ในงานปาร์ตี้ปีใหม่ของบริษัท ได้มีการจัดการประกวดการแต่งกายของพนักงานที่ลงสมัครเข้าประกวด การจับฉลากรางวัลปีใหม่ และมีการร้องเพลงของพนักงานที่ชื่นชอบในการร้องร่ำทำเพลงด้วย เพื่อความสนุกแลครื้นเครง
“ฉันอุตส่าห์ลุ้นว่าจะได้ของรางวัลกับเขาสักครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้เช่นเดิม เซ็งจริงเลย” อรษา ว่าพลางทำหน้าเซ็งๆ
“เธอคนเดียวที่ไหนล่ะ ฉันก็ไม่ได้เหมือนกันย่ะ” วทัญญา เอ่ยออกมาอย่างเซ็งๆ เช่นกัน
“เอ้า! ดื่มให้กับการไม่ได้รางวัลกับเขาสักอย่าง” อรษา ยกแก้วไวน์ขึ้นชนแก้วกับทุกคนในโต๊ะ
“ชนแก้ว” วทัญญา กล่าวขึ้นอีกคน แล้วทุกคนก็ยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
“ฉันว่าเรากลับกันเถอะ ฉันว่าฉันเมาแล้ว อร” วทัญญา เอ่ยบอกเพื่อน
“โอเค! กลับก็กลับ” ว่าแล้วทั้งสองสาวก็ลุกขึ้นออกจากโต๊ะ เดินออกจากโรงแรมเพื่อไปเรียกแท็กซี่กลับไปยังคอนโดของแต่ละคน
รถยนต์สุดหรูคันหนึ่งได้วิ่งเข้ามาจอดเทียบข้างสองสาว ที่กำลังยืนโบกรถแท็กซี่อยู่
“ขึ้นมาผมจะไปส่ง” ซึ่งเป็รถของ อีธานนั้นเอง ชายหนุ่มเปิดกระจกรถ และส่งเสียงสั่งอย่างเข้มๆ ดุๆ
“พวกดิฉันกลับเองได้ค่ะ” วทัญญา สวนกลับทันควัน
“จะขึ้นมาดีๆ หรือให้ผมฉุดขึ้นรถ เลือกเอา” อีธาน กล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“คุณอีธาน! อย่ามาวางอำนาจกับฉัน เพราะตอนนี้หมดเวลางานแล้วนะคะ” วทัญญา เอ่ยขึ้น ซึ่งบวกกับที่ได้ดื่มแฮลกอฮอลล์ไปจนมึนเมาจึงเกิดความกล้าหาญชาญชัย ที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่ม โดยไม่กลัวเกรงอำนาจบารมีของเขาแต่อย่างใด
“คุณกำลังท้าทายผมอยู่นะสาวน้อย” อีธาน หรี่ตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างรถหรูของเขา และยังต่อล้อต่อเถียงเขาไม่ยอมขึ้นรถตามที่เขาสั่ง
“ใครว่าฉันท้าทาย ฉันพูดความจริงต่างหากล่ะ” วทัญญาว่าแล้วก็ทำเป็ไม่สนใจคนที่อยู่ข้างในรถ สายตาก็พยายามมองหารถแท็กซี่
อีธาน เห็นว่า วทัญญา ไม่สนใจคำสั่งของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ก็ยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีก เปิดประตูออกมาโดยทันที และรวบร่างบางของ วทัญญา เข้ามาไว้ในอ้อมอกแกร่งบึกบึน แล้วดึงลากเข้ามาในรถได้สำเร็จ
“อุ้ย! คุณอีธาน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณมาทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ” วทัญญา กล่าวขึ้นด้วยความโมโหสุดขีด เมื่อร่างของเธอได้เข้าไปอยู่ข้างในรถ และแถมยังนั่งเกยขึ้นไปบนตักของชายหนุ่มอีกต่างหาก
“ไม่ปล่อย” อีธาน กล่าวขึ้นพร้อมกับกักร่างบางไม่ให้ดิ้นรนไปไหนได้อีก
“ขึ้นมาเลยครับคุณอร เดี๋ยวผมจะไปส่งให้” อีธาน ร้องะโบอกหญิงสาวอีกคนที่ยืนงง อยู่ข้างนอกรถ เพราะไม่ทันคาดคิดว่าชายหนุ่มจะกล้าเข้ามาชาร์จร่างของเพื่อนเธอให้เข้าไปในรถด้วยกันอย่างนี้
“เอ่อ! ขึ้นค่ะ ขึ้น” เมื่อ อรษา ตั้งสติได้ก็เอ่ยแบบเร็วๆ ออกไป พร้อมกับก้าวเข้าไปนั่งเคียงข้าง อีธาน ในรถ ซึ่งบนตักของชายหนุ่มก็มีเพื่อนของเธอ วทัญญา นั่งอยู่บนตักแกร่งนั้น โดยที่ชายหนุ่มกอดล็อกร่างหญิงสาวไว้ไม่ยอมให้ดิ้นออกไปไหนได้เลย
“คุณอีธาน คุณมันบ้าบอชะมัดเลย ปล่อยฉันลงจากตักคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อย” วทัญญา แว้ดใส่ อีธาน อย่างไม่คิดจะสนใจอะไรแล้ว
“อยู่เฉยๆ ได้ไหม และไม่ต้องออกฤทธิ์ออกเดชอะไรด้วย” อีธาน กล่าวพร้อมกับกอดกระชับร่างบางเข้าไปให้แน่นกว่าเดิมอีก วทัญญา พยายามดิ้นรนทุกวิถีทาง ก็ไม่สำเร็จ จนหมดเรี่ยวแรงไปโดยปริยาย จึงหยุดการดื้อดึง
และสักพัก วทัญญา ก็เริ่มง่วงเหงาหาวนอน เพราะความมึนเมา เริ่มสับพะงก อีธาน จึงจับเอนร่างบาง และดึงศรีษะ วทัญญา เข้ามาแนบอกอย่างเบามือ และหันไปกดจูบลงบนหน้าผากนูนเนียนใสของหญิงสาวหนึ่งที
ซึ่งการกระทำนั้น ไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาพญาเยี่ยวสาวอย่าง อรษา อย่างเด็ดขาด เธอคิดว่าชายหนุ่มต้องคิดอะไรเกินกว่าความเป็เ้านายและพนักงานบริษัทโดยแน่แท้ อรษา ก็ทั้งดีใจและก็กังวลแทนเพื่อนเหมือนกัน เพราะ อีธาน ร่ำรวยออกปานนั้น แล้วจะมาสนใจใยดี จริงจัง จริงใจกับคนที่หาเช้ากินค่ำอย่างพวกเราๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้
เมื่อรถยนต์คันหรูจอดลงที่หน้าคอนโดของ อรษา
“ให้ญาพักที่ห้องอรก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ลำบากคุณอีธานไปส่ง” อรษา เสนอความเห็นออกมา เพราะเห็นเพื่อนยังคงหลับอุตุ อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของ อีธาน อยู่อย่างนั้น
“ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวผมไปส่งเธอเอง” อีธาน ก้มมงดูคนที่ในอ้อนแขนแกร่งของตน ก่อนจะกล่าวตัดบท
“เอ่อ!.. แต่!” อรษา เป็ห่วงเพื่อน เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องตกกระไดพลอยโจรเข้าให้
“ผมจะไปส่งญาเอง คุณไม่ต้องห่วงหรอก” อีธาน กล่าวขึ้นอีกที
“ก็ได้ค่ะ” อรษา กล่าวตัดใจไม่เซ้าซี้อีก เป็ห่วงเพื่อนก็เป็ห่วง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงได้ ก็ในเมื่อคำว่าเ้าของบริษัทมันค้ำคออยู่ หากทำให้มีปัญหากันกับเขา มีหวังเธอคงไม่ได้ทำงานต่อไปอย่างแน่นอน อรษาจึงจำใจต้องลงจากรถไป อย่างเสียไม่ได้
“ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง ฝากญาด้วยนะคะ เขาคงจะเมามากอยู่เหมือนกัน” อรษากล่าวกับ อีธาน ด้วยความเป็ห่วงเพื่อน
“ผมจะดูแลญาให้ดีที่สุดเลยครับ ไม่ต้องห่วงหรอก” อีธาน กล่าวขึ้นอย่างให้ความมั่นใจ อรษา จึงพยักหน้าตอบรับแล้วเปิดประตูเดินลงจากรถยนต์คันหรูของ อีธาน อรษา ยืนรอจนกระทั้งรถยนต์ได้ขับเคลื่อนตัวออกไปบนท้องถนนแล้วนั้นแหละ จึงเดินเข้าไปในตึกคอนโด
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
1K
