ณ จวนเ้าเมือง
ศาลากลางน้ำมีบึงบัวอยู่โดยรอบผีเสื้อบินดอมดมเกสรดอกไม้ นกส่งเสียงเจื้อยแจ้วแว่วมาตามสายลม
บุรุษใบหน้าคมเข้มร่างกายกำยำสมชายชาตรีสวมชุดสีน้ำเงินเข้มกำลังนั่งมองคนตรงหน้า
"ตกลงเ้าจะไปหรือไม่"ถังอวิ๋นซิน
"ข้าจะไป"เสวี่ยฉิน
"นี่เ้าฟังข้ามิรู้ความหรือไรข้าบอกไม่ให้เ้าไป เหตุผลก็บอกไปแล้ว ยังดื้อด้านอีกหรือ"ถังอวิ๋นซินพูดด้วยความโมโห
"การที่ข้าจะไปงานเลี้ยงในวังมันผิดตรงไหนถึงสตรีและเกอทุกคนจะไม่ชอบขี้หน้าข้า ข้าก็จะไป" เสวี่ยฉินทำหน้าลอยหน้าลอยตาไม่สนใจที่ถังอวิ๋นซินมาเตือนเลยสักนิด
เื่มีอยู่ว่าอีกสามวันข้างหน้าจะมีงานเลี้ยงชมบุพพาที่ฮ่องเฮาทรงจัดขึ้นโดยบุตรของเสนาบดีและเ้านายทุกท่านต้องส่งบุตรของตนไปร่วมงานอย่างน้อยหนึ่งคน
เหตุที่เสวี่ยฉินจะไปเพราะถ้าเขาไม่ไปเสวี่ยหลงก็ต้องไปซึ่งเ้าน้องชายก็มาร้องไห้งอแงั้แ่เช้าเขาจึงรับปากว่าจะไปแทนทำให้เสวี่ยหลงยิ้มแป้นและหนีหายไปเลย
ตอนสายเ้าคนแซ่ถังก็มาห้ามเขาไม่ให้ไปเนื่องจากมีคู่อริ ที่ตบกันกลางตลาดเยอะจนนับไม่ถ้วนรอเล่นงานเขาอยู่ส่วนใหญ่สาเหตุก็เพราะความหลงใหลไอ้คนตรงหน้า ที่สตรีและเกอต่างอยากใครยุ่งเกี่ยวกับถังอวิ๋นซิน คุณชายรองเสวี่ยฉินผู้นี้ต้องไปอาละวาดตามตบตีทุกคน
"ข้าไม่อยากคุยกับเ้าแล้ว"ถังอวิ๋นซินถอนหายใจ อุตส่าห์ดั้นด้นมาเตือนอีกฝ่ายกับไม่ฟังกันเลยสักนิด
"ข้าก็ไม่อยากคุยกับท่านเช่นกัน"เสวี่ยฉินทำท่าเชิดใส่
"พอกันทีข้าพูดดีกับเ้าแล้วนะ ทำไมเ้าถึง...ช่างเถอะข้าไปดีกว่า"ถังอวิ๋นซินลุกขึ้นและเดินออกไปทันที
"เชอะ!ใครจะสนกัน" เสวี่ยฉิน
"คุณชายขอรับรถม้าเตรียมไว้แล้วขอรับ" จือตือเดินมาหาเ้านายของตน
"อืม..."เสวี่ยฉินพูดจบก็เดินไปขึ้นรถม้า วันนี้ท่านพ่ออนุญาตให้ออกไปข้างนอกได้แต่ต้องพาบ่าวรับใช้และศิษย์ในสำนักคุ้มภัยติดตามไปด้วย
'การเดินทางครั้งนี้ช่างสมฐานะคนรวยอย่างเรายิ่งนัก555'เสวี่ยฉินคิด
พอใกล้ถึงตลาดอยู่ดี ๆ รถม้าก็หยุดลง
"เกิดอันใดขึ้น"เสวี่ยฉินถามขึ้น
"มีรถม้าของตระกูลิขวางอยู่ขอรับ"จือตือพูดด้วยความตื่นตระหนก
รถม้าแสนโอ่อ่าสองคันมาปะทะกันต่างไม่มีใครหลบใครเนื่องจากเป็สองตระกูลใหญ่ที่ต่างก็มีฮ่องเต้หนุนหลัง
เสวี่ยฉินเห็นถึงความผิดปกติจึงเดินลงจากรถม้าหวังจะเดินไปแทนเพราะตลาดอยู่แค่ข้างหน้าแต่จือตือกลับดันเขาไว้ไม่ให้ลงจากรถม้า
"ทำไม"เสวี่ยฉินถามด้วยความสงสัย
"ในรถคันนั้นมีคุณหนูินั่งอยู่ขอรับ"จือตือพูดเสียงสั่น
"ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น"เสวี่ยฉิน
"คุณหนูของเราอยากเชิญคุณชายร่วมดื่มน้ำชาด้วยกันขอรับ"บ่าวของคุณหนูิมารายงาน
"อืม...เห็นไหมไม่เห็นจะมีอะไรเลยแค่ดื่มชา"เสวี่ยฉินพูดจบก็ลงจากรถม้าไปยังโรงน้ำชาใกล้ๆทันทีโดยคุณหนูิได้เดินนำไปก่อนแล้ว
"คุณชายระวังตัวด้วยนะขอรับ" จือตืออยากเตือนมากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร
ภาพคุณชายรองเสวี่ยและคุณหนูิมาเจอกันทำให้ทุกคนต่างเฝ้ารอมวยคู่เอก ที่เจอกันทีไรต้องหัวล้างข้างแตกกันทุกที
คุณหนูิผู้ถูกเกลียดชังอันดับสองของเมืองเสวี่ยปะทะคุณชายรองเสวี่ยที่เป็อันดับหนึ่งเข้าที่ไหนพังที่นั่น
โรงน้ำชาผู้เคราะห์ร้ายเถ้าแก่ยืนน้ำตาตก เตรียมกระดาษ พู่กัน และลูกคิดเพื่อคำนวณความเสียหายคร่าว ๆไว้ก่อน เพราะต่อไปสิ่งของดี ๆ ต้องถูกทำลาย
คนที่ดื่มชาอยู่ต่างรีบจ่ายเงินและวิ่งหนีออกจากร้านด้วยกลัวลูกหลง
ทุกคนโดยรอบต่างมองและยืนไว้อาลัยให้กับโรงน้ำชาที่อนาคตจะต้องพัง
"ไปตามท่านมือปราบมาดีหรือไม่ได้มาห้ามศึกในครั้งนี้ได้ทันเวลา มิฉะนั้นโรงน้ำชาคงเหลือแต่โครงสร้างแน่"ชายผู้หนึ่งกล่าวกับเพื่อน
"ไปกันเถอะ"และทั้งสองก็รีบไปสำนักมือปราบทันที
ภายในห้องชั้นบนสุดเสี่ยวเออร์เดินนำทั้งสองขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทา
"อะนี่หากข้าไม่เรียกห้ามผู้ใดขึ้นมาบนชั้นนี้ ส่วนอาหารเดี๋ยวข้าสั่งทีหลัง"คุณหนูิชิงเหมยโยนเงินให้กับเสี่ยวเออร์ เสี่ยวเออร์รับเงินและรีบปิดประตูและวิ่งลงบันไดทันที
คุณหนูิชิงเหมยเป็สตรีรูปร่างเล็กน่ารักตัวขาว ปากนิด จมูกหน่อย เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
ิชิงเหมยไม่รู้จะพูดอะไรดีแต่เขาแน่ใจว่าคนตรงหน้า น่าจะเป็แบบเดียวกับเขาเพราะเขาตามสืบนิสัยอีกฝ่ายมาสักพัก และอีกอย่างถ้าเป็เสวี่ยฉินตัวจริงคงตบตีกับเขาไม่ขึ้นมานั่งแบบนี้แน่ๆิชิงเหมยจึงพูดลอยๆเพื่อยังเชิง
"อยากกินผัดกะเพราไข่ดาวจัง"คุณหนูิชิงเหมยยิ้ม
"ห๊ะ...ที่โรงน้ำชาแห่งนี้มีด้วยหรอ"เสวี่ยฉินทำตาโตเพราะเขาก็คิดถึงผัดกะเพราไข่ดาวเช่นกัน
ใช่จริงๆด้วย"ิชิงเหมยน้ำตาคลอรีบวิ่งมากอดเสวี่ยฉิน
'โครม' เสียงเก้าอี้ล้ม ทุกคนที่รอลุ้นอยู่ส่งเสียงเฮลั่น
"เดิมพันใครจะชนะระหว่างคุณหนูิกับคุณชายรองเสวี่ย"โต๊ะพนันเริ่มก่อตัวขึ้น
"พวกเราเข้าไปขวางดีหรือไม่"ศิษย์สำนักคุ้มภัย
"นี่เป็ศึกแห่งศักดิ์ศรีพวกเราไม่ควรเข้าไปหากเ้านายไม่เรียก ขืนเข้าไปขัดจังหวะคนที่จะถูกตีก็คือบ่าวอย่างพวกเรา" คนติดตามคุณหนูิพูดขึ้น
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยคนติดตามทั้งสองฝั่งก็นั่งลงรอเ้านายต่อไป
"ปล่อยผมคุณหนูิ" เสวี่ยฉินใจึงเผลอแทนตัวเองผิด
"ผมดีใจที่เป็คุณคุณคือหมึกดำเ้าของร้านอาหารตามสั่งใช่ไหม"ิชิงเหมย
"เฮ้ย!รู้ได้ยังไง" เสวี่ยฉินใ
"คุณจำผมได้ไหม"ิชิงเหมยรอคอยด้วยความหวัง
"^_^ ใครอะ" เสวี่ยฉิน
"เอ่อ...ผมลืมไปตอนนี้ผมเป็คุณหนูิชิงเหมย" ิชิงเหมยทำหน้าเศร้า
"ขอโทษนะแล้วคุณเป็ใคร" เสวี่ยฉิน
"ผมคือคนที่คุณเคยช่วยชีวิตตอนสมัยเรียนผมเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ชื่อวิทยา ตอนนั้นมีเหตุยกพวกตีกันคุณช่วยผมไว้จำได้ไหม" ิชิงเหมย
"เอ่อ...ผมจำคนไม่เก่งด้วยซิ"เสวี่ยฉินเกาหัว
'ใครจะจำได้วะ' หมึกในร่างเสวี่ยฉินคิด
"ช่างเถอะคงมีแต่ผมที่จำได้" ิชิงเหมยนั่งลงอย่างสิ้นหวัง
"เฮ้ยๆ อะไรกันอย่าทำหน้าแบบนั้นดิ ผมขอถามคุณมั้งทำไมถึงคิดว่าเป็ผมล่ะที่มาอยู่ที่นี่และคุณรู้ได้ไงว่าผมขายอาหารตามสั่ง" เสวี่ยฉิน
"ผมไปกินที่ร้านคุณบ่อยๆนะ"ิชิงเหมย
"อืมมมมคนที่ตัวดำๆ" เสวี่ยฉิน
"ไม่ใช่ผมผิวขาว" ิชิงเหมย
"อืมมมมมม"เสวี่ยฉินพยายามคิด
"คนที่ใส่แว่นที่ชอบนั่งริมหน้าต่าง สั่งกะเพราพริกหนึ่งช้อนชา ไม่ใส่ผงชูรสไข่ดาวแบบมาสเตอร์เชฟอะ จำได้ไหม" ิชิงเหมยอธิบาย
"อ้าว...เฮ้ย!คุณคนนั้นนะหรอ" เสวี่ยฉินดีใจที่ตนเองคิดออกแล้ว
"ใช่ผมคือวิทยาผมว่าผมเคยแนะนำชื่อคุณนะ" ิชิงเหมย
"ขอโทษผมไม่คิดว่าเป็คุณแต่ตอนนี้คุณเป็ผู้หญิงน่ารักเสียด้วย สมใจคุณแล้วอะดิ ไม่ต้องไปผ่าเลย55"เสวี่ยฉินรู้ว่าวิทยาในชาติก่อนเป็เกย์ชอบผู้ชายด้วยกันเพราะเขาเคยเห็นแฟนของวิทยา
"ก็คงดีมั้ง"ิชิงเหมย
"ทำไมคุณถึงตายหล่ะ"เสวี่ยฉิน
ก็ถูกแฟนฆ่านะซิ พอจับได้ว่ามันมีชู้มันก็เลยบีบคอผมจนตาย" ิชิงเหมยทำท่าพูดสบาย ๆ ไม่มีท่าทีเสียใจ
"อ้าว...ไงเป็งั้นอะ"เสวี่ยฉิน
"ช่างมันเถอะเื่มันผ่านมาแล้ว" ิชิงเหมย
"แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้อะ"เสวี่ยฉิน
"ผมทำงานกับระบบนะระบบส่งภารกิจให้มาตามอ๊ะ!..." ิชิงเหมยทำท่าใ
"ระบบอะไรหรอ"เสวี่ยฉินสงสัย
ิชิงเหมยนิ่งเงียบเหมือนกำลังใช้สมาธิกับอะไรบางอย่างอยู่เสวี่ยฉินจึงนั่งรอฟังอย่างใจเย็น
'จะได้รู้สักทีว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ระบบคืออะไร และภารกิจคืออะไร'เสวี่ยฉินคิด
ผ่านไปสักพักิชิงเหมยก็พูดขึ้น
"ตอนนี้ผมคงพูดอะไรไม่ได้มากไว้ผมจะติดต่อคุณใหม่อีกทีนะ" ิชิงเหมยพูดจบก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู
ถังอวิ๋นซินยืนหน้าดำ อยู่หน้าห้องิชิงเหมยได้แต่ยิ้มและก็เดินจากไป
เสวี่ยฉินที่นั่งอยู่ได้แต่ทำหน้างง
"เ้ามาได้เช่นไรคนแซ่ถัง" เสวี่ยฉิน
"ข้าก็มาช่วยเ้านะซิไหนลุกขึ้นเจ็บตรงไหนหรือไม่" ถังอวิ๋นซินจับเสวี่ยฉินพลิกซ้ายพลิกขวาหมุนตัวจนเสวี่ยฉินหน้ามืด เอนกายล้มลงในอ้อมกอดของถังอวิ๋นซิน
ใบหน้าทั้งสองห่างกันแค่คืบเดียวลมหายใจร้อนเป่ารดจมูกโด่งของอีกฝ่าย
'ฉากแบบนี้ต้องถูกจูบใช่ไหม"เสวี่ยฉินกลืนน้ำลายหน้าร้อนผ่าวก่อนที่จะ....
"โครม...โอ้ย...ไอ้บ้าคนแซ่ถัง"เสวี่ยฉินถูกปล่อยตัวให้ตกไปนอนกองกับพื้น
"เ้าหวังอะไรจากตัวข้าคิดว่าข้าจะจูบเ้าลงหรอ ฝันไปเถอะ กลับจวนเดี๋ยวไปส่ง"ถังอวิ๋นซินพูดจบก็เดินลงมาทันที
ภายในใจเต้นโครมครามเสียงดังเขาเกือบทำอะไรลงไป ดีที่สติกลับคืนมาเลยปล่อยตัวเสวี่ยฉินไปนอนกองกับพื้น
เสวี่ยฉินกัดฟันด้วยความแค้นลุกขึ้นมาและเดินกระเพกๆ ออกมาจากห้องอาหาร
ทุกคนมองหน้ากันไปมาแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยพูดอะไรออกไป และทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้านของตนเอง
![หวานใจในฝัน [ Yuri ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6c08fe4a3377fb908d278f5ecc0176f9.webp)
1K
