เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคันกลางเก่าดังสม่ำเสมอ เป็จังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นไม่เป็ระเบียบของ 'นา' หญิงสาววัยสามสิบในรูปร่างอวบอิ่ม เธอนั่งทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองทิวทัศน์ข้างทางที่คุ้นตาแต่กลับรู้สึกห่างเหินอย่างบอกไม่ถูก การกลับบ้านครั้งนี้ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวตัวน้อยเคียงข้าง ภาระหน้าที่และเงื่อนไขชีวิตบีบให้เธอทำได้เพียงส่งเสียและแวะมาเยี่ยมยามในวันหยุดเท่านั้น
และคนที่กำลังบังคับพวงมาลัยอยู่ข้างๆ เธอก็คือ 'พล'... ชายที่เป็ต้นเหตุให้เธอเคยต้องหนีเตลิดไปจากบ้านเกิด
ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับหนังเก่า วันที่พลกลับมาจากกรุงเทพฯ พร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่สวยสะพรั่ง หุ่นเพรียวบางตามสมัยนิยม ผิดกับสาวร่างอวบอย่างเธอลิบลับ ความเ็ปในวันนั้นผลักให้เธอคว้าใครอีกคนเข้ามาในชีวิต เพียงเพื่อจะพบว่าความมึนเมาและความ้าที่สวนทางกัน ทำให้รักครั้งใหม่พังทลายลงในที่สุด
“ไม่พาลูกกลับมาด้วยล่ะ” พลเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา
ชายหนุ่มในวัยสามสิบหกดูซูบลงไปบ้างหลังจากหย่าขาดกับภรรยาที่แอบมีชู้ ความใจอ่อนของเขาถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องยอมตัดใจ โชคดีที่ฝ่ายนั้นไม่้ามีพันธะ เขาจึงไม่มีภาระเื่ลูกให้ต้องพะวงเหมือนนา
“แกต้องเข้าโรงเรียนค่ะพี่พล” นาตอบโดยไม่หันไปมองคู่สนทนา
“ดูห่างเหินจังเลยนะ... แล้วเลิกกับไอ้หน้าจืดนั่นนานหรือยังล่ะ”
คำถามขวานผ่าซากทำให้นาต้องหันกลับมาสบตาชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ แต่ตอนนี้ต้องจำใจยอมรับเขาในฐานะพี่ชาย “พี่พลจะอยากรู้ไปทำไมคะ”
พลไม่ตอบ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ กลิ่นนิโคตินเริ่มอบอวลในห้องโดยสารแคบๆ นาขมวดคิ้วพลางใช้มือปัดควันสีเทาที่ลอยมาปะทะหน้า “แกสบายดีใช่ไหม... ลูกสาวเราน่ะ”
“ค่ะ เธอก็สบายดี” นาตอบสั้นๆ
เมื่อเห็นท่าทางรำคาญควันบุหรี่ของหญิงสาว พลรีบขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยจนดับสนิท “เกลียดกลิ่นบุหรี่แล้วทำไมไม่บอก”
นาทำหน้างง “นาเปล่านะคะ... ไม่ได้อคติขนาดนั้น”
ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง นาเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับความหลังอันขมขื่น เธอเคยประเคนความรักและ ‘ครั้งแรก’ ให้ผู้ชายข้างๆ เพียงเพื่อจะถูกเขาทิ้งไปหาคนที่สวยกว่า ‘มันก็คงปกติสินะ... ใครบ้างจะไม่รักคนสวยๆ หุ่นดีๆ’ นาแค่นยิ้มให้ความสมเพชของตัวเอง ไว้อาลัยให้กับรักทั้งสองครั้งที่พังยับเยิน โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของคนขับแอบชำเลืองมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปิดไม่มิด
เมื่อรถกระบะคันกลางเก่าจอดสนิทหน้าบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังย่อม เครื่องยนต์ก็ถูกดับลงทันที นาเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตรงไปที่ท้ายกระบะเพื่อจัดการกระเป๋าเดินทาง
บ้านหลังนี้คือพื้นที่ส่วนตัวที่เธอสร้างไว้ั้แ่วันที่เริ่มสร้างครอบครัวกับพ่อของลูก แม้ความสัมพันธ์นั้นจะจบลงและเธอทิ้งให้พี่ชายเป็คนดูแลพ่อแม่แทน แต่นาก็ยังมีบ้านหลังเล็กแห่งนี้ไว้ให้ซุกหัวนอนในวันที่ใจพังเละเทะ การกลับมาพักใจห้าวันในครั้งนี้มีเพียงความเวทนาตัวเองติดตัวมาด้วย เมื่อรักครั้งใหม่ที่วาดหวังไว้กลับกลายเป็เพียงการถูกหลอกใช้จากชายที่มีเ้าของอยู่แล้ว
“เดี๋ยวพี่ยกให้” น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพลที่เดินเข้ามาซ้อนหลัง เงาของเขาแผ่เข้าบดบังร่างอวบอัดของเธอจนมิด แม้นาจะนึกสมเพชหุ่นตัวเองอยู่บ่อยครั้ง แต่ในสายตาของคนที่มองอยู่... รูปร่างของเธอกลับไม่ได้ดูน่ารังเกียจเลยสักนิด
“ไปเปิดประตูรั้วเถอะ” เขาสำทับ
นารีบละมือจากกระเป๋าแล้วเดินไปเปิดทางให้พลเดินตามเข้าบ้าน รูปร่างกำยำของเขาทำให้พื้นที่หน้าบ้านดูแคบลงถนัดตา นาหันกลับมาประจันหน้ากับเขา “วางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะพี่พล ขอบคุณมากนะคะ พี่รีบกลับไปดูลูกน้องเถอะค่ะ”
พลหยุดกึก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “แน่ใจนะ... ว่าจะให้พี่วางไว้แค่ตรงนี้?”
คำถามนั้นทำให้หัวใจของนาเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกว่าร่างกายกำลังตอบสนองต่อเขาอย่างประหลาด ความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ลึกๆ มักแปรเปลี่ยนเป็ความหงุดหงิดทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ เพราะเธอไม่มีใครให้ปลดปล่อยความรู้สึกเ่าั้ออกไป
“ค่ะพี่พล... วางเถอะค่ะ” นาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาพรมแดนระหว่างกันไว้
พลวางกระเป๋าลงตามคำขอ แต่ก่อนจะผละไป เขาเอ่ยชวนด้วยท่าทีทีเล่นทีจริง “เย็นนี้ออกมาดื่มด้วยกันสิ พี่ชายนาก็อยู่ที่นั่นเหมือนกัน” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
ทิ้งให้นามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่กัดกินใจจนต้องสะบัดหัวทิ้ง เธอลากกระเป๋าเข้าบ้าน ล็อกประตูขังตัวเองไว้กับความเงียบ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาแม่เพื่อบอกว่าถึงบ้านแล้ว... และถึงเวลาที่เธอต้องพักผ่อนเสียที
3K
