ราชันย์ปีสาทโลหิต

"บ้านตระกูลหลาน?!!!"

เขาพลันตกใจขึ้นมาทันที

หลานเยว่ได้วาร์ปมาอยู่ในห้องของเขานั้นเอง

และเขาก็ได้เดินออดมาจากห้อง

หลังจากที่หลานเยว่ได้เดินดูรอบๆบ้าน

"มันมีอะไรแปลกๆอยู่ด้วย~?"

เป็นที่ราบเรียบ มีเขตแบ่งเอาไว้อย่างชัดเจน

มีผู้คนอยู่จำนวนไม่น้อยเลย ที่อยู่ในนั้น

และทำท่าเหมือนกำลังฝึกอะไรสักอย่าง

โดยที่...

ในขณะที่หลานเยว่กำลังยืนมองอย่างหงุนงง

เขาก็ได้ยินเสียงที่ไพเราะและอ่อนโยน

มาจากแต่ไกล.....

"หลานเยว่? นั้นเจ้างั้นรึ?!!"

'อ่า... รู้สีกว่าสวยขึ้นกว่าเดิมอีกแฮ้ะ~"

"หลานเยว่! เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อใด?!"

"อ้อ! ท่านพี่ข้าพึ่งมาถึงได้ไม่นาน"

หลานชิงที่รีบเดินมาหาหลานเยว่

อย่างรวดเร็วและกอดเขาอย่างแน่นหนา

ผู้คนที่อยู่ในที่ราบเรียบที่กำลังฝึกอยู่นั้น

ต่างก็ตกใจกันแทบทุกคนและเริ่มพูดขึ้น

"เอ่อ... เจ้านั้นเป็นใครกัน?

ทำไมท่านพี่หลานชิงถึงไปกอดมันแบบนั้น?!

"หรือว่าจะเป็นคนรักของนาง?!"

"บ้าหน่า~ พวกเจ้าก็รู้ว่าท่านพี่หลานชิงไม่เคย

ที่จะแสดงความรู้สึกอันใดกับหนุ่มผู้ไหนเลย"

"อย่างนั้นเจ้านั้นมันเป็นใครกัน?!"

พวกเขากำลังจะตรวจสอบพลังของหลานเยว่

แต่พวกเขาก็ไม่สามารถตรวจสอบได้

เพราะคนที่มีพลังต่ำกว่า จะไม่สามารถตรวจดูพลังของคนที่มีพลังสูงกว่าแน่นอนอยู่แล้ว

แต่ถ้าถามว่าแล้วทำไมผู้คนถึงได้รู้ถึงพลังของหลานเยว่ได้ล่ะ? ในอดีต

ก็เพราะมีคนที่มีอายุมากกว่าและพลังสูงกว่า

ได้ตรวจพลังของเขายังไงล่ะ

และผู้คนที่ได้ยินก็พาพูดต่อกันไปเรื่อยๆ...

"ทำไมเจ้าถึงตัวเย็นขนาดนี้?!"

หลานชิงมองดูรอบๆตัวของเขา

"ทำไมเจ้าถึงตัวซีดได้ถึงเพียงนี้?!

หรือว่าเจ้าจะป่วยงั้นรึ?!"

'ลืมไปเลย! จะตอบยังไงล่ะเนี่ย?'

"ท่านพี่อย่าได้กังวลไป ข้าเพียงเดินทางมาเนิ่นนานทำให้มีอาการเหนื่อยอยู่บ้าง"

หลานชิงพลันถอนหายใจขึ้นมา

"ท่านพี่กำลังทำอันใดอยู่งั้นรึ?"

หลานเยว่ถามบึ้นพร้อมกับหันไปหาทางผู้คน

"จริงสิ!

ตระกูลเรารับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเริ่มต้นและมีอายุ

ไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีเข้ามาฝึกในตระกูลของเรา"

"งั้นรึ?"

หลานเยว่ได้เข้าใจเรื่องราวแล้ว...

'แต่ทำไมผู้คนที่เข้ามาฝึกจึงมีมากขนาดนี้?!'

'ช่างเถอะ ข้าไม่จำเป็นต้องรู้สักหน่อย'

หลานเยว่ก็ได้หันหลังกลับและเดินไป

"เจ้าจะไปที่ใด?"

หลานชิงรีบถามขึ้น

'นั้นสิ! ได้กล้บมาโดยไม่ได้ตั้งใจแบบนี้

ข้าจะไปที่ใดกัน? ช่างน่าขันซะจริงๆ'

"ข้าคงต้องไปพบท่านพ่อ ท่านแม่

จากนั้นข้าก็จะเดินทางไปอีกครั้ง"

หลานเยว่พูดขึ้นอย่างพอใจกับแผนที่คิดไว้

"เจ้าจะไปอีกครั้ง?!"

หลานชิงพูดขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจสุดๆ

หลานเยว่ก็พลันตกใจไปด้วย

"อ.อืม ก็ใช่ ท่านพี่มีอะไรงั้นรึ?"

"เจ้าพึ่งจะกลับมาในเวลาสองปีที่เจ้าจากไป!

แต่เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าจะไปอีกแล้วงั้นรึ?!"

หลานชิงเดินไปขวางหลานเยว่และขมวดคิ้วถามอย่างเคืองๆ

"สองปี?"

หลานเยว่พูดถามด้วยความหงุนงง

"เจ้าเดินทไปตั้งสองปี!

ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าเจ้าได้ไปที่ใดมาบ้าง?

และทำไมจึงไม่ยอมกลับมาสักที?

แล้วถ้าเกิดว่าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา..."

หลานชิงพูดขึ้นอย่างเคืองๆ

น้ำเสียงของนางก็ค่อยๆเบาลง

และน้ำตาของนางก็เริ่มร่วงหล่นลง

หลานเยว่ที่กำลังหงุนงงอยู่นั้น

เมื่อเขาได้เห็นว่าหลานชิงเริ่มร้องไห้ออกมา

เขาก็รีบพูดปลอบนางในทันที

"ท่านพี่อย่าได้ร้องไห้เลย

ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง ข้าไม่เป็นอะไรสักหน่อย"

หลานเยว่พูดขึ้นพร้อมกับกางแขนแลัหมุนตัว

เพื่อให้หลานชิงได้ดูว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร

"เจ้าเนี่ยล่ะก็! ฮ่าๆ~"

หลานชิงจากที่กำลังร้องไห้กลับหัวเราะขึ้นมา

"ไปหาท่านพ่อ ท่านแม่กันเถอะ~"

และพวกเขาทั้งสองก็ได้เดินจากไปด้วยกัน

ผู้คนที่กำลังมองดูสถานการณ์นี้นั้น

ต่างก็หงุนงง ตกใจ โกรธแค้นและอีกมากมาย

เพราะพวกเขาได้เห็นว่าจู่ๆหลานชิงก็ร้องไห้

โดยที่พวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด

แต่ไม่นานต่อมานางก็ยิ้มหัวเราะขึ้นมา

จากนั้นทั้งสองก็เดินควงแขนกันไป?

"มันเกิดเรื่องอันใดกัน?"

"แล้วเจ้าหมอนั่นมันเป็นใครกันแน่?!"