บทที่ 17 เชื่อฟังการจัดการของท่านผู้นำ
่บ่าย กลุ่มผู้หญิงในลานบ้านนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ บางคนกำลังเย็บพื้นรองเท้า บางคนถักไหมพรม และบางคนอุ้มลูก
หยางหลี่ชิวพูดว่า "พวกเธอได้ยินหรือยัง ว่าเช้านี้สวี่เ้าตี้ถูกเรียกไปสอบสวนจริง ๆ ไม่รู้ว่าเื่นี้จริงหรือเท็จ"
หยางหลี่ชิวเห็นกับตาตัวเอง แต่ตั้งใจพูดแบบนี้ เวลาคุยกับกลุ่มผู้หญิงพวกนี้ ตอนที่ควรระวังก็ต้องระวังไว้บ้าง เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาไปนินทาลับหลังตัวเองอีก
เฝิงซิ่วเจวียนแค่นเสียงหึอย่างเ็า
"ฮึ! ของจริงก็คือของจริง จะมีของปลอมได้ยังไงกัน? ตอนที่เธอถูกพาตัวไป เธอไม่เห็นหรือไง?"
ผู้หญิงหลายคนในลานบ้านต่างเห็นเหตุการณ์นั้น แต่เฝิงซิ่วเจวียนกลับไม่ได้เห็นจริง ๆ
คนข้าง ๆ หลายคนยิ้มแย้มอย่างสนุกสนาน ดูเหมือนพวกเขาจะรู้สึกพอใจและสะใจมาก ราวกับกำลังสมน้ำหน้าคนอื่นอยู่
"เห็นแล้ว เห็นแล้ว ฉันเห็นกับตาตัวเองเลย เดินกะเผลก ๆ ดูน่าสงสารจริง ๆ"
เฝิงซิ่วเจวียนพูดว่า "ชิ! น่าสงสารบ้าบออะไร ตอนที่รังแกพวกเธอ ผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นจะสงสารพวกเธอเลย"
เธอเบ้ปาก อดไม่ได้ที่จะกลอกตา
ในหมู่บ้านมีผู้หญิงแค่ไม่กี่คน ต่างคนต่างอิจฉาริษยากัน ปกติไม่มีใครเอาเปรียบใคร แต่ละคนก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ
ที่คนมากมายดูไม่ชอบสวี่เจาตี้ ก็เพราะว่าหล่อนโชคดี ปกติไม่ว่าหล่อนจะก่อเื่อะไร ผู้กองเฉินผู้เป็สามีที่ดีเลิศก็ยังทนได้
เมื่อก่อนตอนที่สวี่เจาตี้อยู่ พวกเธอยังพอได้เปรียบบ้างเวลาพูดคุย แต่ต่อหน้าเฝิงซิ่วเจวียน พวกเธอไม่มีทางได้เปรียบแม้แต่น้อย
หยางลี่ชิวพูดว่า "ไม่รู้ว่าตำแหน่งงานนี้ยังเป็ของเธอหรือเปล่า"
พอพูดถึงเื่นี้ เฝิงซิ่วเจวียนก็รู้สึกรำคาญทันที
ตอนเที่ยง เจียงต้าไห่ได้กำชับเธอว่าอย่าไปก่อเื่ให้เขาเด็ดขาด
เธอได้รายงานเื่นี้ไปแล้ว ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าผู้บังคับการจะจัดการอย่างไร
คนข้าง ๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า "เฮ้อ ถ้าโชคดีแบบนี้ตกมาอยู่กับฉันบ้างก็คงดี เดือนละยี่สิบหยวน สามารถซื้อธัญพืชได้เยอะเลยนะ"
คนอื่น ๆ เงียบไปครู่หนึ่ง เฝิงซิ่วเจวียนรู้สึกว่างานนี้จริง ๆ แล้วไม่เป็ที่ชื่นชอบของใคร แต่เงินยี่สิบหยวนนั้นก็ทำให้ใจสั่นไหวจริง ๆ
ตอนเย็นต้องมีการประชุม เฉินเจี้ยนกั๋วกลับมาแล้วไปตักข้าวที่โรงอาหาร สวี่เจาตี้อดทนกับอาการเจ็บเท้า นำผักป่าที่เหลือจากเมื่อวานมาลวกแล้วรอให้เย็น ทั้งสองคนรวบรวมอาหารมาทานมื้อง่าย ๆ ด้วยกัน
ก่อนออกจากบ้าน เฉินเจี้ยนกั๋วพูดว่า "ผมต้องไปประชุมตอนกลางคืน คุณเข้านอนก่อนเลย"
เพราะเื่ที่เกิดขึ้นตอนเช้า สวี่เจาตี้ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ ไม่รู้ว่าควรจะบอกเฉินเจี้ยนกั๋วดีหรือไม่ คิดไปคิดมาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
ห้องประชุม ทุกคนมาถึงตรงเวลาพร้อมเพรียงกัน
ผู้บังคับการโจวและผู้นำอีกหลายคนนั่งอยู่้า พอเปิดปากก็พูดถึงหัวข้อการประชุมทันที ตอนแรกเฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกว่าไม่มีอะไร แต่พอพูดถึงบ้านพักทหารของพวกเขา เขาก็เดาได้ว่าต่อไปจะพูดถึงอะไร
แม้ผู้บังคับการโจวจะไม่ได้เอ่ยชื่อใคร แต่เฉินเจี้ยนกั๋วรู้แก่ใจดี
หลังจบการประชุม ผู้บังคับการโจวให้เฉินเจี้ยนกั๋วและเจียงต้าไห่อยู่ต่อสองคน
เจียงต้าไห่ยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง หัวข้อการประชุมคืนนี้ ฟังดูแล้วเหมือนไม่ค่อยเกี่ยวกับตัวเขาเท่าไหร่
ทั้งสามคนเดินไปที่สำนักงาน ผู้บังคับการโจวชงชาให้ทั้งสองคนคนละถ้วย แล้วพูดว่า "พวกนายนั่งลงเถอะ ที่เรียกพวกนายมา ก็ไม่มีอะไรเป็พิเศษหรอก แค่อยากคุยกันตามสบายเท่านั้น"
เจียงต้าไห่กับเฉินเจี้ยนกั๋วมองหน้ากัน ทั้งสองนั่งหลังตรงอย่างเป็ทางการ
ผู้บังคับการโจวพูดว่า "ความหมายของการประชุมคืนนี้ พวกนายก็เข้าใจดีอยู่แล้ว อีกไม่นานเราจะเชิญคนมาสอนหลักสูตรอุดมการณ์และการเมืองให้กับภรรยาทหารในบ้านพักทหารสักระยะหนึ่ง พวกนายไม่มีความเห็นอะไรใช่ไหม?"
เฉินเจี้ยนกั๋วตอบว่า "ไม่มีความเห็นครับ พวกเราจะปฏิบัติตามการจัดการของท่านผู้นำ"
เจียงต้าไห่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "ปฏิบัติตามการจัดการของท่านผู้นำครับ"
ผู้บังคับการโจวหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เห็นสองคนตรงหน้าดูเคร่งเครียดมาก จึงกล่าวว่า "ฉันเรียกพวกนายมาเพื่อพูดคุยกันเล่น ๆ เท่านั้น ทำไมพวกนายถึงดูตึงเครียดกันขนาดนี้? เอาคนละมวนไหม?"
เฉินเจี้ยนกั๋วส่ายหัว เจียงต้าไห่ก็ส่ายหัวตาม
ผู้บังคับการโจวอดขำสองคนนี้ไม่ได้ ต่อหน้าเขาไม่เคยเห็นพวกเขาผ่อนคลายเลย
"พอเถอะ ฉันไม่ใช่เสือดุร้ายในป่าสักหน่อย ดูสิทำเอาพวกนายใกันใหญ่"
สิ่งที่ฉันอยากจะพูดก็คือ เจียงต้าไห่ นายกลับไปบอกภรรยาของนายสักคำว่า ต่อไปถ้ามีเื่อะไรก็บอกนายได้ แล้วปรึกษากันก่อนค่อยมาบอกฉัน เมื่อเช้านี้ภรรยาของนายวิ่งมาหาฉันเพื่อรายงานเื่ภรรยาของเสี่ยวเฉิน ฉันก็ได้สืบสวนแล้ว ก็เป็เื่ที่ไม่มีมูลความจริง เป็เื่ที่ปั้นแต่งขึ้นมาเอง
และเสี่ยวเฉิน นายก็ให้ภรรยาของนายควบคุมปากของตัวเองด้วย การพูดจาก็ต้องมีวิธีการ พวกเรามาจากทั่วทุกสารทิศ อยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้ก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน ปกติพวกเราก็เจอหน้ากันบ่อย ๆ ถ้ามีเื่อะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน มีเพื่อนบ้านใกล้เคียงดีกว่าญาติห่าง ๆ เข้าใจกันสักหน่อยก็ดีแล้ว
บางเื่ เื่ใหญ่ทำให้เป็เื่เล็ก เื่เล็กทำให้หายไป อดทนสักครู่ก็สงบเงียบ เข้าใจไหม?
เจียงต้าไห่ได้ยินแล้ว มือที่วางอยู่บนหัวเข่าก็เกาหัวเข่าแรง ๆ
ผู้หญิงบ้านี่ ตอนเที่ยงเพิ่งกำชับให้ควบคุมปากอย่าพูดเรื่อยเปื่อย เขายังมั่นใจเหลือเกินว่าเื่แทงข้างหลังคนไม่ใช่ฝีมือของผู้หญิงบ้านี่ ผลสุดท้ายตอนเย็นก็โดนผู้บังคับการโจวพูดต่อหน้าซะได้
เจียงต้าไห่พูดว่า "ผู้บังคับการโจว นี่เป็ภรรยาของผมที่มาแจ้งจริง ๆ เหรอครับ?"
ผู้บังคับการโจวสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "นายรู้จักฉันมากี่ปีแล้ว ฉันเป็คนที่ชอบพูดเหลวไหลหรือไง?"
ผู้บังคับการโจวเห็นสีหน้าของเจียงต้าไห่ไม่ค่อยดี จึงเตือนว่า "ฉันขอเตือนนายนะ ฉันให้พวกนายกลับไปพูดกับภรรยาของพวกนายให้ดี พอกลับไปแล้วก็อย่าก่อเื่ให้ฉัน ลูกผู้ชายต้องรู้จักยืดหยุ่นและอดทน เข้าใจไหม?"
เจียงต้าไห่แทบจะะเิด้วยความโกรธ เขากับเฉินเจี้ยนกั๋วนั้นมีความสัมพันธ์แบบเพื่อนตายด้วยกัน ก่อนหน้านี้ตอนออกปฏิบัติภารกิจครั้งหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเจี้ยนกั๋วยิงคนร้ายได้ทันเวลา ตอนนั้นเขาก็คงโดนยิงหัวไปแล้ว
ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย
เื่นี้ดีที่ได้รับการจัดการอย่างทันท่วงทีจากผู้บังคับการโจว ถ้าเื่นี้ถึงผู้บังคับบัญชา นอกจากเฉินเจี้ยนกั๋วจะถูกลงโทษแล้ว ทั้งบ้านพักทหารก็จะได้รับผลกระทบด้วย
ตอนนี้เจียงต้าไห่ไม่ได้ยินอะไรเข้าหูอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะชุดที่เขาสวมอยู่ ป่านนี้เขาคงอยากวิ่งกลับไปซัดหญิงเลวนั่นสักยก
การรายงานของเฝิงซิ่วเจวียนทำให้เฉินเจี้ยนกั๋วประหลาดใจมาก ปกติเห็นเธอสุภาพเรียบร้อย ไม่น่าจะเป็คนแบบนี้
ผู้บังคับการโจวกล่าวว่า "อีกอย่างนะเสี่ยวเฉิน เื่ที่เรียกภรรยาของนายไปห้องสอบสวนเมื่อเช้า คงมีคนบอกนายแล้วสินะ
นายก็รู้ว่านี่เป็ขั้นตอนที่จำเป็ อย่าเก็บไปคิดมากเลย ฉันเห็นภรรยาของนายมีกิริยามารยาทสุภาพมาก ไม่เหมือนอย่างที่ทุกคนพูดกันเลย ฉันคิดว่าคงมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ ๆ
เดิมทีนั้น ภรรยาของนายสามารถไปทำงานที่ฟาร์มหมูได้ แต่เธอถูกแจ้งมาอย่างนี้ งานนี้จึงไม่สามารถให้เธอทำได้แน่นอน
เธอเองก็บอกว่าเท้าได้รับาเ็ ไม่สามารถไปได้ในตอนนี้
ฉันเห็นว่าเธอเข้าใจเหตุผลดี เมื่อนายกลับไปแล้วช่วยอธิบายให้เธอเข้าใจด้วย เื่งานนั้น ถ้าในอนาคตมีโอกาสอีก ฉันจะพยายามให้ภรรยาทหารทุกคนในค่ายของเราได้ไปทำงาน
เฉินเจี้ยนกั๋วไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรในใจ เพราะเขาคุ้นเคยกับเื่แบบนี้แล้ว
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ เพราะเื่ในห้องสอบสวน เธอยังสามารถสร้างความประทับใจที่ดีให้กับผู้บังคับการโจวได้
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง
3K
