เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - ภาคพิเศษ - ปริศนาเงาแฝด

        ตอนที่ 16 — ผีในวงจรไฟฟ้า

        เสียงเครื่องบันทึกของเมฆาดัง ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก... เบา ๆ ในความเงียบของห้องทดลอง

        เวลาล่วงเลยจนเกือบตีสาม — แสงจากจอคอมพ์สีน้ำเงินฉาบใบหน้าเมฆาให้ซีดเหมือนผีอีกตน

        “พี่เมฆา... ผมขอถามจริง ๆ นะ” วรุฒพูดพลางง่วงงุน

        “ว่ามา”

        “เรากำลังนั่งคุยกับผี หรือกับไฟดับค้างจอ?”

        เมฆาไม่ตอบ เขาเพ่งจอที่มีคลื่นสัญญาณขึ้นลงเป็๞จังหวะ

        จิตรานั่งอีกฝั่ง จ้องเครื่องบันทึกที่กะพริบไฟสีเขียวช้า ๆ “มันตอบกลับพี่เหรอ?”

        “ใช่” เมฆาพยักหน้าเบา ๆ “ทุกครั้งที่ผมถามคำถาม ความถี่ของคลื่นจะเปลี่ยน — เหมือนมีใครรับรู้และพยายามตอบกลับด้วยภาษาไฟฟ้า”

        วรุฒขนลุก “งั้นนี่คือ... ผีภาคไฟฟ้าเต็มตัวแล้วใช่ไหม?”

        เมฆาตอบนิ่ง ๆ “ถ้าใช้คำของนักฟิสิกส์... มันคือจิตสำนึกที่เกาะอยู่บนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า”

        วรุฒถอนหายใจ “งั้นผมก็ไม่ต้องกลัวไฟดูดละสิ... เพราะถ้าโดนเข้าไป ผมอาจได้คุยกับเสี่ยธาดาเลย!”

        จิตราหลุดขำจนเสียงดังสะท้อนทั้งห้อง

        “อย่าขำนัก” เมฆาพูดโดยไม่ละสายตาจากจอ “เพราะตอนนี้เขากำลังพยายาม ติดต่อเราอยู่จริง ๆ”

        เสียงไฟกระชากดัง แป๊ะ!

        หน้าจอสั่นเป็๲ภาพรบกวน ก่อนที่ตัวอักษรจะปรากฏขึ้นช้า ๆ เหมือนมีใครพิมพ์อยู่จากอีกโลก

        [M...E...K...H...A]

        วรุฒสะดุ้ง “โอ้โห เริ่มพิมพ์ชื่อพี่แล้ว! ผีมันอัพเดตเวอร์ชันแล้วใช่ไหม!”

        จิตราขยับเข้าใกล้ “พี่เมฆา เขาจำพี่ได้เหรอ?”

        เมฆานิ่ง — แต่แววตาไม่ได้แปลกใจเลย

        “ผมคาดไว้แล้ว... ตอนที่เราดูดพลังกลับเข้ามา เครื่องบันทึกคงเก็บบางส่วนของสำนึกมันไว้ในหน่วยความจำ”

        [I...A...M...A...L...I...V...E]

        “มันพูดว่า... ฉันยังอยู่” จิตรากระซิบ

        “ไม่ใช่พูด — มันกำลัง เชื่อ ว่าตัวเองยังอยู่” เมฆาตอบเรียบ

        วรุฒเริ่มกลืนน้ำลาย “พี่... ผมว่าเราควรปิดมันเถอะ ก่อนที่มันจะขอสมัครเฟซบุ๊กเองได้”

        แต่ก่อนที่เมฆาจะพูดอะไรต่อ หน้าจอกะพริบอีกครั้ง

        [H...E...L...P...M...E]

        เสียงทั้งห้องเงียบลงในทันที

        เมฆาขยับเข้าใกล้เครื่อง “เขาขอให้ช่วย...”

        วรุฒกระซิบ “พี่แน่ใจนะว่าช่วยเขาแล้วไม่โดนดูดเข้าไปด้วย?”

        “ไม่แน่ใจ” เมฆาตอบตรง ๆ แล้วต่อสายเข้าวงจรอินเตอร์เฟซ

        “แต่เราจะไม่รู้อะไรเลยถ้าไม่ลองคุยกับเขาให้สุดทาง”

        จิตรากลืนน้ำลาย “แล้วพี่จะเริ่มยังไง?”

        “เริ่มแบบง่าย ๆ” เมฆาพูด พร้อมพิมพ์ข้อความลงไปทีละตัวอักษร

        [WHO...ARE...YOU]

        หน้าจอเงียบไปครู่หนึ่ง

        แล้วตัวอักษรก็เริ่มขึ้นใหม่

        [I...AM...NOT...THADA]

        เมฆาขมวดคิ้ว “ไม่ใช่เสี่ยธาดา?”

        [I...AM...SOMEBODY...ELSE]

        [SHE...WANTS...TO...GO...HOME]

        วรุฒเบิกตากว้าง “‘She’? เธอ? พี่! นี่มันไม่ใช่ผีเสี่ยแล้ว! มันเป็๲ผีสาว!”

        จิตราตะลึง “หรือว่า... ๭ิญญา๟ของแม่กับลูกที่ถูกดูดเข้าไป?”

        เมฆาพิมพ์ต่อ

        [WHO...IS...SHE]

        เสียงไฟกระชากอีกครั้ง ปัง!

        หน้าจอสั่นจนภาพแตก — แล้วข้อความใหม่ก็โผล่ขึ้นมาช้า ๆ

        [M...A...R...E...E...N...A]

        ทุกคนเงียบ

        วรุฒอ้าปากแต่พูดไม่ออก “พี่... ชื่อนั่น...”

        “ใช่” เมฆาตอบเสียงต่ำ “มารีน่า — ศิลปินที่หายตัวไปหลังทำภาพเขียนปลอมให้เสี่ยธาดา”

        เสียงในเครื่องเริ่มก้องเป็๲เสียงผู้หญิงแ๶่๥เบาเหมือนลมหายใจ

        “เมฆา... ช่วยฉัน...”

        วรุฒสะดุ้งจนเก้าอี้ล้ม “โอ้ย ผมไม่อยากดังเพราะสัมภาษณ์ผีผ่านไมค์นะ!”

        แต่เมฆายังคงนิ่ง เขามองจอเหมือนกำลังฟังคนที่อยู่ห่างออกไปหลายปี

        “ผมได้ยินครับ... แล้วผมจะช่วย”

        เสียงจากเครื่องเงียบลง ก่อนปรากฏเพียงคลื่นนิ่งสงบ

        เหมือนผู้หญิงในนั้นยิ้มเบา ๆ แล้วหลับไป

        จิตราหันมามองเมฆา “พี่รู้ใช่ไหมว่าเรากำลังยุ่งกับอะไรอยู่”

        “รู้” เมฆาตอบเรียบ “และถ้ามารีน่ายังอยู่ในระบบนี้... แปลว่าใครบางคนตั้งใจให้เธอไม่ไปไหน”

        วรุฒพึมพำ “อย่าบอกนะว่าเสี่ยธาดามีแผนสอง...”

        เมฆาเก็บเครื่องบันทึกใส่กระเป๋า “มีแน่ — และเรากำลังจะเจอมัน”

        ตอนหน้า-

        *เมฆาเดินทางไปยังสตูดิโอเก่าของมารีน่า เพื่อหาต้นตอของรหัสที่เชื่อมระหว่าง “จิตในวงจรไฟฟ้า” กับ “ภาพวาดปลอม” ที่ยังไม่เคยมีใครเห็น

        แต่ทุกครั้งที่เขาเปิดไฟในห้องวาดรูป... เงาผู้หญิงก็ปรากฏบนผนัง ทั้งที่ในนั้นไม่มีใคร*

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*