ตอนที่ 3: เส้นทางที่ไม่ได้คำนวณ
ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาข้อมือราคาแพงของเอริที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจของเธอเอง เธอมองสบตาบลูผ่านกระจกหลังด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งสับสน สงสัย และส่วนลึก... คือความหวาดหวั่นที่ถูก 'อ่านใจ' ออกจนทะลุปรุโปร่ง
"นายรู้ได้ยังไง... ว่าใครส่งข้อความอะไรให้ฉัน" เอริถามเสียงแ่ แต่แฝงความดื้อรั้นที่เป็เกราะกำบังสุดท้าย
"ผมไม่ได้รู้หรอกครับว่าใครส่งอะไรให้บอสบ้าง" บลูดับเครื่องยนต์พลางปลดเข็มขัดนิรภัย "ผมรู้แค่สิ่งที่ผมส่งไป... และรู้ว่าการที่บอสตอบกลับมาแค่คำว่า 'คับ' ตลอดหลายเดือน มันไม่ได้แปลว่าบอสไม่สนใจ แต่มันแปลว่าบอสไม่กล้าที่จะเปิดใจรับความรู้สึกที่มันควบคุมไม่ได้ด้วยตัวเลขต่างหาก"
เอริเม้มริมฝีปากแน่น "มันไม่เกี่ยวกับตรรกะ แต่มันคือมารยาทในการทำงาน นายเป็คนขับรถ... ส่วนฉันคือผู้โดยสาร ความสัมพันธ์มันจบแค่นั้น"
"งั้นตอนนี้ ในฐานะคนขับรถที่พาคุณไปส่งไม่ถึงที่หมาย..." บลูลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูหลังให้เธอ ลมร้อนจากถนนปะทะเข้ากับใบหน้าของบอสสาวจนเธอต้องย่นจมูก "ผมขอรับผิดชอบด้วยการเดินไปส่งคุณให้ทันนัดแทนครับ"
เอริลังเล แต่นาฬิกาบอกเธอว่าเหลือเวลาอีกเพียง 10 นาที การนั่งจมอยู่ในรถที่นิ่งสนิทคือการฆ่าตัวตายทางธุรกิจ เธอตัดสินใจก้าวลงจากรถ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นถนนคอนกรีตอย่างมั่นคง แต่ความมั่นใจในใจกลับสั่นคลอน
"ทางนี้ครับ" บลูไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เขาเพียงแค่เดินนำเข้าไปในซอยแคบๆ ที่ดูเหมือนทางลัดที่ถูกลืม
ระหว่างทางที่เดินผ่านบ้านไม้เก่าๆ และกลิ่นกับข้าวที่ลอยออกมาจากบ้านคนแถวนั้น เอริเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย "นายแน่ใจนะว่าทางนี้จะไปโผล่ที่หน้าตึกได้จริงๆ? ฉันไม่เห็นมันใน Google Maps เลย"
"บางเส้นทางมันก็ไม่อยู่ในแผนที่ครับ แต่มันอยู่ในความทรงจำ" บลูตอบโดยไม่หันมามอง "ผมขับรถแถวนี้มาั้แ่ตอนที่ตึกของคุณยังเป็แค่หลุมก่อสร้าง ผมรู้ว่ากำแพงไหนมีช่องโหว่ และซอยไหนจะพาเราไปถึงเป้าหมายได้เร็วที่สุด"
จู่ๆ เอริก็สะดุดกับขอบปูนที่ขรุขระ ร่างของเธอเซไปข้างหน้า บลูคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทันท่วงที ััจากมือหนาของเขาอุ่นจัด และมันทำให้เอริรู้สึกถึง 'น้ำหนัก' ของความจริงที่ไม่ใช่แค่ตัวอักษรในแชท
"ระวังหน่อยครับ... พื้นที่นี่มันไม่ได้เรียบเหมือนพื้นกระเบื้องในห้องทำงานบอสหรอกนะ" บลูค่อยๆ ปล่อยมือเมื่อเห็นว่าเธอยืนได้มั่นคงแล้ว
เอริเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า ลมพัดมาวูบหนึ่งพาเอากลิ่นสบู่จางๆ จากตัวบลูมาปะทะจมูก มันเป็กลิ่นที่ดูสะอาดและซื่อตรงอย่างประหลาด
"ขอบใจ..." เธอพึมพำเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน
"บอสพูดว่าอะไรนะคับ?" บลูหันมาเลิกคิ้ว แววตาแฝงความทะเล้นเล็กๆ ที่ทำให้เอริหน้าร้อนวูบ
"ฉันบอกว่าให้รีบเดิน! ตรรกะตอนนี้คือถ้าเราช้ากว่านี้อีกสองนาที ฉันจะหักเงินค่าโดยสารนาย!"
บลูหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูสว่างไสวกว่าแสงแดดตอนสาย "คับ... บอส"
คำว่า 'คับ' ที่เขาใช้เลียนแบบเธอ ทำเอาเอริต้องก้มหน้าหลบสายตา เธอเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่า บางครั้งทางลัดที่ไม่มีในแผนที่ อาจจะพาเธอนำหน้าตรรกะของตัวเองไปไกลกว่าที่เคยคิดไว้มากนัก
มีต่ออีกน้าาาาา
599
