ดวงใจจอมอสูรเถื่อน_End

        “ฮ่าฮ่าฮ่า!!!!.... อย่าใจร้อนไป ไม่ว่าแกกับนังผู้หญิงคนนี้ ยังไงก็ได้ตายด้วยน้ำมือของฉันอยู่แล้ว”

        เฟดเดอริคหัวเราะลั่นออกมา อย่างกับว่ามีอะไรที่ขบขันนักหนายังไงยังงั้น พาหัวเราะจบลงใบหน้าของเฟดเดอริคก็กลับเข้าโหมดโหดเหี้ยมเลือดเย็น แบบปัจจุบันทันด่วน

        ซึ่งระเบิดที่เฟดเดอริคได้ติดไว้รอบๆ ตัว หากมีการระเบิดเกิดขึ้น พลังรัศมีแห่งการทำลายล้างของแรงระเบิด สามารถแผ่รัศมีถล่มไปทั้งตึกเลยก็ว่าได้ ทางตำรวจและทหารผู้เชี่ยวชาญ ที่เข้ามายับยั้งเหตุในสถานการณ์นี้ ต่างพากันหวั่นอยู่มิใช่น้อย กลัวว่าคนร้ายจะกดระเบิด ซะก่อน ที่ทหารจะหาตำแหน่งยิงได้

        “จงตายไปด้วยกันซะ!!!! ฮ่าฮ่าฮ่า!!!!....”

        เฟดเดอริคว่าแล้ว ก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ต หมายจะกดปุ่มระเบิด เพื่อให้ลูกระเบิดที่ติดอยู่รอบๆ ตัวทำงาน

        ปังงง!!!!!...... ปังงง!!!!!......

        กรี๊ดดด!!!!!!...... กรี๊ดดด!!!!!!......

        แต่ก่อนที่เฟดเดอริคจะทันได้กดปุ่มให้ระเบิดทำงาน เสียงปืนไรเฟิลก็ยิงมาโดนที่ศีรษะของเฟดเดอริค ติดๆ กันสองนัด เฟดเดอริคหัวเราะค้าง ตาค้าง ร่างล้มลงไปนอนกองจมกองเลือดของตัวเองทันที

        และพร้อมกันกับเสียงปืน เสียงกรีดร้องของญาตาวีดังขึ้น ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ญาตาวีหลับตาปี๋ ตัวสั่นเทา ยืนตัวแข็งทื่อ นิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรในตอนนี้ ไม่รู้ว่ามีใครตายบ้าง และก็ไม่รู้ว่าเธอตายไปแล้วหรือยังด้วยในตอนนี้ เพราะไม่รู้สึกเจ็บหรือปวดตรงไหนเลยสักแห่ง

        “กุ้ง!!.... กุ้ง!! ที่รักไม่เป็นอะไรแล้วนะ ไม่เป็นอะไรแล้ว กุ้งปลอดภัยแล้วนะ”

        ลูสรีบตรงปรี่เข้าไปหาญาตาวี ยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางอันสั่นเทาอยู่นั้น เข้ามาสวมกอดเอาไว้แนบแน่น ด้วยความรัก ด้วยความเป็นห่วง และหวงแหนเหนือกว่าสิ่งมีค่าใดๆ

        “ลูส!!.... ลูส กุ้งยังไม่ตายใช่ไหมคะ!!??”

        ญาตาวีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ของชายหนุ่มผู้ที่กำลังสวมกอดเธอเอาไว้แน่น มองด้วยอาการงงๆ ก่อนจะถามออกไปด้วยอาการงงๆ ไม่แพ้กัน

        “ยังที่รัก คุณยังไม่ตาย และผมก็จะไม่ปล่อยให้คนตายอย่างแน่นอน ถ้าหากคุณตายแล้วผมจะอยู่กับใครล่ะ คุณจะต้องอยู่กับผม เราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าและตายไปด้วยกันสิ”

        ลูสมองสำรวจใบหน้าสวยหวานที่ซีดเซียว และมองสำรวจตรวจตราตามเนื้อตัว เมื่อเห็นว่าไม่มีตรงไหนได้รับบาดเจ็บ เขาจึงก้มลงจูบย้ำๆ หนักๆ ที่ปากบางจิ้มลิ้ม แล้วค่อยพูดบอกความในใจออกมา อย่างไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อย

        ญาตาวีได้ยินคำพูดนั้น ก็น้ำตารื้นและไหลรินอาบสองข้างแก้ม ความหวาดหวั่นหวาดกลัวที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ ได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง หลงเหลือไว้แต่ความปลื้มปีติยินดี จนหัวใจพองแน่นคับอก

        “อย่าหันไปมองที่รัก เดี๋ยวเราออกจากตรงนี้กันนะ”

        ลูสเห็นคนตัวเล็กกำลังจะหันหน้าไปมองดูเฟดเดอริค ที่ตอนนี้นอนจมกองเลือดอยู่ใกล้ๆ กับที่ญาตาวีและลูสยืนอยู่ ก็รีบยกมือใหญ่ขึ้นจับศีรษะทุยๆ นั้นเอาไว้ ผลักดันศีรษะนั้นเข้ามาซุกซบอยู่ที่อกแกร่ง ไม่ให้หันไปมองและเพื่อจะได้เห็นสภาพที่ทำให้ติดตานั้น

        “มีอะไรหรือคะ!!?? หรือว่าเฟดเดอริค!!?? ....”

        ญาตาวีก็ซุกซบเข้าหาอกแกร่งแต่โดยดี เพราะคิดว่าที่ลูสทำอย่างนี้น่าจะไม่อยากให้เธอได้เห็นภาพอะไรสักอย่าง ที่อาจจะทำให้เธอหวาดผวาหวาดกลัว แต่กระนั้นก็ยังไม่วายถามคนตัวโต อย่างสงสัยใคร่รู้

        “ใช่!! ไอ้เฟดเดอริคมันตายแล้ว ตายในสภาพไม่น่าดูสักเท่าไร”

        ลูสพูดบอกให้ญาตาวีได้รับทราบ พร้อมกับโอบกอดพาร่างบางเดินห่างออกไปจากตรงนั้น โดยมีตำรวจเป็นผู้พาเดินนำออกไป และอัลเฟรน พร้อมกับบอดี้การด์ก็พากันเดินตามไปด้วยติดๆ

๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙