หนี้แค้นบำเรอรักซาตาน_End

        “อะไรนะ!!.... ยังสืบหาตัวสาไม่ได้อีกเหรอ นี่ก็เข้าอาทิตย์ที่สองไปแล้วนะ”

        คณพศหัวเสียเอามากๆ ที่ไม่ได้รายงานความคืบหน้าการสืบหาตัวดมิสา แม้แต่ร่องรอยก็ยังไม่พบเลยสักนิด ซึ่งก็ไม่รู้สาวเจ้าหายเข้ากรีบเมฆไปไหน นักสืบก็ตามสืบทุกที่ ไม่เว้นแม้กระทั่งบ้านของบิดามารดาของดมิสา แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบตัวดมิสาเลยสักนิด

        “ผมก็ตามสืบหาทุกที่ ที่เป็นเบาะแสก็เธอจะไปแล้วนะครับ ซึ่งก็ไม่พบอะไรเลย เธอคงไม่ได้บอกที่อยู่กับใครให้รับรู้น่ะครับ แต่ยังไงผมจะพยายามสืบหาให้เจอให้จงได้ครับ ขอเวลาผมอีกสักนิดนะครับ”

        อนิวัฒน์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักสืบมือฉมัง ที่มีประสบการณ์การสืบหาสืบค้นมาอย่างโชกโชน รายงานไปตามความจริง

        ซึ่งตอนแรก อนิวัฒน์คิดว่างานนี้คงจะสืบหาได้ไม่ยาก เพราะมันไม่ได้สลับซับซ้อนอะไร แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันไม่ใช่เล่นๆ หมูๆ อย่างที่คิดเอาไว้เลย เพราะข้อมูลเบาะแสของดมิสา ไม่มีหลงเหลือไว้ให้ตามสืบได้เลย

        คณดลกำลังเดินผ่านห้องรับแขก เพื่อจะออกไปข้างนอก ก็ทันได้ยินสิ่งที่คณพศกับอนิวัฒน์กำลังพูดคุยกันอยู่ จึงแอบหลบมุม ยืนฟังอยู่เงียบๆ พร้อมกับทำแววตาพริ้มพราย และยิ้มที่มุมปากนิดๆ อย่างรู้สึกพึงพอใจ ไปกับการได้ยินอย่างนั้น

        “หากไปเถอะ ถ้าไม่อยากให้เจอซะอย่าง ก็คงจะได้เจอหรอกนะพี่ชาย”

        คณดลพูดพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะผละเดินเฉิดฉาย เลยผ่านห้องรับแขกไป โดยไม่สนใจที่จะแอบฟังบทสนทนา ของคนที่กำลังพูดกันอยู่ภายในห้องรับแขก ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดนั้นอีกต่อไป

        :

        คณดลขับรถยนต์คันหรูออกจากบ้าน ขับมุ่งตรงตามถนนสายหลัก ออกนอกเขตเมืองหลวงไปไกล จนกระทั่งไปถึงบ้านพักตากอากาศ ที่เป็นของคณพศ พี่ชายของเขานั่นแหละ บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ อยู่ติดกับชายหาดขาวละเอียด ซึ่งเป็นชายหาดส่วนตัว จึงทำให้บริเวณนั้นผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน

        คณดลเลี้ยวรถยนต์คันหรู เข้ามาจอดที่หน้าบ้านพักตากอากาศ แล้วก้าวเท้าลงมาจากรถ ซึ่งก็พอดีกันกับที่คนที่พักอาศัยอยู่ที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ เดินออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้ม

        “หวัดดีจ๊ะ สากำลังรอดลอยู่พอดีเลย”

        ดมิสากล่าวทักทายพร้อมกับก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆ คณดล ด้วยท่าทีที่แสดงถึงความดีอกดีใจเอามากๆ ที่คณดลมาหาเธอในวันนี้ เพราะช่วงนี้เธอคิดมาก จิตใจก็อ่อนไหว และแถมยามค่ำคืน เกือบทุกคืนตั้งแต่ที่มาอยู่ที่นี่ ก็แอบนอนร้องไห้ คิดถึงใครบางคนอยู่ร่ำไป

        ที่ดมิสาหนีมาอยู่ที่นี่ ก็เนื่องจากคณดลหมั่นไส้พี่ชายตัวเอง ที่ไม่ยอมบอกความในใจ ให้ดมิสาได้รับทราบสักที จึงวางแผนให้ดมิสาหนีซึ่งก็สำเร็จ เพราะดมิสาก็อยากรู้เหมือนกันว่า คณพศคิดยังไงกับเธอกันแน่ จึงให้ความร่วมมือโดยไม่อิดออดเลยแม้แต่นิด

        หากเป็นไปตามคาดตามที่คณดลบอก ว่าคณพศจะต้องตามหา เธอก็ดีใจนะ เพราะเธอจะได้รู้ไงว่าแท้ที่จริงแล้วคณพศก็ใส่ใจ ห่วงใย และรักเธอ ไม่คิดจะปล่อยเธอให้หลุดมือไปง่ายๆ แต่หากคณพศไม่คิดที่จะตามหา เธอก็ยอมรับผลนั้น ดีซะอีกจะได้รู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย จึงขอใช้วิธีนี้พิสูจน์ความรู้สึกของเขาให้รู้กันไปเลย ดีกว่าให้เธอคิดอะไรเอาเองอย่างนี้

        “หวัดดีสา ดลมีข่าวพี่พศจะเล่าให้ฟังด้วยอ่ะ แต่เดี๋ยวเราไปนั่งรับลมตรงโน้นกันก่อนดีกว่า ดลไม่อยากให้สาเป็นแพ้ท้อง เป็นลมล้มพับขึ้นมา ช่วงนี้สายิ่งแพ้ท้องบ่อยอยู่ด้วย”

        คณดลยิ้มกรุ้มกริ่ม ทั้งปากและสายตา ก่อนจะจับจูงพาดมิสาเดินไปนั่งที่โต๊ะนั่งเล่นที่อยู่ข้างบ้าน

๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐