ณ แดนปะาลานกว้างมีนายทหารหลายคน ยืนเฝ้ารายล้อมบริเวณ
“พูดมา! นางหญิงแพศยา ทำไมเ้าถึงได้ฆ่าสนมอี้หลาง”
วาจาคาดคั้นถามเอาความ ของโจวหัวผู้ตัดสินคดีปลุกให้
รูปสภาพเหมยฟง หลังที่โดนปลดลดขั้นอยู่ในชุดนักโทษ
ต้องได้สะดุ้งตื่นจากอาการสะลึมสะลือ อันถูกจับกรอกยาสลบ
จำกัดอิสรภาพเพื่อไม่ให้ขัดขืน ระหว่างนำตัวมารับโทษทัณฑ์อาญาปะา
“ข้า ๆ ไม่ได้ทำ”
เหมยฟงนางปฏิเสธข้อกล่าวหา เชิงยัดเยียดให้เป็หญิงอำมหิต ริษยาขั้นวางยาพิษสนมชั้นรอง
“โกหก! หลักฐานมีชัด”
โจวหัวผู้พิพากษาโยนพวงพู่ห้อยประจำตำแหน่ง ลงพื้นจนชิ้นสลักแตกร้าวกระเด็น
“ขอความเมตตา ฟังข้าก่อนท่าน”
พยายามอ้อนวอน เนื่องแผ่นหยกถูกลอบขโมย
โดยคนของสนมเอินสือไท่ หวังใช้ให้ร้ายกับนาง
ไร้แยแสเพราะคำสั่งจากผู้มีอำนาจเหนือกว่าตน
ผู้พิพากษาโจวหัวจึงรีบรวบรัด ไม่ฟังคำอธิบายใด
“เตรียมปะา”
ทั้งที่รู้เต็มอก ว่านางโดนกล่าวหา แต่ทำเช่นไรได้ ต้องสั่งตัดสินให้สิ้นเื่
“ช้าก่อน! ขอรับ”
ทันใดปรากฏเสียงออกโรง คัดค้านผู้พิพากษา
ที่ตกอยู่ใต้อำนาจบงการ ของสนมเอินสือไท่
อาศัยบิดาเป็ถึงแม่ทัพใหญ่ ผู้นำทหารหนุนหลัง เลยเหิมเกริมในบารมีเหลือล้น
พฤติกรรมคิดไม่ซื่อ กระทั่งใส่ร้ายป้ายสีสนมเอกเหมยฟง
เพื่อลิดรอนตัดทอน ขจัดพ้นเส้นทางนาง
“ข้ามีบุคคล ช่วยยืนยัน”
เสนอยื่นนางข้ารับใช้ ประจำตำหนักของสนมเอินสือไท่
มาพิสูจน์หาข้อบริสุทธิ์ แก้ต่างนางเหมยฟง
สตรีซึ่งตนแอบซ่อนความรู้สึกมีใจ ขนาดกล้าเสี่ยงในครั้งนี้
ไม่เกรงอันตรายใด ๆ กวนต้าหยงแลกได้ทุกอย่าง
“ว่ามา?”
โจวหัวถามกับนางกำนัล ท่าทางมาดมั่นตรงเบื้องหน้าแท่นคำให้การ
“ใต้เท้าท่าน ข้าขอเป็พยานให้พระสนมเอกเหมยฟง ไม่ใช่คนร้ายลงมือแน่นอน”
ขณะนำป้านชาไปเติมน้ำอุ่น ่ปฏิบัติงานพอย้อนมาถึงกับผงะ
เนื่องบังเอิญได้ยินคำพูด บทสนทนาสองพ่อลูกตระกูลเอิน
จึงพอล่วงรู้ถึงแผนการโค่นล้มล้าง ฝั่งอำมาตย์ฟงเต้อจง ผู้บิดาของเหมยฟง
สนมเอกหนึ่งเดียว ครองใจฉางอันเล่อองค์ฮ่องเต้แห่งแคว้นฉาง
เปรียบดั่งเป็เสี้ยนหนาม ขัดขวางทางของเอินสือไท่
“เื่ราวเป็เช่นนี้ เ้าค่ะ”
ถ่ายทอดตามตาเห็น หูได้ยิน ประกอบครอบครัวนางเอง
ประวัติเคยรับความช่วยเหลือ จากเ้าสำนักสมิงเหลืองมาก่อน
จึงเต็มใจขันอาสา เสนอตัวเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
มีหรือจะไม่เชื่อในน้ำหนักปากคำ อันยึดหลักข้าราชการตงฉิน
ผู้พิพากษามากประสบการณ์ แต่ติดตรงอิทธิพลครอบงำ
จึงจำต้องตวาดใส่นางกำนัล ให้ย่ำเกรงบ้าง
“บังอาจนัก! ริปดเท็จกับคนเยี่ยงข้า ที่ตัดสินความมาเป็เวลานับยี่สิบปี”
ผู้พิพากษาโจวหัวเฉไฉ ตัดบททั้งเชิงขู่กำราบ
“เ้ารู้หรือไม่ โทษสถานหนักถึงตายเชียว”
กลบกระแสหวาดกลัว หากไม่ร่วมมือเข้าพวกสนมเอินสือไท่ อาจบังเกิดภัยพิบัติต่อลูกเมีย
“ข้ามิกล้าลบหลู่ ใต้เท้าท่านหรอก เ้าค่ะ”
ตอกย้ำคำให้การนาง รับประกันพร้อมชูป้ายแสดงสังกัด
“เพ้อเจ้อ! พูดจาส่อเค้าพาดพิงนายตน”
ลักษณะออกท่าทีปรักปรำ ทำให้ตกประเด็นไป
“ไฉนไม่ยุติธรรมเลย เ้าค่ะ”
ท่าทีของนางกำนัล ผิดหวังจนทักท้วง
โจวหัวเหลือบสำรวจรอบ ทุกอย่างดำเนินประจวบเหมาะ
ขั้นตอนปิดคดีพิจารณา วาระตัดสิน
“ปะาได้”
ทิ้งไม้ติ้วแดง แจ้งสัญญาณลงพื้น
กวนต้าหยงเจตนาอุทธรณ์ แต่ไม่สำเร็จจึงก่อความวุ่นวายขัดขวางพิธี
“หยุดนะ!”
พลทหารถอดดาบออกจากฝัก แห่กรูมุ่งเป้าจู่โจมสกัดกั้น
“หากต่อต้าน ให้จับตาย”
ขั้นใช้ยุทธการเด็ดขาด ปราบปราม
วางแผนซักซ้อมกันมาอย่างดี สมุนสำนักสมิงเหลือง
มวลรอบข้างเริ่มเคลื่อนไหว ตั้งแนวรับ
ด้านเพชฌฆาตกำลังเงยง้างดาบ จะตัดคอจำเลย
พลันถูกลูกดอกธนูปริศนา พุ่งปักกลางหว่างคิ้วปลิดชีพ
“เอื้ออ์!”
เบ้าตาถลนเบิกโพล่ง เปล่งอุทานเ็ปก่อนขาดใจ
บังเกิดโกลาหล สบช่องจังหวะนางกำนัลเข้าแก้เชือกมัด
ที่ทบพันรอบตัวแน่น กระทั่งคืนอิสระแก่กันได้
“มาเถิด พระสนม”
เยื้อฉุดดึงให้ลุก ทันใดปลายอาวุธของทหารปรี่ประชิดแทง
“ระวัง! เพคะ”
ห้วงเผชิญอุปสรรค นางผลักสนมเอกเหมยฟง
ให้พ้นเงื้อมมือมัจจุราช ยอมแม้สละตนแทน
“เ้าเป็เช่นไร บ้าง?”
ทรุดถลาล้มตาม เหมยฟงถามไถ่อาการ
ทางหลอเจี๋ยสมุนสำนักสมิงเหลือง เห็นเหตุการณ์จึงเข้าประจัญบานเป็เกราะป้องกัน
“ข้า ๆ”
นางฝืนพูดได้แค่นี้ เืตีกระอักเพราะาแหนักหน่วง เสียบทะลุขั้วหัวใจ
สำนึกอาลัยเอ่ยวาจาข้างหู“กรุณาบอกแซ่นาม แก่ข้าด้วยเถิดผู้มีพระคุณ”
“หลินเป้ยหนิง เพคะ”
ก่อนสิ้น นางรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย
“ช่างไพเราะ ยิ่ง”
แสนรันทดพบรักจากในเวลาสั้น ๆ เหมยฟงสุดกลั้นชื่นชมทั้งน้ำตา
รอบตัว ล้วนต่างชุลมุนห้ำหั่น
“ตาย! เสียเถอะ”
หันชี้คมดาบหมายสังหารนาง ที่ยังนั่งพร่ำเพ้อกอดร่างไร้ิญญา
“ข้ามศพ ข้าไปก่อน”
มองเห็นทัน กวนต้าหยงงัดวิชาตัวเบาลอยเหาะขวาง
ใช้กระบี่ปัดป้อง ทั้งโต้ตอบเฉือนเอาชนะ ล้มฝั่งตรงข้ามได้
“ตามข้ามา”
จึงคว้าแขนนาง ให้ตะลุยแหวกวงล้อมไปด้วยกัน
กองกำลังทหารถูกเรียกมาเพิ่ม
“ฆ่า! ให้หมด”
ตะเบ็งแผดกร้าวประกาศชัด กวาดล้างจับตาย
“ถึงอย่างไร ต้องได้พบกันอีกแน่ ยามคับขันเช่นนี้หนีไปก่อนเถิด”
ดิ้นรนเกือบพามาถึงหน้าประตูทางออก คำกวนต้าหยงบอกสั่งกับนาง
เพราะต้องคอยรั้งพวกสมทบ ที่บุกกระหน่ำตามกระชั้นชิดเหลือเกิน
ตกตะลึงภาพต่อสู้ดุเดือด กะทันหันโจวหัวรีบหลบฉาก
หามุมสำหรับเอาตัวรอด ชั่งตวงดุลพินิจไม่นาน
“ทางนี้ พระสนมเอก”
ฉับพลันฉวยเปลี่ยนวิกฤต เป็โอกาสซะเลย
เหมยฟงท่าทางลังเล“ปล่อยข้าเถิดนะ”
“โปรดไว้วางใจ พ่ะย่ะค่ะ”
โจวหัวเอง กลายเป็คุกเข่าขอร้อง
ทั้งสองใช้ถนนเส้นเล็ก ๆ ลัดเลาะถึงบ้านพักในจวนพ้นขีดอันตราย
อึดอัดอันสิ่งประสบ โจวหัวสารภาพเล่าเื่ตน
ถูกบีบบังคับจึงประพฤติตนไม่ควร ผิดไปแล้ว
“ข้าเข้าใจดี ว่าครอบครัวย่อมต้องมาก่อนเสมอ”
ภายนอกเหมยฟง นางมิได้เพียงงดงามรูปลักษณ์ อีกทั้งจิตใจยังสูงส่ง
“ถือเป็บุญคุณซะอีก ที่ท่านยื่นมือช่วย”
“อย่าได้เอ่ยเยี่ยงนั้นเลย พ่ะย่ะค่ะ”
ก่อละอายในสิ่งทำลงไป โจวหัวขอกลับใจ
“ให้กระหม่อมได้ไถ่ถอน แก้ไขสักครั้งเถิด”
...จากเด็กเร่ร่อน ไต่เต้าขยับขยายขึ้นมาระดับเ้าสำนัก
วัดแล้วฝีมือไม่ธรรมดา กวนต้าหยงประเมินสถานการณ์
“ถอย!”
รู้ทางหนีทีไล่ ส่งรหัสลับต่อสมุนพรรคพวก
เสมือนรู้กันในกลุ่มแล้ว พลันแยกย้ายแต่ละทิศทางภายในเสี้ยวนาที
ทิ้งจำนวนผู้เสียชีวิต จำนวนกองเกลื่อนกลาด
มือเพชฌฆาต นอนตายตาไม่หลับคาหลักปะา
หน่วยทหารเสียกำลังพลเกินครึ่ง ไม่รวมบรรดาาเ็เือาบ
“ท่านเ้าสำนัก ขอรับ”
หวงชุนเช่อกวักมือจากรถม้า ซึ่งจอดรอ
“เ้าไหว หรือไม่?”
กวนต้าหยงหันมาถามไถ่ สภาพสมุนทั้งพยุงขนกันขึ้นรถม้า
ตามเนื้อตัวมีร่องรอยคมดาบ จากการปะทะต้องรีบรักษา
“มา ข้าเอง”
เฟิงจ่านไม่นิ่งดูดาย เข้าประคองหามเอาเพื่อน เพื่อกลับไปปฐมพยาบาล
หมงลั่วคอยสังเกตต้นทาง
“ปลอดผู้คนแล้ว ขอรับ”
มุ่งตรงดิ่งเร่งฝีเท้ากระหือกระหอบ วิ่งหน้าตั้งรายงาน
ขบวนรถม้าล้อหมุนทะยาน หายปะปนกับฝูงชนท่ามกลางท้องถนน
...“พระสนมเอก พออยู่ได้หรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ”
ขานไว้ซึ่งยศศักดิ์ให้เหมือนเดิม โจวหัวเอ่ยถึงห้องรับรอง
โดยฮูหยินตน นางจัดแจงเร่งด่วน จึงเกรงขาดตกบกพร่อง
“อย่ากังวลเลย ท่าน”
เหมยฟงนาง นั่งลงบนโต๊ะ
โจวฮูหยินรินน้ำชา ปรนนิบัติเองเพื่อลดปัญหาน่าจะเป็ที่สงสัยลง
“ข้าคงรบกวน ไม่นานนัก”
เป็ตามคำเคยกล่าวไว้ พอผ่านไปสักพัก
เ้าสำนักสมิงเหลือง กวนต้าหยงเดินทางมารับขึ้นรถม้า พานางหลบหนี
…“บอกมา ว่าอยู่ที่แห่งหนใด?”
หลังจากส่งคนตระเวนค้นหา แทบพลิกแผ่นดิน
สร้างความกดดัน แก่สนมเอินสือไท่อย่างหนัก
“กระหม่อมจนปัญญา เหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”
เป็โจวหัวถูกลากมาสอบสวน ในตำหนักของนาง
ดุจเติมเชื้อไฟร้อน สุมอารมณ์เกรี้ยวกราด
“ไตร่ตรองให้ดี! ถึงผลกระทบ ผู้พิพากษา”
ความรักตัวกลัวตาย หาช่องทางยกอ้าง
“ข่าวล่าสุด ูเาตงปู้ซาน นางใช้เป็แหล่งกลบดาน พ่ะย่ะค่ะ”
คล้ายตามคาดคะเนไว้ กวนต้าหยงพาเหมยฟงขึ้นเขาจริง
แต่ไม่ใช่พิกัด ตามที่โจวหัวเผยพูดออกมา
หวั่นไม่พ้นตามล่า เลยซ้อนแผนฝากลวง
“หากเสาะหาไม่พบ ข้าจะลบชื่อเ้าออกจากกระดาน”
ประโยคเน้นย้ำ ประหนึ่งให้รู้เงาหัว
“แน่แท้ทุกประการ กับคำกระหม่อม พ่ะย่ะค่ะ”
ด้านโจวหัวน้อมก้มต่ำ ลนลานซบลงแทบเท้า
“เอาละ ๆ ข้าจะลองสืบลาดเลาดู”
เห็นท่าทางแล้ว เอินสือไท่อนุญาตให้กลับได้
“ทูลลา พ่ะย่ะค่ะ”
รีบเดินห่างรัศมีเหี้ยมโหด หลุดพ้นจนได้ โจวหัวปาดเหงื่อ
“ใยข้า ต้องมาพัวพันกับเื่พวกนี้นะ”
มีเปรยบ่นกับความโชคร้ายของตน
พอพ้นหลังจึงหันสั่งการ
“ไหว้วาน กำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซากด้วยเถิด ท่านพ่อ”
เอินสือไท่นางออกปาก กับชายหลังม่าน
ที่ยืนฟังอยู่ พร้อมมวลคับแค้น เหตุล้มเหลวในลานปะา
...วิหารร้างกลางหุบเขาเหิงต้วน ถูกใช้พรางตาด่านแรก
บวกผสมตำนานภูตผีปีศาจสิงสถิต ก่อประโยชน์ไม่ให้ผู้ใดหาญรุกล้ำ
“พักพิงไปก่อน พอทุกอย่างสงบ ข้าจะพาย้ายหาที่ใหม่”
ตระเตรียมความสะดวกไว้ล่วงหน้า เพื่อนาง
กวนต้าหยงพูดบอก พร้อมเปิดประตูนำเดิน
“ข้าเอง ไม่รู้ตอบแทนคืนท่านอย่างไร”
ขณะเหมยฟง นางกำลังคุกเข่าลงพื้น
“ไม่ต้องกระทำ อันใดเลย”
พลันประโยคคำชิงห้าม
“เพียงถนอมสุขภาพ ให้เป็อย่างดีก็พอ”
วาจาเจือแววอาทร กับสิ่งที่นางประสบ
“ข้า จะพยายาม”ฝืนยิ้มเศร้ารับเอา
“เช่นนั้น ไปกินข้าวก่อนเถิด”ลุกขึ้นพามายังอีกห้อง
สัมภาระอุปกรณ์ข้าวของ คาดประมาณสามารถใช้ประทังไปถึงสามเดือน
นึกขอบคุณปาฏิหาริย์ ที่กระตุ้นรื้นฟื้นสัมพันธ์เกี่ยวข้อง
จนกระทั่งยืดลมหายใจของนางได้ โดยจดหมายติดต่อ
จากฟงเต้อจงประสงค์ให้บุตรสาว ก้าวข้ามแผนชั่วร้าย
อำนาจมืดของตระกูล ซึ่งตั้งตนเป็ปรปักษ์คู่อริ
บุรุษผู้พอขอความช่วยเหลือได้ คือกวนต้าหยง
ผุดเข้ามาในหัวคิด ของอำมาตย์ฟงทันที
บนโต๊ะไม้มีอาหารตั้งวาง เสร็จสรรพ
“เชิญ ๆ ขอรับ”
ซ้วนโถงพ่อครัวสำนักสมิงเหลือง ขี่ม้าขึ้นเขามาด้วย
เอ่ยก่อนปลีกตัว ตรวจรายการเสบียงตุนของแห้ง
…รุ่งเช้ากวนต้าหยง เรียกลูกน้องประชุมแจกแจงงานรับผิดชอบ
“ข้าจะลงไปยังหมู่บ้านละแวกนี้ พวกเ้าจัดเวรยามให้แ่าด้วย”
“ขอรับ ท่านเ้าสำนัก”
ร่วมขบวนกันมาขั้นนี้แล้ว ยืนเรียงแถวขานพร้อมเพรียง
ม้าถูกควบสู่จุดหมาย หน้ากระท่อมแม่หม้าย
“มีใคร! อยู่บ้าง”จึงะโเรียกเข้าไปข้างใน
นางหญิงวัยกลางคนโผล่ออกมาทักทาย
“ท่านมาหา ผู้ใดกัน?”
“ใช่ ป้าฟ่านซิว ที่ตามหาหรือไม่”เทียบาุโกว่า กวนต้าหยงจึงคำนับถาม
“มาถูกบ้าน แล้วละนะ”
นางตอบให้รู้ พลางสงสัยการเยือน
“ข้ากวนต้าหยง ขอคุยธุระสำคัญ”
เลยแนะนำตัว ก่อนเข้าเื่
“หากไม่รังเกียจ ข้าพอมีชาให้ท่านดื่ม”
ยิ้มเอ่ยเชิงมารยาท นางฟ่านซิวชวนเข้าบ้าน
ด้านกวนต้าหยง พูดคุยเจรจาถึงสิ่งที่มาของตน
จนบรรลุประสงค์ ควรแก่เวลาแยกย้าย
...“ออกมาเถิด!”
เหมยฟงแลยังกำแพงหิน เสียงดังบอกกับท่าทีชะเง้อลอบมอง
หญิงร่างท้วมวัยกลางคน ดูแล้วไม่มีพิษมีภัย
ค่อย ๆ ย่องเดินต้วมเตี้ยม จากที่หลบกำบัง
“เอ่อคือว่า ท่านเ้าสำนักให้ข้ามารับใช้คุณหนู เ้าค่ะ”
นางฟ่านสูญเสียสามีคู่ทุกข์ คู่ยาก ไปได้ไม่นาน
ซ้ำยังขาดลูกหลานสืบทอด จึงตกลงทำหน้าที่ดูแล
กวนต้าหยงจำต้องบิดเบือนประวัติ เสมือนลำบาก
ถูกขับไล่ออกจากวงศ์ตระกูล สาเหตุเนื่องพลาดท่า
ตั้งครรภ์ก่อนแต่ง ช่างงามหน้า เล่าสู่ฟ่านซิวฟัง
เป็ที่สงสาร จนคล้อยตามเกิดเวทนาคุณหนูนาง
ซึ่งถูกญาติพี่น้อง เพิกเฉยทั้งที่ท้องเริ่มโต
“อย่างนั้น หรือ”เหมยฟงพยักหน้า
ขยับเข้ามานั่งข้าง“หิวหรือยัง เ้าคะ”
“รู้สึกอ่อนเพลีย ง่วงนอนมากกว่า”
พูดยังอาการ ที่เกิดขึ้นใน่นี้
“คุณหนูไม่หิว แต่เด็กในท้องหิวเ้าค่ะ”
นางหมายถึงอีกหนึ่งชีวิต
“วันนี้ข้าทำของบำรุง ไก่ดำตุ๋น กินคู่กับต้มลูกเดือยเชื่อม เ้าค่ะ”
อัธยาศัยไมตรีจิตชวนคุย ทั้งร่วมวงรับประทานด้วยกัน
ก่อเจริญอาหารถ้วนหน้า ถือว่าดูแลกันดี
ผ่านมื้อค่ำ ภายในห้องหับ
“ป่านนี้ ท่านพ่อจะเป็เยี่ยงไรหนอ”
พรั่งพรูรำพัน ทั้งน้ำตาตก เหมยฟงคิดถึงบิดา
“ข้าจัดที่หลับ ที่นอน หมอน มุ้งไว้เรียบร้อยแล้ว เ้าค่ะ”
แสงเทียนส่อง พอเห็นคราบหม่นหมอง ต้องปลอบโยน
“ควรคำนึงถึงทารก ในครรภ์ด้วยเถิด คุณหนู”
เจตนานางเตือนสติ
“ขอบพระคุณ ป้าฟ่านที่ห่วงใย”
“ตัวข้าไร้วาสนา ไม่มีลูกเต้าจึงอยากสร้างกุศลไว้”
ล้วนถ้อยคำมาจากใจ พูดให้ฟังพื้นหลัง
“ในบั้นปลาย เผื่อชาติหน้ามีจริง เ้าค่ะ”
รวมแล้ว คือความหวังดีทั้งนั้น
“สัญญา ข้าจะทำเพื่อเด็กคนนี้”
ได้รับพลังใจมอบให้ เหมยฟงยิ้มออก
“ถึงคราพักผ่อน แล้วนะคุณหนู”นางฟ่านโอบพยุงก้าว
เฟิงจ่านสลับกับหลอเจี๋ย คอยเฝ้าคุ้มกัน ด้านนอกอารามยามค่ำคืน
ภาคส่วนกลางวัน เป็ช่านฉือกับหมงลั่ว
นายยามประจำสำนักสมิงเหลือง ที่ย้ายมาปฏิบัติภารกิจยังหอวัดร้าง
...สายลมมรสุมพัดผ่าน ชีวิตเปลี่ยนผันง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ หากแต่มีที่กำบังดี
ภูผาขุนเขาใหญ่ ต้านแรงกระแสทิศทางชะตา พอทนทานสู้ไหว.
65K
