เด็กคนอื่น ๆ ขึ้นฝั่งไปหมดแล้ว เยว่ิช่วยหลงซินควบคุมคนอื่น ๆ ขึ้นไปรอที่ลานประตูเวทเคลื่อนย้าย ภายในอาณาบริเวณประตูเวทมีเวทป้องกันที่เข้มแข็งกว่าเวทที่ผู้เฒ่าเฉินร่ายไว้ หากอยู่ในวงเวทนั้นย่อมปลอดภัยกว่า
หลี่ซุนทำตามที่สมปองบอก เขารีบว่ายไปหาฝั่ง สมปองมุดลงไปในน้ำทดลองโคจรลมปราณ ความรู้สึกของเขาแปลกประหลาด คล้ายมีฟองอากาศแทรกซึมเข้าสู่ร่าง เขาดำน้ำอยู่นานก็ไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด
สิ่งหนึ่งที่สมปองคาดการณ์ผิด เซียนปรสิตกิ่งไม้อาศัยแหล่งน้ำแพร่เชื้อพอลงน้ำก็ส่งปรสิตตัวน้อยนับล้านออกจากร่าง มองเห็นน้ำรอบตัวมันมีสีขาวขุ่นกระจายออกไปทั่ว
ใต้น้ำวิสัยทัศน์การมองเห็นไม่สมควรเกินหนึ่งหรือสองจ้าง แต่สมปองสามารถมองเห็นเซียนปรสิตกิ่งไม้ทั้งสองที่ห่างออกไปหลายสิบจ้างอย่างชัดเจน ยังไม่ทันฉุกใจคิดเพียงแต่มุ่งมั่นจะสะกัดพวกมันไว้ให้ได้
นึกถึงคลื่นก็ขับเคลื่อนกระแสปราณจากความนึกคิด เขามือออกไปข้างหน้า มวลน้ำจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกไปอย่างแรง “เอ๊ะ” เห็นการผลักมือสามารถสร้างกระแสน้ำพุ่งออกไปก็ลองหมุนมือเป็วงกลมแล้ว ผลักไปยังเซียนปรสิตทั้งสอง
มวลน้ำก่อตัวขึ้นจากปราณธาตุน้ำภายในจุดตันเถียนของสมปอง คลื่นแผ่ออกจากมือของสมปองอย่างแ่เบา น้ำที่อยู่ข้างหน้ามือของสมปองเกิดการสั่นะเืกระเพื่อมขยายเป็วงออกไป
ปรสิตที่กระจายอยู่ด้านหน้าเซียนปรสิตกิ่งไม้ถูกคลื่นน้ำจากสมปองผลักถอยหลังไปเพียงเล็กน้อย เซียนปรสิตกลับไม่ได้รับผลกระทบอะไรยังคงเคลื่อนที่เข้าหาสมปองไม่ลดละ
สมปองไม่ยอมแพ้เขากวาดม้วนมือเป็วงกลมเหมือนการสร้างพายุทอร์นาโดจำลองที่เคยทำเล่นตอนอยู่ในสระว่ายน้ำ คราวนี้เขาส่งกระแสจิตไปกับปราณ น้ำที่อยู่ด้านหน้าพลันถูกแรงชักจูงให้หมุนวนเป็เกลียว เขาใช้สองมือผลักน้ำวนให้พุ่งไปหาเซียนปรสิตที่พุ่งเข้ามาใกล้
เขาคาดว่าน้ำวนจะผลักเซียนปรสิตทั้งสองให้ถอยหลังกลับไปอีกหน่อยเพื่อถ่วงเวลา แค่เจตจำนงที่แฝงไปกับปราณกลับสร้างน้ำวนที่รุนแรงม้วนเป็เกลียวดูดเซียนปรสิตกิ่งไม้ทั้งสองถอยหลังออกไป พวกปรสิตที่ลอยกระจายอยู่ล้วนถูกมวลน้ำหมุนวนดูดม้วนเป็เกลียวถอยหลังไปไกลหลายจ้าง
สมปองรีบถอยหลังดำน้ำเข้าหาฝั่ง หลี่ซุนยื่นมือดึงสมปองขึ้นจากน้ำวิ่งฝ่าฝูงด้วงที่บินกระจายไปทั่ว ทั้งสองสร้างปราณป้องกันบาง ๆ คลุมทั่วทั้งร่างกายขณะวิ่งไปบนหาดหินกรวดสีดำ
เสียงแผดร้องด้วยความโมโหของผู้เฒ่าเฉินดังจากยอดผา กลุ่มเมฆที่บดบังยอดผาแตกกระจายออก เงาสีดำใหญ่ั์พุ่งลงมากลางน้ำกระแทกเข้าใส่เซียนปรสิตกิ่งไม้ เซียนปรสิตทั้งสองโดนเหวียงขึ้นไปบนอากาศ
งูั์พ่นเปลวไฟใส่อย่างไม่ปราณี สองเซียนปรสิตกิ่งไม้หวาดกลัวเปลวไฟอย่างยิ่งรีบทิ้งตัวดิ่งลงน้ำเพื่อหลบหนี ผู้เฒ่าเฉินในร่างอสรพิษั์จ้องมองเซียนปรสิตกิ่งไม้สองตัวด้วยความดุร้าย
"พวกเ้าบังอาจโจมตีเด็ก ๆ ของข้า ฮึ ฮึ"
เซียนปรสิตปล่อยปรสิตตัวน้อยไว้รอบตัวจนกลายเป็ม่านสีขาวขุ่น
“คิดหนีเหรอ ไม่มีทาง” อสรพิษใหญ่พ่นของเหลวเป็ก้อนกลมใส่ปรสิตใต้น้ำ
พิษร้ายสังหารปรสิตที่อยู่ใกล้จนหมดสิ้น ร่างเซียนปรสิตกิ่งไม้ดูกพิษเผาผลาญจนบิดเบี้ยว ปรสิตกิ่งไม้ทั้งสองทิ้งร่างมนุษย์ดำดิ่งลงใต้น้ำ
“ปรสิตกิ่งไม้สำนักกุ่ยเซียน ตาย”
ขาดคำก้อนพิษก้อนที่สองมีขนาดเล็กลงพุ่งตรงเข้าใส่ปรสิตทั้งสอง น้ำในทะเลสาบไม่สามารถละลายพิษที่มีความเข้มข้นนี้ได้ ปรสิตกิ่งไม้ทั้งสองโดนก้อนพิษห่อหุ้มดิ้นขยุกขยิกอยู่ในก้อนน้ำพิษอย่างทรมานก่อนตาย
อสรพิษั์พ่นเปลวไฟใส่ด้วงที่บินว่อนอยู่ในอากาศจนตายเกลี้ยง รอจนแน่ใจว่าเหตุการณ์สงบแล้วจึงคืนร่าง
ผู้เฒ่าเฉินคืนร่างเดินเข้าไปที่วงเวทเห็นเด็ก ๆ ดูสะบักสะบอมยืนอยู่เพียงสิบแปดคน “พวกเ้าทำได้ดี หลงซิน หลี่ซุน เข่อเจี้ยน ขอบใจพวกเ้ามาก”
"กลับไปที่หมู่บ้านเถอะ"
ผู้เฒ่าเฉินยืนปักหลักอยู่หน้าวงเวท การโจมตีของสำนักกุ่ยเซียนถึงสองครั้งทำให้ผู้เฒ่าไม่วางใจ ชายชรายืนมองไปรอบ ๆ
หลงซินเดินนำเด็ก ๆ เข้าไปในประตูเคลื่อนย้าย รวมทั้งเด็กอ้วนทั้งสองคน
เยว่ิเดินตามหลังตู้เหวินและอาซือ ก่อนเข้าประตูเวทนางหันมองสมปองแวบนึง
“ข้าเดินเองได้เ้าไม่ต้องดันหลังข้า”
ตู้เหวินร้องบอกเยว่ิ นางหน้าแดงค้อนใส่ตู้เหวินแล้วผลักแรงกว่าเดินจนหายเข้าไปในประตูเวท
หลี่ซุนประคองสมปองที่หมดแรงตรงไปที่ประตู ผู้เฒ่าเฉินร้องเรียก
“เข่อเจี้ยน ของสิ่งนี้เ้าต้องชอบแน่นอน”
ก้อนสีดำขนาดลูกเดียวกับลูกท้อลอยมาหา เขารับด้วยสองมือแล้วยกขึ้นดู ปากสีดำโผล่พรวดออกมางับเฉี่ยวปลายจมูกเขาดังกึ๊บ สมปองปล่อยมือออกด้วยความใ ก้อนสีดำปรากฎขาสี่ข้างพยายามเดินหนี
“มันเต่านี่นา” หลี่ซุนร้องบอก
“มันเกือบงับจมูกข้าแล้ว”
“ฮะ ฮะ ฮะ มันแค่ใ เ้าดูแลมันดี ๆ ละ”
“ฮึ เ้าดำน้อย อยากอยู่ที่นี่ให้พวกปรสิตกินรึเปล่า?” สมปองจับมันยกขึ้น
เต่าดำมองสมปองด้วยสายตาหวาดกลัว เขาจับมันยัดใส่อกเสื้อ
“เ้าอยู่ในนี้ก่อน”
เต่าดำหดศีรษะนิ่งอยู่ในอกเสื้อสมปอง หลี่ซุนยิ้มพยุงสมปองเข้าประตูเวทไป
ผู้เฒ่าเฉินหันไปมองยอดเขา ชี้นิ้วไปที่ประตูเวท เพื่อความปลอดภัยประตูเคลื่อนย้ายแห่งนี้ต้องถูกทำลาย ชายชรารู้สึกถึงสายตาที่มองลงมาจากหน้าผา การโจมตีหมู่บ้านคงไม่หยุดเพียงแค่นี้ ร่างของผู้เฒ่าเฉินกลายเป็อสรพิษั์เลื้อยเข้าป่าด้านหลังวงเวท
เด็ก ๆ ทยอยโผล่ออกจากประตูเวทข้างวิหารกลางหมู่บ้าน กองคาราวานมาถึงก่อนแล้ว ทุกคนต่างเผชิญการโจมตีจากสำนักกุ่ยเซียน ชาวบ้านทั้งห้าสิบครัวเรือนต่างช่วยกันขนย้ายสิ่งของจากกองคาราวาน
มารดาหลายคนปลีกตัวออกมาพาบุตรธิดาของตนเองกลับบ้านไป หลี่ซุนทำตัวเป็พี่เลี้ยงพยุงสมปองกลับกระท่อมไม่ยอมให้เขาปลีกตัวไปคนเดียว
“ท่านไม่กลับบ้านหรือ”
“ไม่ ข้าชินกับการอยู่แบบไม่มีบิดามารดาแล้ว”
“เอ่อ ขออภัย พวกเขา…”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูเ้าสิ” หลี่ซุนหัวเราะใส่สมปอง “พวกเขายังอยู่ยังไม่ตาย พวกเขาไม่ค่อยอยู่ในหมู่บ้านหนะ”
“โธ่ ท่านบอกไม่มีบิดามารดา ข้าคิดว่าท่านเป็เด็กกำพร้าเสียอีก”
“บิดาและมารดาของข้าต้องจัดการเื่ต่าง ๆ ของหมู่บ้าน และมักจะเดินทางออกไปนอกหมู่บ้านเป็ประจำ ส่วนใหญ่ข้าจะอยู่ที่บ้านพี่ฉีหลินมากกว่า”
“พี่หลี่ ท่านช่วยข้าหน่อย”
“ช่วยอะไร เ้าบอกข้าได้เลย”
“ข้าสังเกตุว่าหมู่บ้านเราไม่มีบ่อน้ำ”
“ไม่มีบ่อน้ำใช่ แล้วยังไง”
“พวกท่านอาบน้ำกันยังไง”
“ข้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปอาบน้ำแร่ดีหรือไม่?"
สมปองหูผึ่งทันที จึงกล่าว "พี่หลี่ท่านช่างรู้ใจจริง ๆ"
หลี่ซุนพาสมปองไปถึงกระท่อมเพื่อหยิบเสื้อผ้าใหม่ ซึ่งอาซือกับเหวินซื่อจัดใส่กระสอบมาให้ในวันแรก สมปองเห็นกระสอบมีของบรรจุอยู่มากมายก็สงสัย
“พี่หลี่ อย่าบอกว่านี้เป็กระสอบมิตินะ”
“ใช่ แล้วยังไง แหวนมิติกับกำไลมิติมีราคาแพงทั้งหายาก หมู่บ้านเราใช้กระสอบมิติเป็หลัก พวกผู้ใหญ่จะมีถุงมิติคนละใบ”
“อ่าา แล้วข้ามีหวังจะได้บ้างไหมนะ ไอ้ถุงมิตินี่”
“นั่นต้องแล้วแต่ผู้เฒ่าเฉิน … ไปกันถอะ”
การต่อสู้ั้แ่่ค่ำจนถึงรุ่งสาง สร้างความเหน็ดเหนื่อยให้กับสมปอง หลี่ซุนเองก็เช่นเดียวกัน เมื่อสมปองถามหาที่อาบน้ำ หลี่ซุนจึงถือโอกาสนำสมปองมาอาบน้ำที่บ่อน้ำพุร้อนของหมู่บ้านซึ่งทุกคนต้องมาหาบน้ำจากบ่อกลับไปอาบที่บ้านของตนเอง
430
