดออกไป เจอกับหมัดขวาราล์ฟที่พุ่งเข้าท้อง ซันนี่จะหลบแล้วแต่หมัดนี้เร็วเกินไป
"อุก! "
ตัวน้องชายของแอนนาเบลงอลง อาหารที่กินไปแทบพุ่งออกมา แต่แล้วจุดจบอยู่ตอนที่ราล์ฟหมุนตัวอีกทีตวัดขาขวาเข้าที่หน้าด้านซ้ายของซันนี่ ราล์ฟกะแรงอย่างดีที่สุดเพื่อไม่ให้ฟาดซันนี่ตกเวทีไป
"ผลัวะ! "
ร่างซันนี่ ลอยไปติดเชือก แล้วเด้งออกมากลางเวที ภาพที่ซันนี่เห็นก่อนสติจะรางเลือนหมดไปคือ ใบหน้าพี่สาวที่นั่งบนอัฒจันทร์ตรงข้ามพยักหน้ายิ้มให้เขา
"ตุบ! "
ร่างนักกีฬาเกรดสิบ โรงเรียนไบรอนไฮน์ คว่ำลงที่กลางเวที
แม้จะมั่นใจในผลอยู่แล้วแต่ครูยอร์คก็ยังลุกขึ้นชูกำปั้นแสดงอาการดีใจ นักเรียนและครู รวมถึงฝั่งที่เชียร์ราล์ฟต่างส่งเสียงเฮ สนั่นสนามกีฬา
"ราล์ฟ มิททริลคอส จากโรงเรียนแพนซัสชนะ! ได้เป็แชมป์นักเรียนระดับเกรดสิบ การต่อสู้ผสมผสานรัฐโอค่อน! "
---------------------