ตอนที่ 6 — “การจากลาและเหยื่อล่อ”
เสียงหวีดหวิวของลมบนยอดไม้ดังสอดประสานกับเสียงฟ้าร้อง แต่สำหรับหลี่อี้ิแล้ว เสียงที่ดังก้องที่สุดในหูของเขาตอนนี้ คือเสียงกระพือปีกของมัจจุราชที่กำลังใกล้เข้ามา
รถม้าวิ่งตะบึงมาถึงทางแยกกลางป่า ทางซ้ายมุ่งหน้าสู่ "หุบเขาหมอก" ที่ซึ่งมีภูมิประเทศซับซ้อนเหมาะแก่การซ่อนตัว ส่วนทางขวา... เป็ทางลาดชันมุ่งสู่ "หุบเหวอเวจี" เขตหวงห้ามที่แม้แต่สัตว์อสูรยังหวาดกลัว
อี้ิกระชากบังเหียน หยุดรถม้าอย่างกะทันหัน "ท่านพ่อ... ตื่นเถิด" เขาเขย่าตัวบิดาที่สะลึมสะลือจากอาการาเ็
"ถึง... ถึงแล้วหรือลูก?" หลี่เทียนถามเสียงแหบแห้ง อี้ิไม่ตอบ เขาหยิบถุงเงินและขวดโอสถทั้งหมดที่มี ยัดใส่มือของมารดา "ท่านแม่... ฟังข้าให้ดี จากตรงนี้ไปให้ท่านบังคับรถม้าไปทางซ้าย มุ่งหน้าเข้าหุบเขาหมอก ห้ามหยุดพักจนกว่าจะถึงรุ่งสาง"
"แล้วเ้าล่ะ?" ฮูหยินหลี่ถามด้วยความตื่นตระหนก "เ้าไม่ไปกับเราหรือ?"
อี้ิกลืนก้อนสะอึกในลำคอ เขาฝืนยิ้มที่ดูมั่นใจที่สุดให้พวกท่าน "ข้าต้องลวงพวกมันไปอีกทาง... ท่านไม่ต้องห่วง ข้ามีวรยุทธ์ ข้าเอาตัวรอดได้สบายมาก แต่ถ้าเราไปด้วยกัน มันจะตามทันพวกเราทั้งหมด"
"ไม่! พ่อไม่ทิ้งเ้า!" หลี่เทียนพยายามจะลุกขึ้น แต่ความเ็ปทำให้เขาทรุดลง "อี้ิ... อย่าทำแบบนี้..."
แกว๊กกกก! เสียงร้องของกระเรียนั์ดังก้องมาจากฟากฟ้า มันใกล้เข้ามามากแล้ว แรงกดดันิญญาระดับสร้างรากฐานแผ่ปกคลุมป่าจนม้าเริ่มตื่นตระหนก
"ไม่มีเวลาแล้ว!" อี้ิะโลงจากรถม้า แล้วใช้ด้ามดาบกระแทกไปที่สะโพกม้าอย่างแรง เพียะ! ม้าร้องลั่นด้วยความเ็ป ก่อนจะพุ่งทะยานลากรถม้าไปทางซ้ายอย่างบ้าคลั่ง
"อี้ิ! ลูกแม่!" เสียงะโเรียกของแม่ค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมกับความมืด
อี้ิยืนมองจนรถม้าลับสายตา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลลงมาอาบแก้ม "ลาก่อนท่านพ่อ ท่านแม่... ขอให้พวกท่านปลอดภัย"
เขาสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันหน้าไปทางทิศตรงกันข้าม — ทางไปหุบเหวอเวจี แววตาแห่งความเศร้าโศกเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาของสัตว์ร้ายที่จนตรอก
"หลิงเช่อ... ช่วยข้าเร่งพลังปราณให้ถึงขีดสุดที" 『เ้าจะทำอะไร?』 "ทำให้ข้าสว่างไสวที่สุด... ให้ไอ้แก่บนฟ้านั่นเห็นข้าชัดๆ ว่าข้าอยู่ที่นี่!"
『ย่อมได้... แต่เตรียมรับความเ็ปไว้ให้ดี』
สิ้นเสียงของิญญาดาบ ออร่าสีแดงเืก็พวยพุ่งออกจากร่างของอี้ิ เขากรีดเืตัวเองป้ายลงบนดาบ ปลดปล่อยจิตสังหารทั้งหมดที่มีขึ้นสู่ท้องฟ้า เหมือนจุดคบเพลิงกลางความมืดมิด!
บนท้องฟ้าเหนือป่า ผู้าุโเจ็ดที่ยืนอยู่บนหลังกระเรียนััได้ทันที เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "อยู่นั่นเอง... คิดจะแยกทางกันหนีงั้นรึ? ช่างโง่เขลา... ข้าไม่สนมดปลวกสองตัวนั้นหรอก สิ่งที่ข้า้าคือหัวของเ้า!"
เขาสะบัดมือ กระเรียนั์พับปีกดิ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศร
อี้ิเห็นเงาทะมึนพุ่งลงมา เขาไม่รอช้า ใช้ 'ย่างก้าวเงาโลหิต' วิ่งสุดชีวิตไปทางหุบเหว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าลึกบนพื้นดิน
"จะหนีไปไหนพ้น!" เสียงของผู้าุโเจ็ดดังก้องกังวานราวกับฟ้าผ่า ตูม! กระเรียนั์ร่อนลงกระแทกพื้นด้านหน้าอี้ิ ตัดเส้นทางหนีของเขาอย่างสมบูรณ์ แรงลมจากการลงจอดพัดต้นไม้ใหญ่หักโค่นเป็แถบ
อี้ิเบรกตัวโก่ง ร่างไถลไปกับพื้น เบื้องหน้าของเขาคือชายชราผมขาวที่แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ระดับ สร้างรากฐาน... แข็งแกร่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็ทำให้อี้ิหายใจแทบไม่ออก
"หลี่อี้ิ..." ผู้าุโเจ็ดเอ่ยเสียงเรียบ "ส่งกุญแจหอคัมภีร์มา แล้วข้าจะให้เ้าตายสบายๆ"
"ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่มี!" อี้ิตะคอก "พวกเ้ามันพวกตาแก่หน้าโง่! หูหนวกหรือไง!"
คิ้วของผู้าุโเจ็ดกระตุก "ปากดี... งั้นข้าจะค้นิญญาเ้าเอง!"
ชายชรายกนิ้วขึ้นชี้ ลำแสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว เร็วกว่าเสียง! อี้ิยกดาบหลิงเช่อขึ้นกันตามสัญชาตญาณ เปรี้ยง! แรงกระแทกมหาศาลส่งร่างของอี้ิลอยละลิ่วไปกระแทกหน้าผาหินด้านหลัง "อั๊ก!!" เืสดๆ พุ่งออกจากปาก ดาบในมือเกือบหลุดร่วง แขนทั้งสองข้างชาจนไร้ความรู้สึก ถ้าไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของดาบหลิงเช่อ ร่างเขาคงทะลุเป็รูไปแล้ว
"โอ้? ดาบนั่น..." ผู้าุโเจ็ดหรี่ตามอง "ไม่ใช่ดาบธรรมดา... มิน่าล่ะ เ้าถึงสังหารจ้าวเฟิงได้ สมบัติวิเศษงั้นรึ? ดี... ข้าจะริบมันมาด้วย"
ชายชราก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า เหมือนราชสีห์ที่เล่นกับเหยื่อ อี้ิพยายามยันตัวลุกขึ้น เขามองไปข้างหลัง... มันคือหน้าผาสูงชันที่มองไม่เห็นก้น เบื้องล่างคือ "หุบเหวอเวจี" ที่เต็มไปด้วยหมอกพิษและเสียงคำรามของอสูรดึกดำบรรพ์
『อี้ิ...』 หลิงเช่อส่งเสียงเตือน 『สู้ไม่ได้... ต่อให้เปิดเกราะโลหิตอีกครั้ง เ้าก็จะตายใน 3 กระบวนท่า』
"ข้ารู้..." อี้ิกระซิบ เืไหลอาบมุมปาก "ทางรอดเดียว... คือทางที่ไม่มีใครกล้าไป"
เขาหันกลับมายิ้มเยาะให้ผู้าุโเจ็ด "อยากได้ดาบข้านักใช่ไหม? อยากได้ชีวิตข้านักใช่ไหม?" "งั้นก็ลงมาเอาในนรกสิ!"
อี้ิทิ้งตัวหงายหลัง! ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดของหุบเหวอเวจีทันที
"เ้าบ้า!" ผู้าุโเจ็ดพุ่งเข้ามาคว้า แต่คว้าได้เพียงอากาศ เขายืนมองลงไปในความมืดเบื้องล่าง คิ้วขมวดเป็ปม "หุบเหวอเวจี... ตกลงไปไม่มีทางรอด แม้แต่ระดับสร้างรากฐานยังไม่กล้าลงไปลึกเกินร้อยจั้ง"
ชายชราสบถอย่างหัวเสีย "ตายซะได้ก็ดี... แต่เสียดายดาบเล่มนั้น" เขายืนรออยู่ปากเหวครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้น จึงะโขึ้นหลังกระเรียนและบินจากไป "ศพไม่เหลือ ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จ... ตระกูลหลี่ที่เหลือ ปล่อยมันไปตายในป่าเถอะ"
...
ทว่า ในความมืดมิดที่ลึกลงไป ร่างของอี้ิกำลังร่วงหล่นด้วยความเร็วสูง ลมตีหน้าจนลืมตาไม่ขึ้น 『อี้ิ! ใช้ดาบปักผา! เดี๋ยวนี้!』 หลิงเช่อะโลั่น
อี้ิกัดฟันเฮือกสุดท้าย พลิกตัวกลางอากาศ แทงดาบหลิงเช่อเข้าไปในผนังหิน ครืดดดดดดด!! เสียงโลหะครูดกับหินดังแสบแก้วหู ประกายไฟแลบยาวเป็ทาง แขนของเขาแทบจะหลุดจากไหล่ด้วยแรงกระชาก
ร่างของเขาหยุดชะงัก ห้อยต่องแต่งอยู่กลางหน้าผา ลึกลงมาจากปากเหวนับพันเมตร ข้างล่างยังคงเป็ความมืด... แต่เขารอดตายแล้ว
"แฮ่ก... แฮ่ก..." อี้ิหอบหายใจ ร่างกายสะบักสะบอมถึงขีดสุด "รอด... ข้ารอดแล้ว..."
ทันใดนั้น เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น แต่คราวนี้... มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ มันเป็เสียงที่ดู "เก่าแก่" และ "ทรงอำนาจ" ยิ่งกว่าเดิม
【ตรวจพบสภาวะเฉียดตาย... และกลิ่นอายแห่งอเวจี】 【เงื่อนไขพิเศษครบถ้วน... ปลดล็อคระบบย่อย: "การหลอมรวมสายเืมาร"】 【ตรวจพบถ้ำลับโบราณที่ห่างออกไป 50 เมตรทางขวา... มีบางสิ่งกำลังเรียกหาเ้า】
อี้ิมองไปทางขวา ท่ามกลางหมอกหนาทึบ มีแสงสีม่วงจางๆ ส่องออกมาจากรอยแยกของหน้าผา และความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด... เหมือนกับตอนที่เขาได้ยินเสียงหีบสังหารครั้งแรก
"ในหุบเหวนรกนี่... ยังมีคนอยู่อีกงั้นเหรอ?" เขาค่อยๆ ปีนป่ายไปตามหน้าผา มุ่งสู่แสงปริศนานั้น โดยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่รอเขาอยู่ ไม่ใช่ความตาย แต่เป็ขุมพลังที่จะสั่นะเื์ในอนาคต!
38
