ยามบ่ายของวันรุ่งขึ้นเผิงฉานตันออกจากจวนเพียงลำพังไปยังวัดหม่านหลงตามจดหมายเชิญเป็การส่วนตัวของเถียนเยวี่ยแม่ทัพเฒ่ารู้ถึงฐานะสูงส่งของชายหนุ่มดีเพียงแต่ไม่ทราบเื่ราวอันใดที่ราชนิกุลนอกกำแพงวังจะสนทนาด้วย
ครั้นเมื่อฟังความจนกระจ่างแจ้งแม่ทัพใหญ่เจนศึกก็ระบายลมหายใจหน่วงหนัก รู้สึกเสียหน้าอยู่มากเมื่อถูกปิดบังเื่สำคัญจากฟูเหรินของตน
“ข้าไม่มีเจตนาปั่นหัวเล่นสนุกในสถานการณ์ที่บุตรชายท่านกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์เพียงแต่้าร้องขอความเป็ธรรมให้กับสตรีน่าสงสารผู้หนึ่งนางไม่ควรถูกกระทำดั่งเป็ตัวสกปรกน่ารังเกียจเช่นนั้น”
เผิงฉานตันเองก็ไม่คาดว่าความรักบุตรชายของฟูเหรินตนจะส่งผลให้นางกระทำเื่ไร้มารยาทและไร้เมตตาธรรมกับผู้ด้อยกว่า ดังเช่นเถียนเยวี่ยกล่าวอ้าง
“สมรสพระราชทานหลีกเลี่ยงไม่ได้”แม่ทัพสูงวัยขอความเป็ธรรมให้กับบุตรชายบ้าง
เถียนเยวี่ยยิ้มเล็กน้อย“หนทางที่มี มันอยู่บนความกล้าของพวกท่านเท่านั้น”
“นั่นราชโองการเชียวนะ”
“ก็แค่ราชโองการที่ออกมาเพราะจักรพรรดิไม่ทรงทราบเื่ก่อนหน้าที่บุตรชายท่านสูญเสียความทรงจำจนทำให้เขาหลงลืมว่าตัวเองได้อยู่กินกับสตรีนางหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว กฎหมายของิอานทอดทิ้งภรรยาย่อมมีความผิด”
“ท่านจะให้พวกเรารับนางเป็สะใภ้”...ได้หรือ แล้วองค์หญิงหงหญ่าเล่าไหนจะฉงอวี้หลิงที่ลักลอบยกน้ำชาเป็การภายในอีก
“ครอบครัวท่านควรให้โอกาสฟังเยว่ฉิวพิสูจน์ตัวเองบุตรชายของท่านควรได้พบหน้านาง ทั้งหมดนี้เพื่อแลกกับการที่ข้าจะไม่รายงานเื่เผิงเซิ่งอี้สูญเสียความทรงจำและทอดทิ้งภรรยาต่อองค์จักรพรรดิ”
“ท่านขู่ข้าหรือ!”เื่ของครอบครัวทำให้เผิงฉานตันเสียงแข็งใส่ลืมความกริ่งเกรงบุคคลเบื้องหน้าไปชั่วขณะ
“ข้าเพียงขอเวลาและคิดว่าตัวเองมาร้องหาความยุติธรรมได้ถูกคนแล้ว”
วาจากล่าวยกย่องพร้อมประสานมือคารวะทำให้เผิงฉานตันค่อยคลายความตึงเครียดลงแม่ทัพสูงวัยใคร่ครวญหนักถึงเื่ที่บุตรชายของตนสูญเสียความทรงจำและคิดเป็กังวลว่าเขาอาจจะไปทำเื่อะไรอีกมากที่ทางครอบครัวไม่รู้และถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็คงไม่รู้เช่นกันว่าตนได้เคยทำสิ่งใดไปบ้าง
“จะมีเื่ใดปิดบังจักรพรรดิได้บ้างเล่า”หลอกลวงเบื้องสูง โทษปะาทั้งตระกูลเชียวนะ!
“มันเป็ความจริงที่เผิงเซิ่งอี้มีภรรยาและเป็ความจริงอีกนั่นแหละที่สมองของเขาจดจำสิ่งใดไม่ได้เลยในระยะสองเดือนที่หายตัวไป ข้ารับประกัน...เจตนาที่ว่าหลอกลวงเบื้องสูงถือว่าตกไปนอกจากนั้นข้ายังสืบทราบมาว่า บุตรชายท่านก่อนหายตัวไปนั้นได้รับสารลับที่ทำให้เข้าใจว่าทางบ้านกำลังมีเหตุร้ายมิใช่หรือเราควรสนใจสืบหาความจริงข้อนั้นมากกว่ามาสงสัยในตัวสตรีที่ช่วยชีวิตทายาทคนเดียวของตระกูลท่านไว้นะ”
“นางอาจจะเป็หนึ่งในกลุ่มคนที่้าทำลายครอบครัวข้าก็เป็ได้หากนางแทรกซึมเข้ามาในจวนได้สำเร็จจะมั่นใจได้อย่างไรว่านางจะไม่ป่าวประกาศจนไปเข้าพระเนตรพระกรรณองค์จักรพรรดิ”
เถียนเยวี่ยส่ายหน้าช้าๆ“นางซื่อและบริสุทธิ์เกินกว่าจะเป็คนที่มีจิตใจคิดร้ายข้าขอเวลาอย่างน้อยสองเดือน ให้ท่านรับรองตัวฟังเยว่ฉิวกับครอบครัวของท่านเมื่อครบกำหนด นางจะอยู่หรือไปจากจวนสกุลเผิงก็สุดแล้วแต่ท่านตัดสินใจข้าจะไม่ก้าวก่ายอันใดอีก”
“นางขอร้องให้ท่านมาพูดอย่างนั้นหรือ”
“เปล่าเลยข้าเพียงคิดว่าภรรยาควรอยู่กับสามี”
“แค่นางมีป้ายหยกของเซิ่งอี้ไม่ใช่เครื่องยืนยันว่านางเป็ภรรยาเขา”
“นางจะเคยเป็ภรรยาเขาหรือไม่นั่นเป็เื่ที่เผิงเซิ่งอี้จะต้องเป็คนพิสูจน์เองหรือท่านแม่ทัพไม่อยากให้บุตรชายฟื้นความจำ”
“เพราะเหตุใจท่านจึงช่วยออกหน้าให้นางนางมีความเกี่ยวพันกับท่านในฐานะใดกันแน่”
เถียนเยวี่ยสบตาเผิงฉานตันที่รอคำตอบรอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดพรายขึ้นยังมุมปาก
ฟังเยว่ฉิวเกี่ยวพันกับเขาในฐานะใดน่ะหรือ...
ความเจ็บช้ำที่ได้รับกะทันหันทำให้ฟังเยว่ฉิวมิสามารถอยู่จนถึงวันที่เผิงเซิ่งอี้เข้าสู่พิธีวิวาห์ยิ่งใหญ่นางกล่าวลาเถียนเยวี่ย เพราะหญิงสาวดั่งลูกนกไร้รังนอนฐานะมิอาจเทียบเทียมเท่าแม่ทัพหนุ่ม เถียนเยวี่ยจึงสนับสนุนนางทุกทางเพราะหนึ่งเื่สนุกของเขาคือการได้ก่อกวนสมรสพระราชทานที่องค์จักรพรรดิเป็ผู้อยู่เื้ั
อาการลับล่อของหลันซิ่วจูต่อเื่ที่เขาอยู่ตามลำพังกับฟังเยว่ฉิวทำให้เถียนเยวี่ยเกิดแผนบางอย่างขึ้นในใจ ชายหนุ่มจึงพาฟังเยว่ฉิวออกจากหอสรวงกุสุมาในคืนนั้นเวลาน้อยนิดแต่ธุระอันเร่งด่วนตึงมือยิ่งคืนนั้นเขาจึงไม่กลับมานอนที่หอสรวงกุสุมาส่งผลให้เ้ายอดดวงใจคิดแง่ร้ายว่าเขาริอ่านปันใจไปเสียได้หลังปรับความเข้าใจกันแล้ว เถียนเยวี่ยจึงพานางขึ้นเกี้ยวไปยังสถานที่แห่งหนึ่งมันเป็บ้านเหมาะกับครอบครัวเล็กๆพร้อมกำแพงรอบขอบชิดตั้งอยู่ห่างหอสรวงกุสุมาไปทางทิศใต้ราวยี่สิบลี้
“วันนี้ข้า้าจะกลับบ้าน”ฟังเยว่ฉิวเอ่ยเมื่อเห็นเถียนเยวี่ยจูงเมือหลันซิ่วจูเดินเข้ามาภายในห้องโถงกลางของบ้าน
“ที่นี่ก็คือบ้านของเ้าแล้วนี่”ชายหนุ่มคนเดียวในห้องผายมือไปรอบห้องโถง
“บ้านของข้า!ข้า...ข้ารับไม่ได้หรอกนะเ้าคะ ไหนท่านบอกให้ข้าพำนักชั่วคราวสองสามวัน” หญิงสาวจากบ้านนอกปฏิเสธด้วยความเกรงใจและซาบซึ้งที่ชายหญิงคู่นี้ทำเพื่อนาง
“กลับไปไท่ซาเ้าไม่พ้นมือสองพ่อลูกนั่นแน่ และเ้าก็ตัวคนเดียว ญาติมิตรไม่มี จะไปอยู่ที่ใดได้”
“ที่ไหนข้าก็อยู่ได้เ้าค่ะเพียงแค่นี้ข้าก็ติดหนี้บุญคุณพวกท่านมากพอแล้วอย่ายุ่งยากกับข้าให้มากเลยนะเ้าคะ” ฟังเยว่ฉิวน้ำตาคลอหน่อยหลันซิ่วจูจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้หญิงสาว เมื่อคืนวานนางได้คุยกับเถียนเยวี่ยจนเข้าใจเื่ราวทั้งหมดทั้งมวลแล้วรู้สึกเห็นใจฟังเยว่ฉิวที่ซัดเซพเนจรมาตามหาสามีที่เมืองหลวงแต่กลับต้องมาพบความไร้น้ำจิตน้ำใจจากครอบครัวของเผิงเซิ่งอี้และรู้สึกเศร้าเสียใจแทนนางยิ่งนักที่แม่ทัพหนุ่มคนดังได้สูญเสียความทรงจำเมื่อครั้งได้ร่วมเคียงกับนางไปเสียสิ้น
คนรักกันแต่จดจำ่เวลาหวานซึ้งที่เคยมีร่วมกันมิได้ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างนางกับท่านอานางคงตรอมตรมยากจะมีชีวิตอยู่ต่อเช่นกัน
“ตัวข้าไม่คิดว่ายุ่งยากเ้าก็อย่าเสียเวลาคิด” เถียนเยวี่ยโบกไม้โบกมือไม่สนใจรับฟังคำครวญของฟังเยว่ฉิว เขากำลังจะมีข้อเสนอที่ดีที่สุดให้นางไยนางไม่รับไปง่ายๆ กันเล่า!
“เสี่ยวฟังไม่้าบ้านหลังนี้นะเ้าคะ”
“พี่เยว่เอ๋อร์ฟังข้าก่อน” เพราะฟังเย่วฉิวยืนกรานในความคิดของตัวเองหลันซิ่วจูซึ่งสนับสนุนเื่หาที่พำนักให้นางเป็สัดส่วนหากนางตัดสัมพันธ์กับเผิงเซิ่งอี้ได้เด็ดขาด จึงฉุดแขนนางให้นั่งลงแล้วให้เวลาหญิงสาวค่อยๆ พิจารณาถึงความหวังดีที่ท่านอาและนางเต็มใจมอบให้
“ท่านยังไม่ได้พบหน้าสามีเลยตัวซ้ำก็จะยอมถอยง่ายๆ แล้วหรือ ไม่แน่ เมื่อเขาพบหน้าท่านเขาอาจจะไม่ยอมปล่อยท่านไปก็เป็ได้นะ”
ฟังเยว่ฉิวใคร่ครวญอย่างหนักเมื่อสิ้นคำของหลันซิ่วจูความรู้สึกหลากหลายในใจกำลังก่อตัวเอ่อท้นที่สองตา
นางอยากพบพี่ต้าเผิงของนางและอยากอยู่ร่วมกับเขาเป็ที่สุด แต่นางจะทำเช่นใดได้เมื่อมารดาของเขาแสดงออกว่ารังเกียจนางมากปานนั้น
อีกทั้งป้ายหยกแทนตัวแทนใจก็ถูกยึดไปแล้วยังจะมีสิ่งใดยืนยันถึงฐานะของนางได้อีกเล่านางไม่้าอยู่ที่ถูหยางจนถึงวันเขาเข้าพิธีกับองค์หญิงสูงศักดิ์เพราะนั่นถือเป็การฆ่านางทั้งเป็!
“ข้าอยากพบพี่ต้าเผิงมากแต่ใจหนึ่งข้าก็กลัวที่จะถูกเขาปฏิเสธ”
ถูกมารดาเขาชิงปฏิเสธตัดหน้าบุตรชายถือเป็ความปรานีอย่างหนึ่งที่ฟ้าประทานให้นางแล้วกระมัง
“ในตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าเขาเป็ใครเขากับข้าถือว่าอยู่ในฐานะเสมอกัน แต่มันผิดกับตอนนี้ข้าก็แค่หญิงบ้านนอกหน้าตาอัปลักษณ์ ข้าคิดผิดที่ดึงดันมาหาเขาถึงถูหยาง” ฟังเยว่ฉิวน้อยเนื้อต่ำใจกับวาสนาตัวเองยิ่งนัก
“ต่อให้เ้าฐานะด้อยกว่าแล้วอย่างไรในเมื่อความจริงนั้นข้าวสารได้เปลี่ยนเป็ข้าวสุกไปแล้ว”
ปัญหามันก็ติดตรงที่ว่าเ้าแม่ทัพหนุ่มนั่นตอนนี้สมองกลวงโบ๋ไร้ความทรงจำเื่ตัวเองมีเมียแล้วนี่สิเถียนเยวี่ยใช้ความคิดไตร่ตรองหนสุดท้ายกับเื่ที่เขากำลังจะทำ
เอาเถอะ!ส่งฟังเยว่ฉิวเข้าจวนสกุลเผิงได้ก่อนเป็สำคัญในเมื่อเผิงฉานตันก็รับข้อเสนอของเขาแล้ว
ความรักความผูกพันหากเกิดขึ้นแล้วก็ใช่จะตัดขาดได้ในวันเดียวครานั้นเส้นด้ายแดงเคยร้อยรัดหญิงสาวชาวป่ากับแม่ทัพหนุ่มจากเมืองหลวงจนเกิดสัมพันธ์กันแล้วไซร้ต่อจากนี้ก็ปล่อยให้เป็เื่ของบุพเพชักนำไปจนสุดทางก็แล้วกัน
“หากข้าบอกว่าพ่อสามียินดีรับเ้าเข้าไปอยู่ในจวนเ้าจะคิดเห็นเช่นไร ยังอยากจะไปจากถูหยางอีกหรือไม่”
“วะ...ว่าอย่างไรนะเ้าคะ”
“ข้าไปพบเผิงฉานตันบิดาของเผิงเซิ่งอี้มาและเขาก็คล้อยตามคำพูดของข้ามากพอสมควร”
ฟังเยว่ฉิวหันไปสบตาหลันซิ่วจูหวังจะได้คำยืนยันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินและเด็กสาวก็พยักหน้าให้นางเชื่อมั่นตามคำของเถียนเยวี่ย
“ข้าจะได้พบกับพี่ต้าเผิงจริงๆน่ะหรือเ้าคะ”
“ข้าไม่เคยพูดโกหกแต่ก่อนอื่นเ้าต้องทำเื่หนึ่งก่อน” เถียนเยวี่ยสั่งให้หลันซิ่วจูรินชาใส่ถ้วย
“นอกจากบิดาเ้าสามารถคุกเข่าให้ข้าได้หรือไม่”
หญิงสาวขมวดเรียวคิ้วเล็กน้อยอึดใจหนึ่งก็ลุกจากเก้าอี้แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าผู้มีพระคุณของนางในถูหยางผู้คนล้วนแปลกหน้า นางได้พบเจอทั้งคนจิตใจเลวร้ายและคนที่มีน้ำใจกับนางบุคคลตรงหน้านี้นับว่าดีเทียมเท่าท่านพ่อที่ตายจากไปเหตุใดนางจะคุกเข่าให้เขาไม่ได้
“ข้ามีของมอบคืนแก่เ้า”เถียนเยวี่ยดึงป้ายหยกขาวมันแพะออกมาจากอกเสื้อฟังเยว่ฉิวเห็นของแทนใจแล้วคล้ายดั่งคนยากไร้เจอทองพันชั่งมิปาน
นางรับป้ายหยกแทนตัวเผิงเซิ่งอี้ไปน้ำตาคลอในหน่วยตา ใบหน้าแม้มีร่องรอยของาแในอดีตวัยเยาว์แต่กลับฉายความงามลึกซึ้งเมื่อทอดตามองของในมือ
...ผู้มีคุณได้หยกชิ้นนี้คืนมาได้อย่างไรหรือว่าจะเป็บิดาของสามีนางที่มอบคืนให้
เผิงฉานตันมิใช่คนส่งมอบป้ายหยกคืนเถียนเยวี่ยดั่งฟังเยว่ฉิวคาดเดาทว่าเป็ชายหนุ่มที่ ‘มือไวและตาดี’ หยิบติดมือมาด้วยเมื่อลอบเข้าไปในจวนสกุลเผิงหนที่สอง
“ยกชาถ้วยนั้นให้ข้าดื่ม”
หลังมือน้อยปาดเช็ดหยดน้ำซึ่งกลั่นมาท่วมสองตาเพราะตื้นตันใจฟังเยว่ฉิวเก็บป้ายหยกแล้วรับถ้วยชาจากมือหลันซิ่วจูยื่นส่งให้เถียนเยวี่ยแล้วก้มโขกศีรษะจรดพื้น
เมื่อจิบชาหมดถ้วยแล้วเถียนเยวี่ยจึงเอ่ยประโยคที่ทำให้สตรีสองนาง คนหนึ่งซึ่งนั่งคุกเข่าอ้าปากค้างส่วนอีกคนนอกจากอ้าปากคาง ยังลุกจากเก้าอี้พรวดพราด
“นับแต่นี้ไปข้าคือบิดาบุญธรรมเ้า”
“บิดาบุญธรรม” ฟังเยว่ฉิวทวนคำ
“ท่านอา!” ในขณะที่หลันซิ่วจูก็หลับตาค้อนชายหนุ่มไปหนึ่งหนโทษฐานที่ไม่บอกเื่นี้กับนางก่อน เขาจงใจให้นางประหลาดใจแน่เชียว แต่เอาเถอะเื่ใดที่เขาคิดแล้วว่าดี นางก็เห็นดีด้วยตามนั้น
ฟังเยว่ฉิวเป็เด็กกำพร้าที่ฟังเป่าเก็บมาเลี้ยงด้วยความรักและเอาใจใส่อย่างดีเสมอมาครั้นเมื่อเข้ามาผจญโลกลำพังในเมืองใหญ่ ยามไร้หนทางเดินก็ได้เถียนเยวี่ยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ชายผู้มีลักษณะสูงส่งกลับสนใจในความทุกข์ยากของหญิงไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนางต่อให้ต้องโขกศีรษะพันครั้ง หมื่นครั้ง ขานเรียกเขาว่าบิดา นางก็ทำให้เขาได้
เมื่อฟังเยว่ฉิวคลายความตื่นตะลึงแล้วนางก็โขกศีรษะต่อหน้าเถียนเยวี่ยสามครั้งด้วยใจจริง
เถียนเยวี่ยหัวเราะยินดี“ดี...ดี เมื่อเ้าตัดสินใจจะเข้าจวนสกุลเผิงบ้านหลังนี้ก็ปิดไว้ก่อน”
ทำนบน้ำตากลับมาเอ่อท้นฟังเยว่ฉิวร่ำไห้ออกมา นางโขกศีรษะอีกหลายครั้ง พร่ำกล่าว “ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม...ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม”
สามวันถัดมามิได้มีเพียงความยินดีในใจของฟังเยว่ฉิว ก่อนออกจากหอสรวงกุสุมาเถียนเยวี่ยได้บอกเื่สำคัญกับนาง
เผิงเซิ่งอี้สูญเสียความทรงจำเป็ครั้งที่สองเขาอาจจะจดจำนางไม่ได้ และเผิงฉานตันยังไม่รับนางเข้าจวนในฐานะสะใภ้เพราะยังหาทางออกเื่สมรสพระราชทานที่ดีกับทุกฝ่ายไม่ได้หญิงสาวมีเวลาสองเดือนเพื่อพิสูจน์เื่ราวต่างๆที่กระท่อมน้อยกลางป่านอกเมืองไท่ซากับ ผู้เป็สามีและความเป็อยู่ของนางในจวนสกุลเผิงจะยังคงเป็ความลับ
พี่ต้าเผิงไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งนางในเมื่อโอกาสที่เขาและนางจะได้พบกันมาถึงแล้วนางทำได้เพียงเดินหน้าเพื่อไขว่คว้าเขาคืนมาเท่านั้นเอง!
1K
