Logan Benjamin William
"นายครับ!" พล ผู้ช่วยชั่วคราวส่วนตัวของผมที่ทำงานให้ผมมาเกือบสองเดือน เรียกผมด้วยเสียงตื่นใ ซึ่งมันทำให้ผมไม่ค่อยจะพอใจ
"......" ทันทีที่มันเรียก ผมก็ปลายตามองมันแค่นั้น ไม่ได้ขานรับ แค่นี้มันคงรู้ว่าผมกำลังฟังมันอยู่
"คุณพชร ที่เราส่งไปเป็ตัวแทนของนาย ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับ!"
มันพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด ราวกับว่าเกิดเื่ใหญ่ขึ้น แล้วไงทำไมผมต้องแคร์ ที่มันถูกส่งไปแทนผมก็เหมือนกับส่งไปตายแทนผมนั้นแหละ วงการนี้เื่ตายถือเป็เื่ปกติมาก เราไม่ตายมันก็ตาย ซึ่งผมคิดว่าผมชินชาไปกับศพที่กองอยู่ตรงหน้าแล้ว
"แล้วเื่นี้..กูต้องรู้หรอ" ผมพูดพลางยกยิ้มขึ้นเหยียดผู้ช่วยตรงหน้า ที่กำลังทำให้ผมหงุดหงิด แค่ลูกน้องกระจอกๆ ที่ถูกส่งไปเป็ตัวแทนประธานผู้ถือหุ้น ทำไมคนอย่างผมต้องลดตัวไปสนใจด้วย ถ้ามันจะตายผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเื่นี้ผมรู้อยู่เเล้วว่ามันจะเกิดขึ้น
"แต่..นายครับ คุณพชรถูกวางยา แสดงว่ามีคนคิดฆ่านายอยู่นะครับ"
"งั้นกูจะเสียเงินจ้างพวกมึง ให้พวกมึงกินเงินเดือนกูฟรีๆหรือไง ทำหน้าที่ของพวกมึงซะ" ผมคิดว่ามันคงรู้ว่าผมหมายความว่าอะไร แค่เศษเงินที่ผมจ้างพวกมันให้มาดูแลความปลอดภัยของผม ถ้าหากมันทำไม่ได้จะเก็บพวกมันไว้ทำไม
"ครับนาย" มันขานรับ พร้อมโค้งคำนับให้กับผม
"มันตายหรือยัง"
หากแต่ความคิดของผม กลับสวนทางกัน ถ้ามันไม่ตายแผนที่วางไว้ก็ยุ่งสิ ผมใช้ความคิดเล็กน้อย ก่อนจะวางแผนและหมากตัวใหม่ขึ้นมา ทีนี้ก็กระดานของผมก็ชนะอย่างใสสะอาด
"ยังครับนาย..ทีมแพทย์กำลังช่วยเหลืออยู่ครับ"
และแน่นอน หากเดินหมากแล้ว หมากตัวนั้นก็ไม่สามารถมายืนอยู่จุดที่มันเคยยืนอยู่ได้หรอก ตายคือตาย รอดคือรอด
"ไปจัดการมันซะ" ผมคิดว่าผมคิดถูกนะ จะตีเหล็กต้องตีให้ร้อน มันงั้นมันจะแปลงสภาพได้ยังไง
"!!แต่นายครับ คุณพชรทำงานกับเรามานานนะครับ" ผู้ช่วยของผมกำลังคิดว่าตัวเองเป็คนดีหรือไง ฆ่าคนมามากมายกลับหวั่นไหวเพียงเพราะต้องฆ่าอีกคนเนี้ยหรอ เลี้ยงเปลืองข้าวสุขจริงๆ
"งั้นกูฆ่ามึงแทนแล้วกัน"
ผมยกกระบอกปืนขึ้นหันไปหามันทันที ลูกน้องที่ไไม่สามารถควบคุมจิตใจให้อยู่ในเส้นสูตรศูนย์ได้ปล่อยไปก็เหมือนหมาเลี้ยงไม่เชื่อง ควรฆ่าทิ้งดีมั๊ยนะ ถ้าฆ่างานผมก็จะเสร็จช้าขึ้นไปอีก
"......" มันยืนมองกระบอกปืนของผมด้วยสีหน้าในิดๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนพร้อมรับชะตากรรมของตนเอง
"นี่เป็ใบเตือนแรกของกู ครั้งหน้า..กูเป่าหัวมึงแน่" คิดจะทำงานใหญ่ใจต้องนิ่ง เพื่อฝึกให้มันเชื่องกว่านี้ ผมคงต้องใช้วิธีนี้เเหละ
"รับครับสั่งครับนาย..และขอบคุณที่ยังไม่ฆ่าผมครับ" มันโค้งคำนับและเดินออกไปจากห้องทำงานของผมทันที
ผมหมุนโทรศัพท์ในมือเล่น ก่อนใช้ความคิดบางอย่างที่มันกำลังเเล่นในหัวของผม เริ่มแล้วสินะ คิดจะฆ่ากับด้วยการวางยาแค่นี้กระจอกเกินไปหรือเปล่า แต่ทำไมไอ่ลูกน้องที่ผมส่งไปถึงกินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า ทั้งที่ถูกฝึกมาอย่างดี ผมว่าผมคงต้องฝึกพวกที่เหลือใหม่แล้ว กระจอกแบบนี้เลี้ยงเปลืองข้าวสุขเปล่าๆ
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้ผมต้องสลัดความคิดเมื่อครู่ออก
"นายครับ เหมือนตำรวจจะจับคนวางยาได้แล้วครับ"
เร็วเกินไป พอวางยาเสร็จก็ถูกจับได้เลย มันเเปลกมาก ส่วนมากคนในวงการนี้ไม่ถูกจับง่ายๆหรอก ถ้าไม่โยนความผิด ไม่ปกปิดหลักฐานให้แเี ก็ไม่ถูกจับได้หรอก
"เธอเป็พนักงานผู้หญิงครับ แต่เหมือนเธอจะปฎิเสธทุกข้อกล่าวหา"
ผู้หญิงงั้นหรอ น่าสนใจ
"สืบประวัติเธอมา..และไปเอาตัวเธอมาซะ ฉันจะสอบสวนเธอเอง"
ผมกรอกเสียงให้ปลายสายทราบว่าผม้าตัวเธอเดี๋ยวนี้ หมากที่ผมกำลังจะวางลงไปไม่คิดเลย ว่าจะเป็ผู้หญิง
"รับคำสั่งครับนาย"
ไม่ว่าจะเป็ใครหากพวกมันคิดที่จะจ้องทำร้ายผม ผมคิดว่าพวกมันกำลังหาทางเชือดตัวเองทางอ้อม เพราะมันเป็พวกกัดไม่ปล่อยด้วยสิ ผู้หญิงหรอ น่าสนใจชะมัด 'เกมนี้มันเริ่มขึ้นเเล้วสิ'
**ไม่ได้ตรวจคำผิด
19K
