การเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงในอาณาจักรเทรุแลนติสของวูดดี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความน่าหวาดหวัน เมื่อสะพายกระเป๋าบนบ่าแล้วมีหรือที่เขาจะหันหลังกลับ เขาก็เริ่มออกเดินทางสู่เส้นทางที่จะนำเขาไปสู่เป้าหมายที่กล้าหาญในการมีครอบครัวที่เต็มไปด้วยภรรยา 112 คน เขานึกภาพถึงครอบครัวและลูกๆเต็มบ้านวิ่งเล่นกันอย่าสนุกสนาน ถนนยาวและคดเคี้ยวผ่านหมู่บ้านที่สวยงามป่าทึบและทุ่งหญ้าที่แผ่กิ่งก้านสาขา ระหว่างทางเขาพบกับสายตาที่อยากรู้อยากเห็นและเต็มไปด้วยความน่าสงสัยในสิ่งที่ตัวเขา้าว่าทำไปเพื่ออะไร
เมื่อเขามาถึงเขตชานเมืองของเมืองหลวง กำแพงเมืองอันแสนสูงตระหง่านและถนนที่พลุกพล่านเต็มไปด้วยผู้คนส่งสัญญาณถึงความสำคัญของการเดินทางไปยังฝั่งฝัน เมืองหลวงแสนครึกครื้นไปด้วยผู้คน ตลาดที่มีชีวิตชีวาและสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ ซึ่งตรงกันข้ามกับชนบทอันเงียบสงบที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังอย่างสิ้นเชิง ย่างก้าวของวุดดี้เร็วขึ้นขับเคลื่อนด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่ดูเหมือนจะทำให้ฝูงชนที่อยู่รอบตัวต้องหลบฉากออกมา
ในใจกลางเมือง เขาพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมภาษาและความทะเยอทะยานของผู้คน เมืองหลวงแห่งนี้เป็เบ้าหลอมความฝันและความปรารถนาและวูดดี้ก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะหาสถานที่เหมาะแก่การมีภรรยา 112 คน
“สวัสดี คุณ้าอาหารหรือ้าที่พักหรือเปล่า” หญิงสาวผู้หนึ่งเดินตัดหน้าเข้าหาเขาด้วยความสุภาพหลังจากสังเกตพฤติกรรมเขาซึ่งมองไปรอบๆ เหมือนจะหาอะไรบางอย่างอยู่
“อือ ใช่แล้วครับ ผมกำลังหาที่พักอยู่”
"คืออย่างงี้นะ คือเราเพิ่งเปิดกิจการโรงแรมได้ไม่กี่วันแขกมาพักน้อยมาก ตอนนี้ทางเรามีราคาสมนาคุณใน่เปิดใหม่ ห้องพักก็กว้างไม่อึดอัด สนใจมาอุดหนุนเราหน่อยไหม โรงแรมเราให้บริการอาหารเช้าแถมอาหารกลางวันฟรีด้วยนะ แถมให้ส่วนลดอีกถ้าคิดจะพักอยู่กับโรงแรมของเรามากกว่าหนึ่งคืน"
"โอ้ ฟังดูดีมาก! ได้เลย ฉันจะลองเข้าพักดู" วูดดี้ตอบอย่างทันที
เขาเดินตามหญิงคนนั้นเข้าไปในตรอกข้างอาคารริมถนน เขาเห็นป้ายเล็กๆ ที่เขียนว่า ' Inn of the Lanterns '
"ยินดีต้อนรับสู่ Inn of the Lanterns ฉันชื่ออบิเกล ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือสามารถบอกได้ทุกเมื่อเลยนะ" อบิเกลกล่าวคำต้อนรับอย่างร่าเริงแจ่มใส
"สวัสดี ฉันชื่อวูดดี้ วอล์กเกอร์ เรียกว่าผมว่าวอล์กเกอร์ละกัน คือเรามาที่นี่เพื่อเริ่มต้นสร้างชีวิตครอบครัวและเพิ่งมาถึงเมืองหลวง และฉัน้าจองห้องพักสำหรับคืนนี้"
อบิเกลยิ้ม “ฉันมีห้องสวยๆ เตรียมไว้ให้คุณแล้วเรียบร้อย” เธอชี้แจงเื่ที่พักและบอกทางไปที่ห้องพักของเขาและวูดดี้ก็ขอบคุณเธอก่อนที่จะเดินขื้นชั้นสองไปเพื่อปลดล็อคห้องและล้มตัวลงนอนบนฟูกอันนุ่มนิ่ม
ขณะที่วอล์กเกอร์เอนตัวลงนอนในห้องของเขาที่ New Inn of the Lanterns ความรู้สึกคาดหวังก็แล่นผ่านตัวเขา ห้องพักน่าอยู่พร้อมวิวถนนในเมืองที่พลุกพล่านด้านล่าง ห้องพักของเขาอยู่บนชั้นสองของคารที่ติดกับถนนส่วนชั้นล่างเป็ร้านขายชา เขามองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมสูดกลิ่นใบชาแห้งที่ลอยเข้ามาในจมูกของเขาพร้อมกับเอนตัวพิงผนังเพื่อทอดสายตาสำรวจสถานที่รอบด้านที่เขาพักอยู่ในขณะนั้น ทันใดนั้นขบวนทหารและอัศวินเคลื่อนผ่านหน้า เกราะเหล็กของพวกเขาส่องแสงระยิบระยับเมื่อต้องแสงแดดเหมือนพวกเขาจะเดินทางตรงไปยังที่ปราสาทที่อยู่อีกฝากของมืองหลวง วูดดี้เฝ้าดูด้วยความทึ่งเมื่อขบวนทหารชุดเกราะเคลื่อนผ่านนี่คือการแสดงความแข็งแกร่งและเกียรติยศที่จับแก่นแท้ของยุคกลาง
ท่ามกลางขบวนแห่นั้นดวงตาของเขาจับจ้องไปยังอัศวินคนหนึ่ง อัศวินหญิงผู้สง่างามเลอโฉมในชุดเกราะสีทองที่ส่องประกายราวกับแสงอาทิตย์บนผืนน้ำ เธอทั้งสง่างามและทรงพลังในคราวเดียวกันผมสีบลอนด์ของเธอสลวยอยู่ไปตามแรงลมขณะที่เธอควบม้าอย่างมั่นใจ ชุดเกราะสีแดงเข้มตัดสลับสีทองของเธอตัดกันอย่างสวยงามกับรูปร่างที่สวยงามของเธอ สายตาของอัศวินหญิงคนนั้นได้กระตุ้นความมุ่งมั่นที่ดังก้องอยู่ในใจของหล่อน ภาพชุดเกราะของเธอที่ดูเรียบง่ายแต่โดดเด่นตรึงอยู่ในจิตใจ ทำให้เขานึกถึงจุดประสงค์ของการเดินทาง เขาปรารถนาที่จะหาคู่ที่จะยืนเคียงข้างเขาไม่เพียงในฐานะภรรยาแต่ในฐานะเพื่อนนักรบในการต่อสู้แห่งชีวิต
วอล์กเกอร์จึงรีบวิ่งลงมาชั้นล่างและเข้าร่วมกับฝูงชนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่มารวมตัวกันเพื่อเป็สักขีพยานในขบวนแห่ เขาพูดคุยกับคนรอบข้างสอบถามเกี่ยวกับอัศวินหญิงที่ดึงดูดความสนใจของเขา ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริง เขาแบ่งปันความปรารถนาของเขาที่จะหาภรรยาและหวังว่าจะได้ค้นพบเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้หญิงในชุดเกราะสีทององ
“อ้อผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม เธอชื่อ ซิลเวีย แวน ยาน แซสบริง” ชายผู้สัญจรไปมาบอกเขา
"เธอเป็อัศวินหญิงที่มีชื่อเสียงและเป็อัศวินคู่ใจของราชินีมีอาเซลิน่าแห่งเทรูแลนทิส"
หัวใจของวอล์คเกอร์เต้นแรงกับการได้รับรู้ข้อมูลของซิลเวียงที่ว่าเธอเป็อัศวินที่มีชื่อเสียงได้เพิ่มความน่าสนใจเข้าไปอีก เป้าหมายของเขาในการรวบรวมภรรยาที่มีความหลากหลายและพิเศษ จู่ๆ วอล์คเกอร์์้รู้สึกถึงแรงบันดาลใจที่มีมากกว่าเขาจินตนาการถึงความแข็งแกร่ง สติปัญญา และความหลงใหลที่เขามีต่อซิลเวีย
วอล์คเกอร์ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เฝ้าดูขบวนด้วยความมุ่งมั่นจนกระทั่งเมื่อเสียงสะท้อนสุดท้ายของขบวนค่อย ๆ จางหายไป วูดดี้ก็รู้ว่าเส้นทางของเขาถูกกำหนดขึ้นมาแล้วเรียบร้อย
***
ในเมื่อยังไม่มีอะไรทำเป็หลักแหล่งเขาจึงลองเดินตามเส้นทางไปยังเดินเข้าพระราชวัง ลัดเลาะไปตามถนนหนทางหลังจากเดินหลายนาที ในที่สุดวอล์คเกอร์ก็มาถึงประตูปราสาท ซึ่งทหารยามก็ดันมาต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น
"สวัสดีท่านนักเดินทาง!" ทหารยามคนหนึ่งอุทานขึ้น "ยินดีต้อนรับสู่พระราชวังแห่งอาณาจักรเทรุแลนทิส"
"อา... ครับผม" วอล์คเกอร์ตอบกลับอย่างสุภาพ
“ท่านอยากเข้าเฝ้าราชินีมีอา-เซลิน่าหรือเปล่า”
“ผมสามารถเข้าเฝ้าได้ด้วยหรือครับ?” วอล์คเกอร์ถามกลับด้วยความงุนงง
“ได้ วันนี้เป็วันที่ราชินีทรงให้ประชาชนทั่วไปเข้าเฝ้าได้เดือนละครั้ง เพื่อรับฟังเื่ทุกข์ร้อนของประชาชน ลองเข้าเฝ้าสิไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว” ทหารยามเอยเชิญชวน
เมื่อเื่มันเป็เช่นนั้นวอล์คเกอร์ก็เดินเ้าไปในพระราชวัง เขาไม่รู้ว่าเขา้าไปที่ไหนคิดเพียงว่าเขาแค่้าหาซิลเวีย แต่เขาก็ยังเดินไปทั่วทั้งพระราชวังโดยไร้จุดหมาย เมื่อเขาเดินไปเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็พบคนที่เขา้าพบ ซิลเวีย ฟาน แจน ซาสบริงก์ ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน
"ซิลเวีย..." วอล์คเกอร์เอ่ยชื่อของเธอ
"มีอะไรให้ฉันช่วยคุณบ้างไหม" ซิลเวียต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"โอ้.... อืม..... เออคือเราอยากเข้าเฝ้าพระราชินีมีอา-เซลินา" วอล์คเกอร์ตอบ
"ได้แน่นอน! แต่ก่อนอื่น ถ้ามีอาวุธติดตัวฉันต้องขอรบกวนให้คุณทิ้งอาวุธของคุณไว้ที่ตรงหน้าโถงทางเข้าตรงนั้นด้วยนะ"
วอล์คเกอร์ยิ้ม แต่เขานึกอะไรบางอย่างได้
"เดี๋ยวก่อนครับ คือตามจริงแล้วเราไม่้าพบราชินีมีอา-เซลินา แต่เราอยากพบคุณ"
"ฉันทำไม?" ซิลเวียถามด้วยความงุนงง
"เพราะ... ตอนนี้ผมกำลังมองหาภรรยา ฉันมีความฝันที่จะมีภรรยา 112 คน และหนึ่งในนั้นคือเธอไงครับ ซิลเวีย รบกวนแต่งงานกับผมนะครับ"
ซิลเวียหัวเราะลั่นทันที “คุณล้อเล่นใช่ไหม”
วอล์คเกอร์ส่ายหัวยืนยัน
“ไม่ ผมไม่ได้ล้อเล่น ฉันเดินทางมายังเมืองหลวงเพื่อที่จะสร้างครอบครัว และผมได้หลงเสน่ห์คุณ ซิลเวียผมอยากแต่งงานงานกับคุณ” วอล์คเกอร์คุกเข่าแล้วพยายามอธิบายเพื่อขอซิลเวียแต่งงาน
"แต่...แต่...ฉันไม่อยากแต่งงาน!" ซิลเวียตอบกลับทันควัน
“ผมอยากแต่งงานกับคุณ!” เขาเถียงกลับ
"ฉันทำไม่ได้ ฉันยังไม่อยากแต่งงานกับใครทั้งนั้น" ซิลเวียทักท้วงทันที
"ได้โปรดให้โอกาสผมเถอะ"
ซิลเวียถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีใครสักคนบนโลกใบนี้บ้าบิ่นกล้ามาขอเธอแต่งงาน เธอยืนนิ่งอยู่ครู่จึงตอบกลับไป
“ก็ได้ เราจะประลองกันกัน ถ้าชนะฉันตกลงแต่งงานกับคุณและจะช่วยเธอหาเมีย 112 คนให้เธอด้วย เอาไหมละ”
วอล์คเกอร์พยักหน้าตกลงทันที "ขอบคุณ"
ทั้งคู่จึงเดินเข้าไปในสนามฝึกข้างพระราชวังเพื่อที่จะประลองดาบกันตัดสินชะตาชีวิต หารู้ไม่ว่าทุกบทสนทนาคนอื่นในพระราชวังแถวนั้นได้ยินกันหมดแล้ว
"ทุกคนได้ยินเราไหมว่าซิลเวียจะสู้กับผู้ชายคนนั้น ถ้าชนะเธอจะแต่งงานกับเขา” ข้ารับใช้หญิงในปราสาทต่างซุบซิบนินทากันด้วยความตื่นเต้น
“น่าสนใจ มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้” ทหารในวังพูดขึ้นมา
ทุกคนที่ได้ยินข่าวต่างกันแห่ไปที่สนามฝึกซ้อมและรอดูการต่อสู้ระหว่างวอล์คเกอร์กับซิลเวีย
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนในวังดูตื่นเต้นจัง” ราชินีมีอา-เซลินาบอกลูกสาวของเธอที่ยืนดูทางหน้าต่าง
เ้าหญิงคริสติน่าหันหน้ามาตอบราชินีด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น
“มีชายผู้เป็นักเดินทางคนนั้น้าแต่งงานกับซิลเวีย ถ้าเขาชนะเธอจะแต่งงานกับเขา”
"เดี๋ยวนะ นี่เป็เื่จริงเหรอ? ซิลเวียอัศวินของแม่นั้นนะเหรอ"
ลูกสาวของเธอพยักหน้า
"แล้วเนี่ยพวกฉันควรทำอย่างไร?" มีอา-เซลิน่าถามด้วยความกังวล
"แม่ หนูคิดว่าเราไปเป็สักขีพยานดีกว่า เผื่อซิลเวียแพ้แล้วบิดพลิ้วขึ้นมา" คริสติน่ากล่าว
“ใช่ ลูกพูดถูก พวกเราไปกันดีกว่า”
ทุกคนมารวมตัวกันและดูการต่อสู้ระหว่างวอล์คเกอร์และซิลเวีย และราชินีและเ้าหญิงต่างเสด็จมายังสนามฝึกซ้อม ข้าราชบริพาลต่างเตรียมเก้าอี้และถวายการต้อนรับแก่ราชินีและเ้าหญิงเพื่อทอดพระเนตรการประลองของชายกับหญิงคู่นี้
วอล์คเกอร์และซิลเวียเผชิญหน้ากันและทั้งคู่ก็เริ่มต่อสู้กันทันที
เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อมขณะที่วู้ดดี้และซิลเวียต่อสู้กันด้วยดาบอย่างดุเดือด การเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นแม่นยำและราวกับคาดคะเนไว้แล้ว การโจมตีและการปัดป้องแต่ละครั้งเป็เครื่องพิสูจน์ถึงทักษะและความมุ่งมั่นของพวกเขา ผู้ชมและราชวงศ์เฝ้าดูด้วยความตื่นเต้นและลุ้นกับผลการต่อสู้ หัวใจของวอล์คเกอร์เต้นแรงเมื่อเขาเผชิญหน้ากับซิลเวีย ดวงตาของเขาจับจ้องที่เธอและกวัดแกว่งดาบปะทะ เขามองเห็นมากกว่าแค่คู่ต่อสู้ เขาเห็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งและซื่อสัตย์ เป็คนที่ไม่กลัวที่จะยืนหยัดเพื่อความเชื่อของเธอ เขาชื่นชมความมุ่งมั่นที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเธอ และความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะใจเธอก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
การเคลื่อนไหวของซิลเวียมั่นใจและโจมตีอย่างต่อเนื่อง การฝึกฝนหลายปีของเธอแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในทุกท่วงท่า ขณะที่พวกเขาฟาดฟันดัน เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจและอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับข้อเสนอที่กล้าหาญของวอล์คเกอร์ ความมุ่งมั่นของชายผู้นี้เธอไม่อาจปฏิเสธได้
ซิลเวียจ้องมาที่เขา สีหน้าของเธอเริ่มตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด
การดวลดำเนินต่อไป การปะทะกันของดาบและการหลบหลีกการปะทะแต่ละครั้งช่วยเติมความตื่นเต้นให้กับการแข่งขัน ฝูงชนเฝ้าดูขณะที่ดาบของวอล์คเกอร์และซิลเวียทุกกระบวนท่า เสียงหายใจของพวกเขาและเสียงสะท้อนของเหล็กบนเหล็กดังก้องไปทั่ว ทำให้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ธรรมดา ขณะที่การต่อสู้ของพวกเขาเข้มข้นขึ้น ราชินีมีอา-เซลีนาและเ้าหญิงคริสตินาก็เฝ้ามองด้วยความหลงใหลและความกลัวผสมปนเปกัน สีหน้าของราชินีเคร่งเครียดในขณะที่เธอตระหนักถึงความสำคัญของการดวล เธอเข้าใจว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ได้สะท้อนถึงความมุ่งมั่นของวอล์คเกอร์เท่านั้นเธอััถึงความทะเยอทะยานที่เป็สัญลักษณ์ของเขา
ดวงตาของเ้าหญิงคริสติน่า เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นขณะที่เธอเฝ้าดูการต่อสู้ เ้าหญิงเห็นว่านี่เป็มากกว่าการต่อสู้เพื่อการแต่งงาน มันเป็การปะทะกันของอุดมคติและความฝัน การปะทะกันของประเพณีและความทะเยอทะยานที่ไม่ธรรมดา
"สุดยอด!" เธออุทาน
ซิลเวียเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแขนขาของเธอรู้สึกหนักอึ้ง และสมาธิของเธอสั่นคลอน
“คุณต่อสู้ราวกับเป็นักรบ ทำไมคุณถึงบอกว่าคุณเป็นักเดินทาง” ซิลเวียถาม
“ไม่เลย ผมไม่ใช่นักรบ” วอล์คเกอร์ตอบ "ฉันเป็นักเดินทาง และฉันไม่มีทักษะพิเศษใดๆ ทั้งนั้น"
“อย่ามาโกหก”
“ฉัน...เอ่อ...ไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร” เขาพูดตะกุกตะกัก "ฉันไม่เคยต่อสู้มาก่อน ฉันแค่อยากฝึกดาบเล่นๆ"
“โกหก!” ซิลเวียะโ
วอล์คเกอร์มองไปที่ซิลเวีย เขาพบว่าซิลเวียมีจุดอ่อนและโจมตีเธอทันที
“ผมทำให้คุณยอมแพ้และเป็เมียของผม” เขาะโอย่างมั่นใจ
ซิลเวียพยายามสกัดกั้นวิถีดาบของเขาแต่ไม่สำเร็จ
วอล์คเกอร์เหวี่ยงดาบไปโดนไหล่ของซิลเวีย ทำให้เธอล้มลงทันที
ซิลเวียไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอแพ้ เธอนั่งลงบนพื้นและมองไปทีวอล์คเกอร์ ซิลเวียจ้องมองอย่างอาลัยอาวรและถอนหายใจออกมา เธอแพ้ให้กับความมุ่งมั่นของวอล์คเกอร์ การตามล่าอย่างไม่ลดละ ทำให้เธอประทับใจในแบบที่เธอคาดไม่ถึง เธอตระหนักว่าเธอเป็ส่วนหนึ่งของความฝันของเขาไปแล้ว วอล์คเกอร์มองไปยังซิลเวียด้วยความยินดี ฝูงชนต่างเงียบงันไม่น่าเชื่อว่าซิลเวียจะแพ้
“คุณต่อสู้ได้ดีวอล์คเกอร์ คุณได้พิสูจน์ความมุ่งมั่นของคุณแล้ว ฉันยอมแต่งงานกับเธอ”
หัวใจของวู้วอล์คเกอร์พองโตด้วยความโล่งใจและตื่นเต้น "ขอบคุณนะ ซิลเวีย"
เธอยื่นมือออกไปจับมือแสดงความเคารพและยอมรับ “ฉันจะเคียงข้างเธอและจะช่วยเธอหาภรรยาจนครบ 112 คนให้ได้”
ฝูงชนตุ่างเฮลั่นยินดีให้แก่ผู้ชนะ ราชินีและเ้าหญิงสบตากันโดยยอมรับถึงความสำคัญของ่เวลานี้และเป็สักขีพยานให้แก่ผู้ชนะที่อยู่ตรงหน้าพระพักตร์
วอล์คเกอร์เอื้อมมือไปจับมือซิลเวีย ผสมผสานระหว่างความรู้สึกขอบคุณและความมุ่งมั่นในสายตาของเขา
"ขอบคุณที่ให้โอกาสฉัน"
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบปราสาท ทอแสงอันอบอุ่นเหนือสนามฝึกซ้อม อนาคตของวอล์คเกอร์และซิลเวียก็ดูเหมือนจะถูกวางไว้บนเส้นทางสายใหม่โอบรับความเป็หนึ่งเดียวและเฉลิมฉลองให้กับพลังแห่งความฝันและความรักที่ไม่ธรรมดา การเดินทางเพื่อรวบรวมภรรยาทั้ง 112 คนเริ่มต้นณั้แ่วินาทีนั้น แต่ตอนนี้เป็การเดินทางร่วมกันของสองิญญาที่ได้พบสายสัมพันธ์ที่เหนือความคาดหมายทั้งหมด
“ซิลเวีย แต่งงานกับฉันนะ” วอล์คเกอร์พูดซ้ำอย่างจริงจัง
ซิลเวียมองเขา สีหน้าของเธอเปื้อนยิ้มด้วยการยอมรับและก็ยังคงสงสัยในสิ่งที่วอล์คเกอร์ทำอยู่
"ก่อนที่ฉันจะตกลงแต่งงานกับเธอ ช่วยบอกฉันหน่อยว่าทำไมคุณถึง้ามีภรรยา 112 คน" เธอถามด้วยความงุนงงอย่างแท้จริงกับข้อเสนอที่กล้าหาญของเขา
รอยยิ้มของวอล์คเกอร์มีทั้งความเชื่อมั่นและความหลงใหล "ฉันเชื่อว่าการมีพันธมิตรที่ดีและเหมาะสม เราสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้สำเร็จได้ ลองนึกภาพว่ามีผู้หญิง 112 คนที่มีทักษะ ความรู้ และประสบการณ์ที่หลากหลายอยู่เคียงข้างฉัน เราสามารถสร้างโลกใบใหม่ที่งดงามอย่างแท้จริงโลกที่รวมเป็หนึ่งเดียว และการทำงานร่วมกันเอาชนะความท้าทายทั้งหมด"
ซิลเวียขมวดคิ้วขณะที่เธอประมวลผลคำพูดของเขาในหัวสมอง เธอยังคงสงสัยในความเป็ไปได้ของความพยายามดังกล่าว
“แล้วเธอจะจัดการครอบครัวที่มีภรรยา 100 กว่าคนได้อย่างไร นั่นมันยากมากจนแทบจะเป็ไปไม่ได้ด้วยซ้ำ” เธอท้าทายท้าทายมายาคติผู้ที่จะเป็สามีของเธอเอง
ดวงตาของวอล์คเกอร์เป็ประกายด้วยความมุ่งมั่นเมื่อฟังความถามจากซิลเวีย
"ฉันเข้าใจว่ามันเป็ไปได้ยาก แต่ฉันทุ่มเทเพื่อให้มั่นใจว่าภรรยาแต่ละคนมีเสียง บทบาท และจุดมุ่งหมายของเธอเราจินตนาการถึงครอบครัวที่มีความเคารพซึ่งกันและกัน การสื่อสารที่เปิดกว้าง และวิสัยทัศน์ที่มีร่วมกันจะนำทางเราไปข้างหน้า ไม่ใช่เื่ง่าย แต่ด้วยความทุ่มเทและเชื่อมั่นในศักยภาพของความร่วมมือดังกล่าว เรามั่นใจว่าเราจะสามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ได้"
ความสงสัยของซิลเวียคลี่คลายเล็กน้อยเมื่อความตั้งใจแน่วแน่ของวอล์คเกอร์เริ่มสร้างความประทับใจ เธอได้พบกับความท้าทายมากมายในการเดินทางในฐานะอัศวินหญิง ความท้าทายที่ทดสอบขีดจำกัดของเธอและหล่อหลอมให้เธอเป็ผู้หญิงอย่างที่เป็อยู่ทุกวันนี้ และในขณะนี้เธอสร้างเส้นทางของตัวเองขึ้นมาใหม่ ความฝันที่แหวกแนวของวอล์คเกอร์ก็ทำให้เธอทึ่งในแบบที่เธอไม่อาจเพิกเฉยได้
"แต่ทำไมต้องเป็ฉัน" ซิลเวียถาม น้ำเสียงของเธออ่อนลงเมื่อเธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ทำไมคุณถึงอยากได้ฉันเป็ภรรยาของเธอ”
วอล์คเกอร์สบตากับเธอ ความจริงใจของเขาปรากฏชัดในคำตอบของเขา
"เพราะคุณรวบรวมคุณสมบัติที่ฉันชื่นชม—ความแข็งแกร่ง สติปัญญา และความกล้าหาญที่จะท้าทายสถานะที่เป็อยู่ คุณไม่ได้เป็เพียงอัศวิน แต่คุณเป็สัญลักษณ์ของการเสริมอำนาจและความเป็หนึ่งเดียว ฉันเชื่อว่าเมื่อร่วมมือกัน เราสามารถเป็แบบอย่างได้ สำหรับคนอื่นๆ การแสดงให้เห็นว่าความรัก ความทะเยอทะยาน และการเป็หุ้นส่วนสามารถสร้างบางสิ่งที่พิเศษอย่างแท้จริงได้"
ซิลเวียพิจารณาคำพูดของเขา ความสงสัยของเธอทำให้ความทำความเข้าใจ ความมุ่งมั่นของวอล์คเกอร์นั้นทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นรับรู้และวิสัยทัศน์ของเขาเกี่ยวกับความเป็หนึ่งเดียวผ่านความหลากหลายก็น่าสนใจ
ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ ฝูงชนที่อยู่รอบตัวพวกเขาก็ส่งเสียงโห่ร้องขณะที่พวกเขาเห็นผลของการดวล เสียงแห่งชัยชนะดังก้องไปในอากาศ เป็ฉากหลังที่เหมาะสมสำหรับ่เวลาสำคัญซึ่งอยู่ต่อหน้าซิลเวีย
เธอยื่นมือไปหาวอล์คเกอร์ด้วยรอยยิ้ม"คุณไม่เหมือนใครที่ฉันเคยพบมา วอล์คเกอร์ ความฝันของเธออาจดูสูงส่ง แต่ความจริงใจและความหลงใหลของเธอนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ หากสามารถหาผู้หญิงที่เชื่อในวิสัยทัศน์ของคุณและฉันเต็มใจที่จะยืนเคียงข้างคุณเหมือนกัน”
หัวใจของวอล์คเกอร์พองโตด้วยความขอบคุณขณะที่เขาจับมือของซิลเวีย ด้วยมือของเขาเอง "ขอบคุณ ซิลเวีย ฉันสัญญาว่าจะให้เกียรติในความไว้วางใจและความทุ่มเทของคุณ เราจะเริ่มต้นการเดินทางที่ไม่ธรรมดานี้ไปด้วยกัน"
ในขณะที่มือของพวกเขายังคงกุมกันไว้ พระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ส่องแสงอันอบอุ่นเหนือสนามฝึกซ้อม เสียงปรบมือของฝูงชนผสมผสานกับสายลมอ่อนๆ เป็ข้อพิสูจน์ถึงความเป็หนึ่งเดียวของจุดมุ่งหมายที่นำพาพวกเขามาจนถึง่เวลานี้ ในดินแดนแห่งเทรูแลนติส ที่ซึ่งความฝันและโชคชะตามากัน วอล์คเกอร์และซิลเวียได้ก้าวแรกสู่อนาคตที่ท้าทายและเปิดรับความเป็ไปได้อันไร้ขอบเขตของความรักและความทะเยอทะยาน
*****
แสงยามเช้าทาห้องด้วยแสงอ่อนๆ วอล์คเกอร์ตื่นแต่เช้า เขาไม่อาจเก็บความตื่นเต้น เขาทานอาหารเช้าบนโต๊ะข้างเคาน์เตอร์ในโรงแรม ในขณะที่ทานอาหารทางพระราชวังได้จัดเตรียมพิธีเสกสมรสของพวกเขาที่จะมีขึ้นในวันนี้ โดยมีราชินีและเ้าหญิงแห่งเทรุแลนทิสทรงเสร็จเป็แขกในงาน
“เข้าเมืองมาแค่วันเดียวก็ได้แต่งงานเลยนะ” อบิเกลแซวเขาขณะที่กำลังทานขนมปัง
“เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกแค่ฉันโชคดี”
“โชคดีที่ไหนนี่มันระดับซิลเวียเลยนะ วอล์คเกอร์!” อบิเกลพูดเสียงตะลึงในสิ่งที่เขาทำ “รีบกินข้าวซะเดี๋ยวไม่ทันพิธีแต่งงาน
ทันใดนั้นซิลเวียก็เดินทางที่โรงแรมตรงมายังโต๊ะที่วอล์คเกอร์ทานอาหารอยู่
"เรียบร้อยหรือยงัที่รัก?" ซิลเวียถาม ดวงตาของหล่อนสะท้อนถึงการผสมผสานระหว่างความคาดหวังและความอาย
วอล์คเกอร์สบตาเขาและพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอันเงียบสงบ
"ใช่ฉันพร้อมแล้ว"
หลังจากแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุดแล้ว พวกเขาก็เดินทางไปยังจัตุรัสกลางเมืองที่พลุกพล่านด้วยผู้คน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะเห็นคู่รักที่สร้างความตื่นตะลึงแก่คนทั้งอาณาจักร ทั้งเด็กและผู้ใหญ่มารวมตัวกันเพื่อเป็สักขีพยานในการแต่งงานของเ้าสาวและเ้าบ่าว วอล์คเกอร์จูงมือเธอพวกเขาเดินไปตามทางเดินด้วยกัน เป็แนวร่วมที่พร้อมจะเผชิญกับความท้าทายใดๆ ก็ตามที่อยู่ข้างหน้า
ขณะที่พวกเขายืนอยู่ข้างแท่นบูชา นักบวชหญิงกล่าวเริ่มพิธี คำพูดของเธอมีพลังและเป็พิธีการทำให้สะกดเหล่าฝูงชนให้เงียบลงฝูงชนและดึความสนใจของพวกเขาจับจ้องไปที่คู่รักที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
"วันนี้เราขอต้อนรับพวกคุณทั้งสอง วอล์คเกอร์และซิลเวีย ขอให้คุณเดินจูงมือกันตลอดไป และขอพรจากทวยเทพจงมีแด่คุณ""
นักบวชหญิงหันไปหาวอล์คเกอร์เสียงของเธอสะท้อนถึงอำนาจ “เ้ารับหญิงคนนี้เป็ภรรยาจนกว่าความตายหรือความอัปยศจะพรากเ้าไปหรือไม่?”
"ผมรับครับ!" เสียงของวอล์คเกอร์ตอบกลับด้วยความหนักแน่น
“แล้วคุณรับผู้ชายคนนี้คนนี้มาเป็คู่ชีวิต เกื้อกูลกัน ยามทุกข์ ร่วมสุข ร่วมทุกข์ ร่วมสุข จนกว่าความตายจะพรากจากกันหรือไม่?”
"ฉันรับค่ะ!" คำตอบของซิลเวียก็เด็ดเดี่ยวพอๆ กัน
ใน่เวลาอันลึกซึ้งนั้น เป็บทพิสูจน์ถึงความมุ่งมั่นและการเดินทางที่พวกเขากำลังดำเนินไป ถึงเวลาที่นักบวชหญิงกล่าวสรุป
"ถ้าอย่างนั้น ด้วยอำนาจที่พระเ้ามอบให้ฉัน ฉันขอประกาศว่าคุณเป็สามีภรรยากัน"
ขณะที่บรรยากาศการเฉลิมฉลองโอบล้อมพวกเขา พระราชินีมีอา-เซลินาและเ้าหญิงคริสตินาได้แบ่งปัน่เวลาแห่งการความยินดี พระราชินีมีอา-เซลินาทรงตรัสอัศวินหญิงคู่ใจ
"ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าอัศวินซิลเวียของฉันจะแต่งงาน"
เ้าหญิงคริสตินาพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ เธอสวยมาก"
“ขอบพระทัยฝ่าา”
การเฉลิมฉลองยังคงดำเนินต่อไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงหัวเราะ ในขณะที่ทุกคนสนุกสนานไปกับโอกาสแห่งความสุข ท่ามกลางความสนุกสนาน ซิลเวียพบว่าตัวเองกำลังครุ่นคิดถึงเส้นทางที่เธอเลือกเดินและไม่หันหลังย้อนกลับ
“วอล์คเกอร์ไม่ใช่คนเลว ฉันควรให้โอกาสเขา” เธอคิดอยู่ข้างในจิตอันอบอุ่น
วอล์คเกอร์ และ ซิลเวียพบว่าตัวเองอยู่ใน่เวลาที่เป็ส่วนตัว
“ซิลเวีย ฉันดีใจที่คุณตัดสินใจแต่งงานกับฉัน” น้ำเสียงของวอล์คเกอร์เต็มไปด้วยความสุขในขณะที่เขาโน้มตัวเข้าไปจูบเธอ
“ขอบคุณที่แต่งงานกับฉันวอล์คเกอร์” ซิลเวียตอบกลับพร้อม ริมฝีปากของเธอประกบจูบของเขาพร้อมผนึกความเป็หนึ่งเดียวและเป็จุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ไม่ธรรมดาของพวกเขาด้วยกัน
*****
คืนแรกซิลเวียนอนกับวอล์คเกอร์ผู้เป็สามีในปราสาทของเธอ
เธอยังสงสัยว่าทำไมวอล์คเกอรถึงแต่งงานกับเธอระหว่างที่คิดไปมาหัวใจของเธอกำลังเต้นแรง ร่างกายของเธอตื่นเต้นและวิตกกังวลถึงคืนแรกของเธอ
วอล์คเกอร์เป็สามีของเธอและตอนนี้ใบทะเบียนสมรสก็มีผลทางกฎหมาย
ซิลเวียนั่งลงบนเตียงโดยมีกลีบกุหลาบโปรยอยู่้าโดยมีวอล์คเกอร์นั่งกุมมือเธอ
“ซิลเวีย คุณจะเป็ภรรยาของฉันตลอดไปไหม”
เธอหัวเราะคิกคัก “ใช่ที่รัก ฉันจะเป็ภรรยาของคุณตลอดไป”
วอล์คเกอร์ยื่นแขนมาโอบกอดเอวของเธอดันมาแบบชิดตัวเอง
"คุณสวยมากซิลเวีย"
"ที่รักปากหวานจัง"
พวกเขาเริ่มต้นจูบกันอย่างเร่าร้อน ฝีปากประกบกันไปมาและเมื่อถึงจุดที่จะปล่อยใจไปกับอารมณ์พิศวาสคู่รักทั้งสองคนก็ใช้ลิ้นัักันและกัน เมื่อริมฝีปากประกับแนบชิดลิ้นทั้งสองก็ไล่ต้อนกันภายในปากพันเข้าหากันอย่างดูดดื่ม
หลังจากััจูบกันยาวนาน วอล์คเกอร์ก็ไล่หอมแก้มและคลึงด้วยใบหน้าของเขาซิลเวียหลับตาพร้อมโอบกอดมือของเธอลูบไล้แผ่นหลังของเขา วอล์คเกอร์กระซิบข้างหูเธอแ่เบา
"ฉันรักคุณซิลเวีย ฉันอยากอยู่กับคุณทุกวันตราบจนวาระสุดท้าย"
“ฉันก็รักคุณเหมือนกันวอล์คเกอร์”
พวกเขากลับมาจูบกันอีกรอบ ทุกครั้งที่ร่างกายแนบชิดร่างกายก็ยิ่งโหยหารสสวาทมากขึ้นทวีคูณ
ซิลเวียพบว่าตัวเองปรารถนาสิ่งที่มากกว่าการจูบอยากให้สามีตัวเองทำกับร่างกายของตัวเองมากที่แค่จูบกันพลันวัน
วอล์คเกอร์ค่อยๆ เอามือถกชุดขาวของเธอ มือของเขาลูบไล้ััหน้าอกของเธอ ซิลเวียเผลอครางออกมาเมื่อมีชายมาััร่างกายของเธอด้วยอารมณ์พิศวาสเป็ครั้งแรก
"พร้อมยังที่รัก?"
ซิลเวียพยักหน้าตาเธอ
"ได้โปรดวอล์คเกอร์"
เขาจูบหน้าอกของเธอและดูดที่หัวนมของเธอพร้อมทั้งเลียหัวนมเธอย่างหิวโหยโดยที่เธอถอดกระโปรงและดึงถุงน่องของเธอออกจากตัวเธอเอง
ซิลเวียตัวสั่นเมื่อรู้สึกว่าสามีของเธอััผิวที่เปลือยเปล่าของเธอ และเขาก็ขยับลงมาซอกไซร้บนท้องเลียและเลื่อยลงมาร่องสวาทของเธอเอง เธอััถึงริมฝีปาก ลมหายใจ และลิ้นที่ััตรงจุดซ่อนเร้นของเธอเอง
“ที่รัก เดี๋ยวก่อนฉันยังไม่ได้ทำความสะอาดเลยนะ” ซิลเวียกล่าวพร้อมตัวเธอกระตุกทุกครั้งที่ลิ้นของวอล์คเกอร์ชอนไชเข้าไปข้างตัวเธอ ซิลเวียอ้าปากค้างและครางด้วยความเสียวซ่าน
"โอ อ๊าาา!"
ซิลเวียเริ่มครางเสียงดังและขยับเอวของเธอให้ตรงจังหวะที่สามีใช้ลิ้นเลียของเธอ
“ที่รักขา” ซิลเวียร้องเรียกหา "อย่าหยุดเลีย"
ในขณะที่วอล์คเกอร์ดูดเม็ดติ่งของเธอซิลเวียกรีดร้องออกมาดังทั่วห้องนอน
เมื่อได้ที่แล้ววอล์คเกอร์ก็ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วปีนขึ้นไปคล่อมบนตัวเธอเธอ
ซิลเวียจ้องไปที่แท่งเนื้อของเขาและอ้าปากค้าง
“ที่รักมันใหญ่ขนาดนี้มันเข้าไปในตัวฉันได้เหรอ?”
"คุณชอบมันไหม?" เขาถามพร้อมกับดึงมือซิลเวียมาััและลูบไล้ของเขา
"ฉันรักหมดถ้าเป็เธอ”
วอล์คเกอร์ดันแท่งเนื้อของเขาเข้าไปในร่องสวาทของเธอและซิลเวียก็กรีดร้องออกมา
“ที่รัก! ร่องฉันแหก” เธอร้องไห้ออกมา
วอล์คเกอร์เริ่มดันสะโพกของเขาเข้าและออกอย่างช้าๆ
"เจ็บจัง ที่รักขา"
เขาหยุดเคลื่อนไหว
“อยากหยุดไหม”
ซิลเวียส่ายหัว
“ไม่ ไม่ ที่รักอย่าหยุดนะ ฉันไม่อยากทำลายคืนแรกของเราเพราะเื่แค่นี้”
ซิลเวียครางในขณะที่เขายังคงดันแท่งเนื้อของเขาเข้าไปในตัวเธอ เธอััได้ว่ามันเข้าไปลึกขนาดไหน
วอล์คเกอร์ยังคงเย่อกับร่างกายเธอต่อไปและซิลเวียก็ร้องครางหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาดึงหน้าซิลเวียเข้าใกล้ๆ และจูบกับเธอ ซิลเวียเบิกตากว้างและเห็นหน้าวอล์คเกอร์พร้อมกับร่างกายเขากระเด้าร่องของเธอด้วยความเสียวซ่าน
"อยากให้ฉันหยุดไหม" วอล์คเกอร์ถาม
ซิลเวียส่ายหัว "ไม่ ได้โปรด ทำต่อเลยสามีขา"
วอล์คเกอร์เพิ่มความเร็วและแรงขึ้นจากเดิม มือของซิลเวียโอบหลังของแน่นขึ้นด้วยเสียวซ่าน
"โอ้ พระเ้า ใช่!" ซิลเวียะโออกมา
ซิลเวียรู้สึกได้ถึงการถึงจุดสุดยอดของเธอสติเริ่มไม่อยู่กับเธอ
"ที่รักขา ซิลเวียไม่ไหวแล้ว!"
วอล์คเกอร์ยังคงเย่อเธออย่างหนักหน่วงทำเอาร่างกายเธอสั่นสะท้าน
"ที่รักขา ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว!"
วอล์คเกอร์ขยับสะโพกของเขาแรงขึ้นและเริ่มกระแทกร่องสวาทของเธอแรง
"อ๊าาาาาาาา!" ซิลเวียกรีดร้องออกมาพร้อมกับััถึงจุดสุดยอดของเธอ
วอล์คเกอร์ยังคงเย่อเธอและรู้สึกว่าขาของเธอสั่นสะท้าน
“อีกนิดเดียวซิลเวีย ฉันจะเสร็จแล้ว”
วอล์คเกอร์กระเด้าครั้งสุดท้ายแล้วร้องครางดังลั่น เขาหลั่งน้ำกามเข้าไปในตัวเธอ
ซิลเวียรู้สึกถึงความอบอุ่นของการหลั่งน้ำกามในตัวเธอ เมื่อร่างกายััน้ำกามของเขาตัวเธอเสียวซ่านขึ้นไปในสมอง
วอล์คเกอร์หยุดการเลื่อนไหวทรุดตัวลงบนเตียงข้างเธอและกอดจูบกันอีกครั้ง
“ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน” ซิลเวียยอมรับ “คุณเอาความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้ว”
“คุณเป็ของผมแล้ว”
ซิลเวียยิ้ม "ฉันเป็ของเธอที่รัก"
พวกเขาจูบและกอดกันบนเตียง และหลังงานแต่งงานผ่านไปสามสัปดาห์ วอล์คเกอร์และซิลเวียยังอยู่ใน่ฮันนีมูนและยังคงทำกิจกรรมรักบนเตียงอย่างไม่เบื่อหน่าย
