เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆหยดน้ำกระทบลงบนกระจกรถเสียงดังไม่หยุดท่ามกลางหมอกฝนสามารถมองเห็นต้นไม้บนเขาที่โค่นล้มเป็นแนวสายน้ำหลั่งไหลลงมาราวกับจะชำระล้างภูเขาลูกนี้ให้ราบในพริบตา

        ในสภาพอากาศเช่นนี้ซูเจี่ยนอันกำลังติดอยู่บนเขาคนเดียว

        เธอจะกลัวมากขนาดไหนนะ?

        เปรี้ยง!

        เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยสายฟ้าฟาดเป็นเส้นราวกับใบมีด

        เขาจำได้ว่าเธอกลัวฟ้าผ่ามากแค่ไหน

        “วังหยาง!”ลู่เป๋าเหยียนแทบจะบีบมือถือจนแหลกคามือ “ขับเร็วๆ หน่อย!”

        “ไม่ได้ครับ!”วังหยางส่ายหน้า “อากาศแบบนี้ขับเร็วเกินไปจะอันตรายนะครับ”

        “หยุดรถเดี๋ยวนี้”ลู่เป๋าเหยียนออกคำสั่ง วังหยางยังไม่ทำตาม ลู่เป๋าเหยียนจึงตะโกนอีกครั้ง

        “วังหยาง หยุดรถซะ!”

        “ครับ!”

        วังหยางเหยียบเบรกอย่างแรงก่อนจะเห็นลู่เป๋าเหยียนเปิดประตูรถออกไป เขาออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

        “เปิดประตู!”

        วังหยางเข้าใจทันทีว่าลู่เป๋าเหยียนจะทำอะไรเขาไม่กล้าปฏิเสธ จึงปีนไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับก่อนจะรัดเข็มขัดนิรภัย

        เพราะพายุที่โหมกระหน่ำทำให้เสื้อผ้าของลู่เป๋าเหยียนเปียกชื้นไม่น้อย เส้นผมของเขาเต็มไปด้วยหยดน้ำแต่เขาหาได้สนใจไม่ เมื่อรัดเข็มขัดเรียบร้อยแล้วลู่เป๋าเหยียนก็ออกรถในทันทีแลนโรเวอร์สีขาวพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

        ลู่เป๋าเหยียนขับรถตรงไปอย่างแน่วแน่และรวดเร็วที่น่าแปลกก็คือรถที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาดูนิ่งและมั่นคงหากมือที่กำลังกุมพวงมาลัยนั้นไม่ได้แน่นด้วยความร้อนใจแล้วล่ะก็วังหยางคงสงสัยแล้วว่าเขาเป็นนักแข่งรถมืออาชีพที่ชื่นชอบในความเร็วหรือเปล่า

        ลู่เป๋าเหยียนเหยียบคันเร่งจนแซงหน้ารถยนต์รอบข้างไปคันแล้วคันเล่าก่อนจะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

        วังหยางกลืนน้ำลายพลางจับเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น

        การขับรถเร็วขนาดนี้ในสภาพอากาศที่ไม่อำนวยไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตมาล้อเล่น คนขับรถที่มีประสบการณ์หลายปีแบบเขายังไม่กล้าแต่ท่าทางของลู่เป๋าเหยียนเหมือนกำลังขับรถความเร็วแค่หกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างไรอย่างนั้น

        เขาเคยได้ยินมาว่าลู่เป๋าเหยียนขับรถเก่งมากดูท่าจะเป็นอย่างที่ร่ำลือจริงๆ

        หนึ่งชั่วโมงกว่าให้หลังพายุฝนก็เริ่มซาลง อีกเจ็ดสิบกิโลเมตรก็จะถึงตำบลซานชิง

        ลู่เป๋าเหยียนคืนรถให้กับวังหยางและบอกให้เขาขับรถด้วยความเร็วสูงสุด เมื่อกลับมานั่งด้านหลังลู่เป๋าเหยียนก็โทรศัพท์ไม่หยุด

        วังหยางได้ยินเขาเรียกคนมาอีกจำนวนมากแถมยังติดต่อไปยังหน่วยงานทหารเพื่อขอยืมเฮลิคอปเตอร์รวมถึงทีมงานกู้ภัยที่กำลังเดินทางมาอย่างเร่งด่วน

        เขาเพิ่งเคยเห็นลู่เป๋าเหยียนทำอะไรเอิกเกริกแบบนี้เป็นครั้งแรก

        ลู่เป๋าเหยียนมีอำนาจมากพอจะทำเรื่องแบบนี้ได้เพียงแต่ไม่เคยเอามันออกมาใช้ง่ายๆทว่าครั้งนี้เขาทั้งเป็นห่วงและกังวลใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        ดูท่าหากก่อนฟ้ามืดยังหาซูเจี่ยนอันไม่พบคนทั้งตำบลซานชิงคืนนี้คงอย่าได้หวังว่าจะได้นอนหลับอย่างสบาย

        บ่ายสามโมงในที่สุดพายุก็เริ่มสงบลง แต่สายฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะซาแม้แต่น้อย

        เอี๊ยด!

        เสียงเบรกแหลมบาดหูดังขึ้นแลนโรเวอร์สีขาวจอดลงตรงหน้าโรงพักซานชิง โดยมีรถถังนับสิบคันตามมาติดๆ

        งานนี้ทั้งโรงพักถึงกับสั่นสะเทือน

        ลู่เป๋าเหยียนแค่ก้าวลงจากรถเสียวอิ่งก็จำเขาได้ทันทีเธออดกระโดดอย่างตื่นเต้นไม่ได้

        “เขามาแล้วค่ะเขาต้องช่วยเจี่ยนอันได้แน่ๆ!” ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงพูดออกไปแบบนั้นแต่เธอมั่นใจมากว่าลู่เป๋าเหยียนจะช่วยซูเจี่ยนอันได้อย่างแน่นอน

        “ใครกันครับเนี่ย?” ตำรวจนายหนึ่งถาม“ขนาดตำรวจอย่างพวกเรายังขึ้นเขาไปช่วยคนไม่ได้ เขาจะทำได้งั้นเหรอ?”

        “ผอ.เครือลู่ลู่เป๋าเหยียน สามีของคุณซู” สารวัตรสิงเองก็จำลู่เป๋าเหยียนได้“เขาจะช่วยคนได้หรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ เขาสามารถขอคนและเครื่องไม้เครื่องมือที่พวกเราขอไม่ได้มาในเวลาอันสั้น”

        “...”นายตำรวจมองสิ่งที่อยู่ด้านหลังลู่เป๋าเหยียนแล้วจึงต้องสงบปากสงบคำ

        ลู่เป๋าเหยียนก้าวเท้าตรงเข้ามาในโรงพักอย่างร้อนใจทว่าหนักแน่นใบหน้าของเขาเคร่งเครียดทำเอาคนทั้งโรงพักพากันเงียบกริบขณะมองมายังชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจ

        ลู่เป๋าเหยียนเดินตรงมาหาสารวัตรเหยียนทันที

        “เจี่ยนอันขึ้นเขาไปตั้งแต่เมื่อไรครับ”

        “ก่อนพายุจะเข้าครับเธอขึ้นไปตรวจสภาพศพของเหยื่อในที่เกิดเหตุ” สารวัตรเหยียนมองนาฬิกาก่อนเอ่ย “เธอติดอยู่ที่นั่นมากว่าห้าชั่วโมงแล้วต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับตอนที่เธอขึ้นเขาไปพวกผมปฏิบัติหน้าที่อยู่ข้างนอกเลยไม่ได้ขึ้นไปเป็นเพื่อนเธอเมื่อครู่เพราะพายุแรงมาก พวกผมจึงไม่สามารถขึ้นเขาไปช่วยเธอได้แต่ทางผมก็ได้ติดต่อขอความช่วยเหลือไปทางเบื้องบนแล้วนะครับ”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่อยากได้ยินคำขอโทษและไม่คิดจะรอความช่วยเหลือจากทาง ‘เบื้องบน’ ให้มากความเขาเอาเวลานี้รีบไปช่วยคนของเขาเสียยังดีกว่า

        “คุณลู่ครับ”ชายในชุดทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามา เขาคือหัวหน้าหลงซึ่งเป็นหัวหน้าทีมกู้ภัย

        “คนของพวกเราพร้อมแล้วครับสามารถออกเดินทางได้ทันที”

        “พวกคุณมีชุดสำรองติดมาบ้างหรือเปล่า”ลู่เป๋าเหยียนถาม “ผมขอสองชุด”

        หัวหน้าหลงนิ่งไปก่อนจะเข้าใจว่าลู่เป๋าเหยียนต้องการจะทำอะไรเขาจึงสั่งให้ลูกน้องไปหยิบเครื่องแบบและรองเท้ามาสองชุด

        สารวัตรเหยียนเห็นดังนั้นจึงสั่งให้คนในทีมนำทางลู่เป๋าเหยียนกับวังหยางไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

        ก่อนหน้านี้เวลาซูเจี่ยนอันต้องทำโอทีลู่เป๋าเหยียนก็มักจะมารอเธออยู่ที่สถานีตำรวจพวกเขาเคยเจอลู่เป๋าเหยียนมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งเขามักจะสวมชุดสูทรองเท้าหนังตามแบบฉบับนักธุรกิจ

        ตอนนี้เมื่อเขาอยู่ในชุดทหารความเยือกเย็นและเข้มแข็งของลู่เป๋าเหยียนยิ่งดูเด่นชัดจากสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อมกลายเป็นนายทหารผู้แข็งแกร่งทำให้ดูน่าหลงใหลเข้าไปใหญ่

        “ว้าว!หล่อเกินไปแล้ว!” เสียวอิ่งอดเพ้อไม่ได้ “เจี่ยนอันคงมีความสุขมากแน่ๆ!”

        สารวัตรเหยียนเขกหัวเสียวอิ่งอย่างแรงก่อนจะส่งเสียงเรียกสติคนในทีมให้กลับมา

        “ยืนนิ่งอยู่ทำไม!พวกเราเองก็รีบขึ้นเขาไปช่วยเจี่ยนอันได้แล้ว!”

        ตอนนั้นเอง ลู่เป๋าเหยียนกับวังหยางก็ได้ออกเดินทางไปแล้วเรียบร้อย

        สารวัตรสิงเองก็เพิ่งเรียกสติกลับมาได้

        “พวกผมก็จะขึ้นเขาไปด้วย!จะเร่งหาตัวคุณซูให้พบโดยเร็วที่สุดครับ!”

        แลนโรเวอร์สีขาวเคลื่อนที่อยู่ด้านหน้าสุดตามหลังมาด้วยรถถังเกือบสิบคัน และรถตำรวจอีกสี่ห้าคันขบวนรถที่น่าเกรงขามกำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนดินลูกรังที่คับแคบเพื่อมุ่งหน้าไปยังตีนเขา

        สิบนาทีต่อมารถทุกคันก็จอดลงที่จุดหมาย บรรดาทีมกู้ภัยเรียกรวมพลเสียงบางอย่างดังขึ้นจากไม่ไกล เสียวอิ่งเงยหน้ามองขึ้นไปก็พบว่าเป็นเสียงของเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยสองลำที่กำลังบินสำรวจอยู่บนท้องฟ้า

        เสียงอิ่งยกมือทาบอก“ให้ตาย เจ๋งเป็นบ้า! ขนาดเฮลิคอปเตอร์ยังมา!”

        “คุณลู่ครับ”หัวหน้าหลงเดินเข้ามา “พวกเราจะแยกกันไปสำรวจตามแผนที่นี้ หากทางเราพบตัวคุณนายลู่เมื่อไรจะรีบติดต่อหาคุณทันที”

        พูดจบหัวหน้าหลงและทีมงานก็ออกปฏิบัติงานทันทีคนนับร้อยแยกย้ายกันฝ่าสายฝนเข้าไปในภูเขาร้าง

        ภูเขาที่สลับซับซ้อนขนาดนี้หากซูเจี่ยนอันคิดที่จะลงจากเขาตอนมีพายุฝนล่ะก็ เธอคงหลงทางเป็นแน่ ทุกคนจึงแยกย้ายกันค้นหาเพื่อครอบคลุมพื้นที่ให้กว้างที่สุดไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน พวกเขาจะรีบหาตัวเธอให้พบในเวลาอันสั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้

        ลู่เป๋าเหยียนยืนอยู่ตรงปากทางที่ซูเจี่ยนอันเดินขึ้นเขาไปเขามองไปยังเส้นทางที่คดเคี้ยวอย่างกังวลใจ

        พายุฝนรุนแรงขนาดนี้เธอคงตกใจมากแน่ๆระหว่างนั้นเธอจะคิดถึงเขาบ้างไหมนะ?

        “พวกเราไปกันเถอะครับ”วังหยางเอ่ย “ช่วยกันหาตั้งหลายคนแบบนี้คงเจอก่อนฟ้ามืดแน่นอนครับอีกอย่างอาซ้อเองก็ฉลาดขนาดนั้น เธอคงช่วยเหลือตัวเองไม่ให้อยู่ในอันตรายได้”

        ลู่เป๋าเหยียนพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นเขาไปกับวังหยาง

        “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าลู่เป๋าเหยียนจะเป็นคนหาเจี่ยนอันพบกันนะ”เสียวอิ่งพูดงึมงำก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงตะโกนไล่หลังลู่เป๋าเหยียนไป

        “คุณลู่คะ!”

        ลู่เป๋าเหยียนหยุดเดินก่อนจะหันหน้ากลับมาเสียวอิ่งโบกไม้โบกมือเรียกเขา

        “เมื่อหลายวันก่อนเจี่ยนอันซื้อสร้อยข้อมือแบบนี้มาค่ะคุณลองสังเกตดูนะคะว่ามันหล่นอยู่ที่ไหนบ้างหรือเปล่า”

        “ขอบคุณครับ”

        ลู่เป๋าเหยียนออกเดินต่อวังหยางหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา

        “หัวหน้าหลงครับช่วยแจ้งทางทีมของคุณให้สังเกตสร้อยข้อมือรูปดอกคามิลเลียสีขาวที่คุณนายลู่ใส่ติดตัวหน่อยนะครับถ้าเจอมันหล่นอยู่ตรงไหน บางทีเธออาจจะอยู่แถวนั้น”

        “รับทราบครับ”หัวหน้าหลงรีบสั่งการลูกน้องในทีม “ฟังนะคุณนายลู่ใส่สร้อยข้อมือประดับดอกคามิลเลียสีขาวเธออาจจะถอดมันวางไว้ในที่สะดุดตาเพื่อรอให้คนไปช่วย ไม่ว่าจะคนหรือจะสร้อยก่อนฟ้ามืดเราต้องหาให้เจอสักอย่าง รีบแยกย้ายเร็วเข้า!”

        ลมพายุที่พัดกระหน่ำสายฝนเริ่มแรงขึ้นอีกครั้งหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากฟ้าตกกระทบลงบนต้นไม้ใบหญ้าส่งเสียงดังไม่ขาดสาย

        ลู่เป๋าเหยียนถือไฟฉายในมือแสงไฟสีเหลืองส่องผ่านสายฝนไปมาเพื่อเป็นสัญญาณให้ซูเจี่ยนอันจับสังเกตได้หากเธอเห็นแสงไฟจะได้ร้องตะโกนบอกตำแหน่งพวกเขาขณะเดียวกันลู่เป๋าเหยียนก็คอยสอดส่องไปทุกพื้นที่อย่างคาดหวังว่าจะได้พบหน้าเธอทว่ากลับก็ต้องผิดหวังทุกครั้งไป

        ภูเขาร้างแห่งนี้กว้างใหญ่กว่าที่คิดเมื่อขึ้นมาด้านบนพลางมองไปรอบบริเวณที่มีแต่ป่าสีเขียวรายล้อมหมอกฝนสีขาวที่บดบังทัศนียภาพทำให้เขามองไม่เห็นว่าปลายทางไปสุดอยู่ที่ไหน

        คนที่กลัวเสียงฟ้าร้องสุดใจแบบซูเจี่ยนอันหากต้องมาเห็นภาพตรงหน้า เธอจะตกใจจนร้องไห้เลยหรือเปล่า?

        “วังหยางส่งแผนที่มาให้ฉัน” ลู่เป๋าเหยียนเอ่ย

        วังหยางไม่รู้ว่าลู่เป๋าเหยียนจะทำอะไรแต่ในเมื่อได้รับคำสั่ง เขาจึงหยิบแผนที่กันน้ำออกมา และจะใช้มือวงตำแหน่งไว้

        “นายตำรวจคนที่ขึ้นมาพร้อมกับอาซ้อบอกว่าศพของเหยื่อถูกพบที่นี่ครับ ซึ่งก็คือจุดสุดท้ายที่เขาแยกกับอาซ้อ หลังฝนตกลงมาถ้าอาซ้อจะลงจากเขาล่ะก็เธอคงลงมาทางนี้ แต่สุดท้ายอาจจะหลงทาง”

        “พวกเราแยกกันไปหา”ลู่เป๋าเหยียนส่งสัญญาณให้วังหยางเก็บแผนที่ “อย่าขาดการติดต่อ”

        “แต่ว่า...”วังหยางเบิกตากว้าง “ไม่มีแผนที่แล้วคุณจะหายังไงล่ะครับ? เอาแผนที่ไปเถอะครับ”

        “ไม่ต้อง”ลู่เป๋าเหยียนเอ่ย “ฉันจำได้แล้ว”

        วังหยางนิ่งไปขณะที่ลู่เป๋าเหยียนออกก้าวเดินตรงไปข้างหน้า

        สายฝนที่ตกลงมาทำให้พื้นดินลื่นกว่าทุกทีถึงรองเท้าทหารจะช่วยได้บ้าง แต่ลู่เป๋าเหยียนก็ลื่นจนเซบ้างเป็นครั้งคราว

        ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้กระทบกับภาพลักษณ์ของลู่เป๋าเหยียนในใจวังหยางเลยแม้แต่น้อย

        คนที่ความจำดีขนาดนี้ถ้าหาตัวอาซ้อไม่เจอสิแปลก!