หลังจากวันนั้น หลินเหมยก็พบว่าคำว่า “คุมขัง” ของจอมมารแตกต่างจากที่นางจินตนาการเอาไว้มาก ไม่มีคุกมืด ไม่มีโซ่ตรวน ไม่มีห้องทรมาน มีเพียงคำสั่งห้ามออกจากหอศาสตราเก้าอัปยศเท่านั้น
หลินเหมยคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสรุปว่าจอมมารอาจมองสถานที่แห่งนี้เป็คุกอยู่แล้ว แม้แต่นางก็ยังคิดเห็นเช่นนั้น ทุกคนก็แทบไม่ได้ออกไปไหน ชีวิตอยู่แต่ภายในหอศาสตรา
ซ่อมดาบ ซ่อมหอก ซ่อมเกราะ ซ่อมของวิเศษที่พังจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม ระหว่างนั้นหลินเหมยก็พยายามจัดระเบียบความทรงจำของร่างเดิม นางกลับไปนั่งที่โต๊ะเดิมของตน นำเศษกระดาษเก่า ๆ มาจดบันทึกทุกอย่างที่จำได้ั้แ่ความรู้เื่อักขระ การซ่อมศาสตราวัสดุหลอมสร้าง
รวมถึงความสัมพันธ์ของคนในหอศาสตรา
เมื่อไม่เข้าใจสิ่งใด นางก็อาศัยหน้าหนาพอประมาณเดินไปถามเ้าของความรู้โดยตรง บางครั้งถูกดุ บางครั้งถูกไล่ บางครั้งก็ถูกโยนงานเพิ่มมาให้ แต่ก็ยังได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ กลับมาเสมอ
น่าเสียดายที่ความรู้ไม่ได้มาพร้อมความชำนาญ วันที่สามหลังกลับมา หลินเหมยเผลอทำชิ้นส่วนกลไกดีดกลับใส่นิ้วตัวเอง
เจ็บจนน้ำตาซึม นางรีบกุมมือทันที ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้
“แย่แล้ว…” อู๋ซือเงยหน้าขึ้นจากกองเศษเหล็ก เห็นศิษย์พี่ของตนชอบมองไปที่ข้อมือก่อนเสมอ ราวกับตรวจสอบอะไรบ้างอย่าง
“อะไรหรือศิษย์พี่” ชายหนุ่มเหลือบมองอักขระเปลวไฟสีแดงที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น ก่อนรีบละสายตาออกไป
เขาไม่กล้าถาม เพราะสัญลักษณ์นั้นน่าจะเกี่ยวกับท่านจอมมาร
หลินเหมยส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” แต่นางกลับอดคิดไม่ได้ หากพันธะประหลาดนั่นยังอยู่ ท่านจอมมารจะรู้สึกด้วยหรือไม่ คงไม่ถึงกับร้องโอดโอยเพราะนิ้วถูกหนีบหรอกกระมัง ความคิดนั้นทำให้หลินเหมยรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
หลังจากนั้นนางจึงระมัดระวังตัวมากขึ้น แม้สุดท้ายจะยังโดนบาดมือ โดนของร้อนลวก และถูกเศษโลหะกระเด็นใส่อยู่ดี
อู๋ซือได้แต่ขมวดคิ้ว กับถอนหายใจ ส่วนหลินเหมยทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะกำลังกวาดพื้นห้องเก็บของเก่า ปลายไม้กวาดกลับกระแทกแผ่นกระเบื้องใต้ชั้นวางของจนเกิดเสียงกลวงผิดปกติ
หลินเหมยชะงักจากนั้นจึงย่อตัวลงค่อย ๆ งัดแผ่นกระเบื้องขึ้นใต้พื้นมีช่องเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ ภายในวางสมุดปกเก่าซีดเล่มหนึ่งหลินเหมยเปิดอ่านทีละหน้า สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
หน้าแรกเป็บัญชีรายรับรายจ่ายของร่างเดิม
หน้าที่สองเป็ยอดหนี้จากสำนักอสูร
หนึ่งแสนศิลาปีศาจ
หน้าที่สามหลินเหมยเริ่มรู้สึกไม่ดี
เพราะตัวเลขอีกชุดหนึ่งปรากฏขึ้น
หนี้นอกระบบ
สองหมื่นศิลาปีศาจ เ้าหนี้ : ไม่ระบุ
หลินเหมยพลิกหน้าถัดไปอย่างรวดเร็ว
กระทั่งหน้าสุดท้าย นางเห็นลายมือสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว ตัวอักษรสั่นเล็กน้อยราวกับเขียนอย่างรีบร้อน“ระวังแก๊งทวงหนี้นอกสำนัก”หลินเหมยนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะปิดสมุดลงช้า ๆ
“…”
ดูเหมือนหนี้หนึ่งแสนศิลาปีศาจที่นางเห็นวันแรก
จะยังไม่ใช่ทั้งหมด
4K
