เช้าอีกวันแสงแดดแสดส่องผ่านผ้าม่านสีเข้มแดดอ่อนๆ บวกกับวันนี้ฟ้าดูอึมครึมมีล่มพัดเย็นให้ความรู้สึกสบายๆ จนชายหนุ่มที่ผ่านกิจกรรมรักเมื่อคืนอย่างหักโหมนอนลืมตื้น จากการที่โดนกระทำเมื่อคืนจนฟิวนั้นไม่รู้ว่าตนสลบไปตอนไหนเขาเหนื่อยล้าไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวนอนซมอยู่ในที่นอน
“ฟิว ฟิว ฟิว” ชายร่างสูงเรียกร่างเล็กให้รู้สึกตื่น
“หือ หือ ครับ มี…อาไรรรหรือเปล่าครับ” ร่างเล็กงัวเงียไม่อยากตื่น เพราะถึงแม้จะได้พักนอนแต่กว่าฌอนจะปล่อยก็ทำให้เขาสลบไปเอง ถึงยอมให้เขานอนพักถ้าเขายังไหวคิดว่าฌอนก็ยังไม่หยุดจนถึงเช้า คนอะไรใจร้ายชะหมัดไม่คิดจะถนุถนอมกันบ้างเลย
“วันนี้นายมีเรียนไหม แล้วไม่กลับไปหาแม่หรอมันสายแล้วนะใครจะดูแลแม่” สิ้นสุดคำพูดของร่างสูงทำเอาฟิวแถบพุ่งออกจากที่นอนร่างกายที่เหนื่อยล้าจากอาการอ่อนเพลียของเขา ทำให้เขาลืมเื่แม่ไปเกือบสนิทใจ
“ทำไมคุณไม่ปลุกผมให้เร็วกว่านี้” เขาโวยใส่ชายหนุ่ม…ขาสั้นๆ เริ่มขยับไปที่ละก้าว ทางไปห้องน้ำที่ไม่ไกลมากแต่วันนี้ดูเหมือนการเดินไปหาห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายของเขามันดูไกลริบตาเหลือเกิน น้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลตามล่องขาพลอยทำให้เขาเหนียวตัวไปอีก
เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องหน้าที่มีคราบฟองสบุ่แห้งติดตามขอบกระจกกำลังสะท้อนร่างเล็กอยู่นั้น ทำให้ร่างเล็กเห็นตัวเองที่มีแต่รองรอยแดงที่เขาทำใว้ไปทั่วร่างกายไม่เว้นแม้แต่หน้าท้องขาวเนียน ที่ตอนนี้มีแต่รอยช้ำ มันแดงช้ำไปหมดไม่เหลือพื้นที่ว่างไว้เลย
“คุณมันบ้า” ชายหนุ่มสบถคำออกมาเจ็บใจตัวเองยิ่งนักที่ปล่อยให้เขารังแกถึงขนาดนี้ ดวงตาไหววูบขึ้นมาเมื่อนึกถึงแม่ที่รอเขาอยู่ที่บ้าน บ้าจริงเขาไม่ควรมาบ่นอะไรอยู่แบบนี้ ชายหนุ่มต้องรีบกลับไปหาแม่ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าได้กินข้าวยัง เมื่อคืนที่ออกมาก็ไม่ได้เข้าไปบอกแม่เลย เพราะความคิดน้อยของตน ที่คิดว่าเขาจะปล่อยให้กลับมาหาแม่ทุกครั้งหลังที่เสร็จกิจ
ชายหนุ่มได้ทำความสะอาดตัวเองลวกๆ เมื่อนึกถึงแม่เพราะไม่อยากเสียเวลามากกว่านี้ “แม่ครับผมขอโทษ” ฟิวพูดในลำคอเขาไม่เคยที่จะทิ้งแม่ไว้นานแบบนี้ ถึงแม่จะยังพอมีแรงช่วยตัวเองในการหาข้าวกินแต่ก็ไม่วายทำให้ฟิวห่วงอยู่ดี
แกร็ก
ร่างเล็กเปิดประตูห้องน้ำออกมาพยายามเดินอย่างเร่งรีบขนาดไหนเขาก็ไม่สามารถทำได้เร็วมากกว่านี้ได้จริงๆ ขาที่สั้นไม่หายกับอาการเจ็บสะโพกที่ทุกทุกครั้งที่เขาเดินอาการเจ็บยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเป็ห่วงแม่มันมีมากกว่าเขาจึงทำการจัดแจงตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ชายร่างสูงที่มองการกระทำของร่างเล็กอยู่ “เสร็จยังเดียวไปส่ง” ฌอนเอ่ยขึ้นเมื่อมองการกระทำของร่างเล็ก ใจหนึ่งเขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้ร่างเล็กเจ็บตัวขนาดนี้เขาเพียงแค่อยากไถ่โทษจึงอาสาไปส่งให้ยอมขาดเรียนสักวันคงไม่เป็ไร
เด็กหนุ่มที่กำลังกุลีกุจอกับการแต่งตัวให้แล้วเสร็จหันมามองร่างสูงที่นั่งอ่านหนังสือ หลังพิงพนังหัวเตียงขายาวเยียดไปข้างหน้าสายตาจ้องมองไปที่หนังสือตรงหน้าอย่างตั้งใจโดยไม่ได้หันมามองเขาแต่อย่างใดอยู่บนที่นอนสีเทาเข้ม “คุณจะไปส่งผม แล้วคุณไม่มีเรียนหรือไงครับ” เด็กหนุ่มหันมาถามวันนี้ไม่ใช่วันหยุดขนาดเขาเองมีเรียนตอน 10 โมง ยังไม่ได้ไปเลยเพราะมัวแต่นอน เอาเถอะถึงเขาจะไม่ได้ไปเรียนแต่ปอนด์เพื่อนของเขาก็เก็บชีทไว้ให้เขาอยู่ดี แล้วเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้น
ตือ ดึง ตือ ดึง ตือ ดึง
ปอนด์ ฟิวอยู่ไหนทำไมไม่มาเรียน
ปอนด์ เป็อะไรหรือเปล่าบอกเราได้นะ
ปอนด์ เห็นข้อความแล้วตอบเราด้วยนะ
นึกถึงปุ๊บเพื่อนรักของเขาก็ทักมาหาปั้บปอนด์เป็เพื่อนที่ดีของเขาเสมอทุกครั้งที่ฟิวหายไปปอนด์จะทักมาถามตลอดว่าฟิวเป็อะไร มือเรียวเลื่อนไปหยิบมือถือที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งฟิวปลดล็อกแล้วเขาไปในแอปพลิเคชันสีเขียว กดเข้าไปในห้องสนทนาของเขากับปอนด์
ฟิว เราพาแม่มาหาหมอขอบใจนะที่เป็ห่วง
ปอนด์ คุณน้าเป็อะไรบ้าง
ฟิว ไม่ได้เป็อะไรมากหรอกมารับยาเพิ่มเฉยๆ ยาที่กินอยู่ประจำหมดแล้วเลยมารับเพิ่ม
ฟิวไม่อยากโกหกปอนด์แต่ก็ไม่อยากให้ปอนด์รู้ด้านมืดของเขาอาชีพที่ทำก็ไม่ได้ดีสักเท่านักปอนด์ดีเกินไปที่จะมารับรู้อะไรแบบนี้ขอแค่เรียนจบเท่านั้น แล้วเขาจะเลิกทำงานแบบนี้อดทนเข้าไว้นะฟิว
“เสร็จหรือยังจะได้ไปส่ง” ชายหนุ่มโวยขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเก้าอี้โต้ะเครื่องแป้ง
“ครับเสร็จแล้วครับ” ร่างเล็กหุบยิ้มทันทีแล้วลุกขึ้นจากตรงนั้นสองเท้าก้าวเดินไปที่ประตู
“ลงไปรออยู่ล็อบบี้ก่อนเดียวฉันตามไป” ชายหนุ่มทำท่าทางฮึดฮัดกับสายตาดุจประดั่งจะฆ่าเขาเสียให้ตายซะตรงนี้ กำลังมองมายังร่างเล็กแต่กระนั้นฟิวเองก็มิอาจล่วงรู้ได้ว่าสายตานั้นหมายถึงอะไรหรือไม่พอใจอะไรในตัวเขา
“ครับ” ฟิวหลบสายตาคู่นั้นที่ตอนนี้เปรียบดั่งกับสายตาราชสีห์ที่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ ฟิวหันหลังไปเปิดประตูสองเท้ารีบเดินออกจากห้องทันทีคนอะไรผีเข้าผีออก
ฝั่งด้านฌอนที่ตอนนี้หงุดหงิดคนตัวเล็กอยู่ใช้มือทุบไปที่ผนังห้องเพื่อระบายความโกรธ ใช่เขาไม่พอใจั้แ่มีเสียงส่งข้อความมาหาร่างเล็กแล้ว เพราะฟิวเอาแต่จ้องมือถือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับคนในมือถือนั้น แต่กับฌอนฟิวไม่เคยแม้แต่จะยิ้มแบบนั้นให้เลยสักครั้ง
.
.
.
.
.
ฟิวลงไปรอชายหนุ่มหน้าล็อบบี้ด้วยใจที่กระวนกระวายคิดถึงแม่ ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้วแม่จะกินอะไร แล้วแม่จะใไหมเมื่อตื่นมาไม่เจอโน๊ตของเขาแปะไว้หน้าตู้เย็นไม่มีกับข้าวที่เตรียมไว้ ถึงแม่จะยังพอช่วยตัวเองได้แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี
ไม่นานนักฌอนเดินออกมาจากลิฟต์ พอดีกับที่เขากำลังจะลุกไปตาม ฌอนไม่ได้ปล่อยให้ฟิวรอนานแต่ฟิวเองต่างหาก ที่ใจร้อนรนอยากกลับไปหาแม่จนรอไม่ไหวชายหนุ่มเดิมนำหน้าไปยังหน้าคอนโด เดินไปหยุดยืนตรงริมฟุตบาทฟิวที่เดินตามหลังงวยงงกับการกระทำแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม ตอนนี้ดูจากท่าทางของชายหนุ่มแล้วยังไม่สบอารมร์กับเขานัก
“วันนี้ฉันจะไปบ้านเธอ” ชายหนุ่มเอ่ยปากพูดเมื่อเงียบไปนาน ฟิวหันขวับมาหาร่างสูงทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น แต่อาการนิ่งเชยเหมือนข่มอารมณ์ของคนตรงหน้าแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ควรปฏิเสธ
“ครับ” ฟิวได้แต่ตอบแค่นั้น
ไม่นานนักแท็กซี่เขียวเหลืองขับผ่านมาพอดีร่างสูงโบกมือเรียกคันดังกล่าว แท็กซี่คันนั้นจอดเทียบท่าริมฟุตบาทรอคนทั้งสองขึ้นไปนั่ง ทั้งคู่พาตัวเขาไปนั่งข้างหลังเบาะอย่างเสร็จเรียบร้อยตนขับก็ออกรถ หลังจากบอกจุดหมายที่จะไปให้คนขับรู้แล้วทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในความเงียบเหมือนเดิม ฟิวที่ไม่รู้จะทำอะไรก็ได้แต่นั่งสังเกตภายในรถแท็กซี่คันนี้เพื่อฆ่าเวลา ข้างในรถก็ไม่มีอะไรมากแต่คนขับน่าจะยังวัยรุ่นดูจากการเปิดเพลงของเขา และเบาะในรถมีการปรับตกแต่งให้มีสีลวยลายต่างๆ ดูแล้วคนขับที่เป็เ้าของรถน่าจะมีอารมณ์ศิลปิน
ไม่นานแท็กซี่ก็พาคนทั้งสองถึงที่หมาย “นี้ครับค่ารถ” ฌอนยื่นเงินให้กับคนขับแล้วลากฟิวลงจากรถ “บ้านอยู่ตรงไหนเดินนำสิ” “ครับ” ฟิวรับคำพร้อมก้าวเดิน
ฌอนเดินตามร่างเล็กที่ตอนนี้เห็นแค่ด้านหลังทั้งสองเดินกันแบบไม่คุยกัน โดยที่ฟิวใช้ภาษากายบอกทางเช่นผายมือบอกทางว่าเดินตามเขามาทางนี้นะ ฌอนก็เดินตามอย่างว่าง่ายระหว่างทางที่ก่อนจะถึงบ้านฟิว ฌอนพูดได้ไม่เต็มปากว่านี้คือที่อยู่อาศัย เพราะแออัดมากเสียงเด็กน้อยวิ่งเล่นตามทางเดินแคบๆ เสียงทารกร้องไห้ระหว่างทาง มีเป็ห้องแถวบ้างสลับกับบ้านคนที่ดูไม่ค่อยเหมือนบ้านคนเท่าไรนักดูเป็ไม้อัดเก่าๆ มาสร้างเป็บ้านเล็กๆ มากกว่า ถึงฌอนจะเคยอยู่ในกรุงเทพแต่เขาก็ไม่เคยมาััในที่แบบนี้สักครั้งและครั้งนี้ก็เป็ครั้งแรกของเขาที่มาเดินในที่แบบนี้
“ถึงแล้วครับ” ฟิวหยุดยื่นหน้าห้องแถวห้องหนึ่งแล้วหันมาบอกเขาฌอนเดาเอาว่าน่าจะเป็ห้องพักของฟิวกับแม่
“คุณจะเขาไปรอข้างในหรือรออยุ่ข้างนอกครับ” ชายหนุ่มถามผู้มาด้วยกับเขาซึ่งฟิวนั้นไม่กล้าคิดเองว่าถ้าเชิญให้ฌอนเข้าไปข้างในแล้ว ฌอนจะเข้าไปหรือเปล่าฟิวรู้สภาพห้องพักตัวเองดีว่ามันไม่น่าอยู่สักเท่าไรนัก พนังหน้าห้องขึ้นราเกือบหมด ดูแล้วไม่น่าจะเป็ห้องคนอยู่สักเท่าไร ฟิวเองก็แจ้งเื่ในเ้าของห้องแถวทราบแล้วแต่ก็ไม่มาทาสีในใหม่สักทีฟิวก็เลยปล่อยเลยตามเลย
“เข้าไปสิฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้มันร้อน” ชายหนุ่มยืนคิดสักพักก่อนตอบร่างเล็กไป เมื่อได้ยืนคำตอบร่างเล็กพยักหน้าแล้วหันมาเปิดประตูไม้เก่าที่สีซีดจนดูไม่ออกว่าสีอะไร
.
.
.
.
แต่ทันใดนั้นสิ่งที่ฟิวเจอข้างใน……….ดวงตาสีนิลเบิกตากว้างเมื่อเห็นแม่ของตน “แม่” ฟิวะโเสียงดังออกเขามารีบวิ่งถลาเข้าไปหาแม่ที่นอนจมกองเือยู่ แม่ฟิวเป็ลมอยู่ในห้อง สองมือของฟิวรีบพยุงแม่แนบออกพยายามปลุกแม่แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากแม่ เืที่ไหลออกมาจากจมูกของแม่เต็มมือของฟิวไปหมด “รีบพาไปโรงพยาบาลเถอะ” ฌอนที่เห็นอาการไม่ดีของแม่ฟิวจึงรีบพูดขึ้น หลังจากนั้นฌอนอาสาอุ้มแม่ของฟิววิ่งไปหน้าปากซอยโดยที่ให้ฟิววิ่งนำหน้าไปเรียกแท็กซี่ก่อน
#เค้าเป็ห่วงแม่ฟิวจังเลย
#เจอคำผิดแจ้งได้นะ
#อ่านแล้วคอมเม้นให้กำลังเค้าเยอะๆนะกำลังใจจากทุกคนคือพลังในการเขียนนิยาย
#ไม่รู้ว่าทุกคนอ่านแล้วจะเข้าใจสิ่งที่เราจะสื่อหรือบรรยายหรือเปล่าเค้าเป็นักเขียนมือใหม่ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะ
12K
