หลังจากวันนั้น เซียร่าก็พยายามอย่างหนักที่จะช่วยเหลือตัวเองเธอคิดว่าเธออาจจะต้องให้เวลาท่านลีโอสักพักเพื่อให้เขาได้กลั่นกรองความคิดที่มีในใจออกมาได้อย่างแม่นยำและถูกต้อง
วันนี้เพอร่ามาหาเธอั้แ่เช้า เพื่อมาชวนเธอไปทำไร่ แน่นอนว่ามันคือการเก็บหัวมันฝรั่งที่พวกแวร์บีสต์ปลูกเอาไว้ เซียร่าพอจะสามารถเดินด้วยตัวเองได้แล้ว หน้าที่ของเธอในวันนี้คือการใช้อุปกรณ์ที่เพอร่าส่งให้เพื่อจัดการขุดมันฝรั่งที่กำลังหลบซ่อนอยู่ในดินขึ้นมา มีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยที่มาช่วยกันทำงานนี้
“ไร่นี้เป็ของใครอย่างนั้นหรือ?”
เพอร่ายักไหล่
“ไม่มีของใครทั้งนั้นเพราะว่าที่นี่คือที่ดินของท่านเ้าป่า ทุกคนสามารถมาปลูกหรือว่ามาเก็บเกี่ยวได้ทั้งนั้น หากว่าเรามีผลผลิตมากพอท่านเ้าป่าจะส่งผลผลิตพวกนี้ไปขายในเมือง แล้วจะนำเงินที่เหลือพวกนั้นมาแบ่งเราทุกคน”
ถึงจะดูเ็าและดุร้าย แต่ทว่าเื่การบริหารจัดการผู้คนในปกครองทางลีโอก็สามารถทำมันได้ดีพอสมควรเลย เธออดชื่นชมเขาไม่ได้เลยจริงๆ ในเื่นี้
“จะว่าไป..ข้าไม่เห็นอันมานานแล้ว นางเดินทางออกไปนอกป่าอีกแล้วงั้นหรือ?”
เซียร่าพยักหน้าเบาๆ
“นางกล่าวว่านางจะออกไปหาสมุนไพร ทว่าหากจะนับั้แ่ที่นางออกไปก็เป็แรมเดือนแล้ว”
เพอร่าถอนหายใจก่อนจะโยนหัวมันฝรั่งที่ขุดได้ใส่ตะกร้า
“ไม่มีคำกล่าวถึงที่มาของสองพี่น้องผู้ปกครองป่า ในอดีตที่ป่าแห่งนี้เคยเกิดาการแย่งชิงสิทธิ์ความเป็เ้าป่า แต่ทว่าจากการทะเลาะกันเล็กๆ ทำให้เกิดการนองเืครั้งใหญ่ที่สูญเสียแวร์บีสต์เืบริสุทธิ์ไป ทำให้ปัจจุบันเราทุกตัวที่นี่แทบจะเป็พวกเืผสมทั้งนั้น มีเพียงท่านเ้าป่าและอันเท่านั้นที่ยังสืบทอดสายเืบริสุทธิ์ นี่อาจจะเป็สาเหตุที่ทำให้ท่านเ้าป่าไม่ยอมเปิดใจรับใครไปเป็ภรรยา เพราะว่าเขาอาจจะกำลังรอคอยแวร์บีสต์สิงโตตัวเมียอยู่”
พอได้ฟังแบบนั้นเซียร่าก็รู้สึกได้เลยว่าในใจของเธอมันเจ็บจี๊ดเลยแฮะ หมายความว่าเขาไม่มีวันจะรักเธอได้เพราะว่าเขาจะต้องสืบทอดสายเืบริสุทธิ์..
หนทางความรักครั้งแรกของเธอมันริบหรี่เกินไปแล้ว ให้ตายสิ!
เมื่อเพอร่าเห็นท่าทางความสิ้นหวังในแววตาของเซียร่า เธอก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้
“อย่าพึ่งถอดใจสิสาวน้อย เ้าประเมินเสน่ห์ตัวเองน้อยเกินไปแล้ว”
เซียร่าส่ายหน้าไปมา
“ข้าเข้าใจถึงความเป็ไปไม่ได้ต่างหาก อย่างน้อยที่สุดท่านลีโอก็นับว่าเป็ผู้มีพระคุณ ข้าไม่สามารถสร้างความลำบากใจให้เขาได้หรอก ทางที่ดีข้าจะตอนนี้ควรจะรีบหายดีแล้วแยกออกมาอยู่ต่างหาก”
“จริงสิ ข้าว่าจะพาเ้าไปลองดูบ้านของมาร์กัส เขาคือแวร์บีสต์หมาป่าที่ไปได้ภรรยาเป็มนุษย์ และย้ายออกไปจากที่นี่เมื่อปีที่แล้ว”
ดวงตาของเซียร่าพลันเปล่งประกายออกมา นี่เื่ที่เธอจะมีบ้านเป็ของตัวเองมันคือเื่จริงงั้นเหรอเนี่ย! หลังจากที่เราจัดการขุดมันฝรั่งจนหมดไร่ คนงานทุกคนจะมาต่อแถวเพื่อรอรับเงินค่าจ้างจากท่านเ้าป่า บางคนที่ไม่รับเงินค่าจ้างก็จะเอามันฝรั่งกลับไปแทน
“ขอเหรียญทองค่ะ ข้าน่ะกินมันฝรั่งจนเบื่อแล้ว”
เพอร่ากล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้ท่านเ้าป่า ส่วนเซียร่าเธอยกยิ้มจางๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่กองมันฝรั่ง และการกระทำของเซียร่ามันทำให้เพอร่าถึงกับขมวดคิ้ว
“ข้าไม่ค่อยได้กินมันเผาสักเท่าไหร่..อยากจะลองกินดูสักครั้ง”
นี่นางเติบโตมาแบบไหนกันแน่ถึงไม่เคยกินแม้กระทั่งมันเผา ถึงแม้ว่าเพอร่าจะสงสัยแต่นางก็มิได้กล่าวถามออกไปเพราะหากจะนับกันจริงๆ เราต่างก็พึ่งรู้จักกัน
และเธอรู้สึกถูกชะตากับเซียร่าเป็อย่างมาก คงเป็เพราะดวงตาที่สุกใสและไร้เดียงสาของนางทำให้เธอชอบเซียร่ามากๆ ชอบหน้าตาที่จิ้มลิ้มและนิสัยขี้เกรงใจของนาง
เพอร่าเดินช้าๆ เพราะว่าเธอรู้ดีว่าขาทั้งสองข้างของเซียร่ายังไม่หายดี และใบหน้าที่งดงามนั้นกำลังยกยิ้ม ส่วนแขนเล็กๆ กำลังโอบกอดมันฝรั่งราวกับว่ามันคือสิ่งของที่ล้ำค่ายังไงอย่างนั้น
“ที่นี่แหละ ห่างไกลผู้คนพอสมควรแต่อยู่ติดกับลำธารและบ้านของท่านเ้าป่าพอดี ส่วนบ้านของข้าแค่เดินไปทางต้นไม้นี้ก็จะถึงแล้ว..เ้าชอบรึเปล่า?”
ดวงตาของเซียร่านั้นเป็ประกายเมื่อเธอมองเห็นบ้านไม้หลังเล็กที่แสนถูกใจ ด้านหน้ามีพื้นที่สำหรับการทำแปลงสมุนไพรหรือว่าแปลงดอกไม้ ส่วนด้านหลังบ้านคือลำธาร..ลำธารเดียวกันกับที่เธอเคยอาบหลังบ้านท่านเ้าป่า
“ข้าชอบนะ ชอบมาก ชอบสุดๆ ไปเลยเพอร่า!”
“อืม เราเข้าไปดูด้านในกันเถอะ อาจจะต้องซ่อมแซมด้านในเล็กน้อยเพราะฤดูหนาวเ้าอาจจะอยู่ลำบากอีกทั้งพอถึงฤดูฝนน้ำอาจจะรั่ว..”
เซียร่าเม้มปากแน่น
“ข้า..อาจจะต้องรีบหายดีมากกว่านี้เพื่อที่จะได้ซ่อมแซมบ้านหลังนี้”
“โอ้ ไม่เลยเซียร่า ร่างกายเล็กๆ ของเ้าไม่สามารถปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อจะซ่อมแซมมันหรอก พี่ชายของข้ายังว่าง เดี๋ยวข้าจะใช้ให้เขามาทำเอง เ้าก็แค่ตอบแทนเขาด้วยการทำอาหารเลี้ยงเขาสักมื้อ..”
เพอร่ากล่าวพร้อมกับจ้องมองสหายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
“แต่ว่า..ข้าทำอาหารไม่เป็นะ”
นี่คงจะเป็วันที่เพอร่ารู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังแบบชัดเจนสุดๆ
“แค่เ้ากล่าวขอบคุณพร้อมกับหอมแก้มเขาก็พอ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับค่าแรง”
เซียร่ามองเข้าไปในบ้านสลับกับมองหน้าของเพอร่า
“มันจะไม่เป็การรบกวนอย่างงั้นหรือ?”
“เชื่อข้าเถอะว่าหมอนั่นอยากให้เ้ารบกวน..เชื่อข้าเถอะน่า”
เซียร่าหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินดูรอบๆ เมื่อลองหลับตาลงเธอได้ยินเสียงน้ำไหลอย่างชัดเจน มันคือเสียงที่ชวนให้หลงรักมากจริงๆ
….
“หากว่าเ้า้าเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีอะไรจะขัดขวาง..”
เื่นี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากที่คิดสักเท่าไหร่เพราะว่าเมื่อเธอบอกกล่าวแก่ท่านลีโอว่าเธอจะแยกไปอยู่ผู้เดียวเขาก็กล่าวออกมาอย่างที่ได้ยินเมื่อครู่เลย
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลข้า อีกทั้งยังไม่ขับไล่ข้าออกจากป่าแห่งนี้”
เธอก้มหน้าลงเพื่อเป็การขอบคุณเขา
“อืม แล้ว..จะย้ายไปเมื่อไหร่”
“พรุ่งนี้ค่ะ เพอร่าบอกข้าว่าท่านพี่ไทเลอร์ซ่อมด้านในเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนขาของข้าก็ไม่เ็ปอะไรอีกแล้ว การย้ายออกไปจากที่นี่ไวๆ น่าจะเป็การดีมากที่สุด”
เพราะเธอไม่อยากจะทำให้เขาลำบากใจ ในเมื่อไม่สา
มารถรักกันได้เช่นนั้นเธอก็จะไม่ฝืนใจเขาและไม่ดันทุรังในความสัมพันธ์ที่มันไร้หนทางสมหวัง
45
